Meer nummers van Lucio Corsi
Beschrijving
Componist Tekstschrijver, zanger, producent: Lucio Corsi
Songtekst en vertaling
Origineel
Ad apparire per ultimo è sempre il numero del binario.
Tra poco passa il treno per Milano.
Che risale la penisola, la piuma in testa è di gabbiano.
Freccia bianca, lo spirito di un capo indiano.
Che entra dentro le bocche spalancate delle montagne in Liguria.
Come se fossimo una gomma americana, il buio ci mastica e ci sputa.
Sentirsi soli in una grande città fa più male che dalle mie parti.
Ci tagliano la gola queste armi bianche, le punte delle Alpi.
Sentirsi soli in una grande città è più dura che nella mia terra.
Ci sono troppe pareti, troppi muri dove sbattere la testa.
Trovare un posto alle valigie è sempre uno dei miei problemi.
Per non farle rimanere tutto il viaggio in piedi.
Sta risalendo la penisola il vecchio spirito di un pellerossa.
Dividendo in due le città che incontra.
Poi entra dentro le bocche spalancate delle montagne in Liguria.
Per poi sparire nel manto bianco della pianura.
Sentirsi soli in una grande città fa più male che dalle mie parti.
Ci tagliano la gola queste armi bianche, le punte delle Alpi.
Sentirsi soli in una grande città è più dura che nella mia terra.
Ci sono troppe pareti, troppi muri dove sbattere la testa.
Nederlandse vertaling
Het tracknummer verschijnt altijd als laatste.
De trein naar Milaan passeert binnenkort.
Die het schiereiland op gaat, de veer op zijn kop is die van een zeemeeuw.
Witte pijl, de geest van een Indiaas opperhoofd.
Die de gapende monding van de bergen in Ligurië binnengaat.
Alsof we Amerikaanse kauwgom zijn, kauwt de duisternis ons op en spuugt ons uit.
Je alleen voelen in een grote stad doet meer pijn dan waar ik vandaan kom.
Deze wapens met bladen, de toppen van de Alpen, snijden onze keel door.
Je alleen voelen in een grote stad is moeilijker dan in mijn thuisland.
Er zijn te veel muren, te veel muren om met je hoofd tegenaan te stoten.
Een plek vinden voor mijn koffers is altijd een van mijn problemen.
Zodat ze niet de hele reis op de been hoeft te blijven.
De oude geest van een rode man beweegt zich het schiereiland op.
Hij deelt de steden die hij tegenkomt in tweeën.
Dan komt het de gapende monding van de bergen in Ligurië binnen.
Om vervolgens te verdwijnen in de witte deken van de vlakte.
Je alleen voelen in een grote stad doet meer pijn dan waar ik vandaan kom.
Deze wapens met bladen, de toppen van de Alpen, snijden onze keel door.
Je alleen voelen in een grote stad is moeilijker dan in mijn thuisland.
Er zijn te veel muren, te veel muren om met je hoofd tegenaan te stoten.