Every Planet We Reach Is Dead

Alles om me heen lijkt een beetje vervaagd - geluiden, gedachten, zelfs de lucht trilt, als een weerspiegeling in een plas na de regen. Elk woord in dit lied wordt niet zozeer gezongen, maar eerder uitgeademd, als een bekentenis die al lang op het puntje van de tong lag, maar die door het hardnekkige ‘later’ werd tegengehouden. De melodie schommelt ergens tussen droefheid en tederheid, die tederheid die ontstaat als je weet: de liefde is er nog steeds, maar biedt geen redding meer.

Al die ‘wat gaan we doen’ klinken niet als een vraag, maar als een vermoeid besef dat er waarschijnlijk niets zal gebeuren. Gewoon even samen zwijgen, totdat het hart is afgekoeld en de echo is verdwenen. Daar zit een bepaalde schoonheid in - stil, volwassen, met een vleugje slapeloze melancholie en een vreemde rust. Alsof de nacht heeft besloten niet te eindigen, zodat niemand iets hoeft te beslissen.