Meer nummers van David Rees
Beschrijving
Componist: David Rees
Producent: Buenatarde
Songtekst en vertaling
Origineel
En el primero hay un chico que se acaba de mudar.
Tiene algo de miedo, creo que es nuevo en la ciudad, algo obsesionado con cambiar de realidad, pronto se enterará.
En el segundo hay una abuela que ha perdido a su amor, hace unos años, no tiene con quién salir al balcón.
Solo sale a regar las plantas siempre a las dos y así se enteró.
El chico del tercero está tan enamorado que le escribe cartas a la chica del cuarto.
Si solo supiera que ahora está llorando frente al espejo del baño, queriendo un cuerpo más delgado.
Si las paredes hablaran, sabrías que alguien te entiende.
Cada uno con su batalla, no somos tan diferentes.
La vida es eso que pasa, lo más real y corriente, un edificio lleno de almas.
Solo espero que lo recuerdes.
Quinta planta, familia que no llega a fin de mes.
Hermano mayor cuida al pequeño de tres.
Papá y mamá discuten por estrés, molestan otra vez a los del piso seis.
Cuatro estudiantes que conviven por azar, unos son de aquí, otros tuvieron que emigrar. No les da la vida con todo lo que hay encima.
El séptimo es la oficina de un maldito businessman. Del octavo, nadie sabe de él.
Entre pastillas y dejarse caer, no puede más, quiere acabar con todo de una vez para que alguien se acuerde de él.
Si las paredes hablaran, sabrías que alguien te entiende.
Cada uno con su batalla, no somos tan diferentes.
La vida es eso que pasa, lo más real y corriente, un edificio lleno de almas. Solo espero que lo recuerdes.
Y en el noveno estoy yo, pensando en todo esto desde el ascensor.
Hay tantas ventanas encendidas, apagadas.
Imagino qué hay ahí, pero pensé: "No estoy solo aquí".
Si las paredes hablaran, sabrías que alguien te entiende.
Cada uno con su batalla, no somos tan diferentes.
La vida es eso que pasa, lo más real y corriente, un edificio lleno de almas.
Solo espero que lo recuerdes.
Nederlandse vertaling
In de eerste zit een jongen die net verhuisd is.
Hij is een beetje bang, ik denk dat hij nieuw is in de stad, een beetje geobsedeerd door het veranderen van de realiteit, daar zal hij snel achter komen.
In de tweede is er een grootmoeder die een paar jaar geleden haar liefde heeft verloren, ze heeft niemand om mee het balkon op te gaan.
Hij gaat pas altijd om twee uur naar buiten om de planten water te geven en zo kwam hij erachter.
De jongen uit de derde klas is zo verliefd dat hij brieven schrijft aan het meisje in de vierde klas.
Wist ik maar dat hij nu voor de badkamerspiegel huilt en een slanker lichaam wil.
Als de muren konden praten, zou je weten dat iemand je begrijpt.
Ieder met zijn strijd, we zijn niet zo verschillend.
Het leven is wat er gebeurt, het meest reële en gewone, een gebouw vol zielen.
Ik hoop alleen dat je het onthoudt.
Vijfde verdieping, familie die niet rond kan komen.
De oudere broer zorgt voor de kleine van drie.
Papa en mama maken ruzie vanwege de stress, ze vallen de mensen op verdieping zes weer lastig.
Vier studenten die toevallig samenwonen, sommigen komen hier vandaan, anderen moesten emigreren. Het geeft ze geen leven met alles wat er bovenop zit.
De zevende is het kantoor van een verdomde zakenman. Van de achtste weet niemand ervan.
Tussen de pillen en het zichzelf laten vallen, kan hij het niet meer aan, hij wil voor eens en voor altijd een einde maken aan alles, zodat iemand zich hem zal herinneren.
Als de muren konden praten, zou je weten dat iemand je begrijpt.
Ieder met zijn strijd, we zijn niet zo verschillend.
Het leven is wat er gebeurt, het meest reële en gewone, een gebouw vol zielen. Ik hoop alleen dat je het onthoudt.
En in de negende zit ik vanuit de lift aan dit alles te denken.
Er zijn zoveel ramen aan en uit.
Ik stel me voor wat daar is, maar ik dacht: "Ik ben hier niet de enige."
Als de muren konden praten, zou je weten dat iemand je begrijpt.
Ieder met zijn strijd, we zijn niet zo verschillend.
Het leven is wat er gebeurt, het meest reële en gewone, een gebouw vol zielen.
Ik hoop alleen dat je het onthoudt.