Meer nummers van Ernia
Beschrijving
Producent: Charlie Charles
Zanger: Ernia
Tekstschrijver: Matteo Professione
Componist: Paolo Alberto Monachetti
Componist: Alessio Buongiorno
Componist: Luca Pace
Songtekst en vertaling
Origineel
Quante cose son cambiate!
Se penso ai più giovani, c'è differenza tra sentire un fuoco dentro ed essere dei piromani. Amici, voi questo volevate?
Essere arroganti e nominare l'arte con cui vi giustificate?
Non ci credo, non è la musica, parlo degli uomini, di come pure con il grano possano essere poveri.
Un conto è farsi spazio e poi riempirlo con i mobili, un conto è avere lo spazio e accoltellarsi per star comodi.
Però io mi ricordo d'estate rivedersi, fare il cerchio per rappare solo per appartenersi, scappare per le vie senza prendere quelle cieche perché o facevi il bigolo o ti bucavan come un bagel, poi canotte, in mutande e di camicia, far nascere qualcosa come chi studia ostetricia.
E finché fare tanti soldi allora io concordo, ma gli uomini dimenticano.
Io invece mi ricordo che voglio spaccar sta roba, fare i milioni dal letto, ma senza camminare sugli altri al salvo dentro ad un cerchio ristretto.
C'è il rispetto per i numeri e quello per le persone, ma sembra non si sia capito quale abbia valore.
Se rispetto molto Mirko è perché non dice malizie e ne ha fatti senza aver selezionato le amicizie.
Chi ha troppo la puzza sotto il naso e non prova vergogna è perché si sente ancora addosso la puzza di fogna.
Ma ricordo gli inverni alle panchine, quando mille euro era molto meno di ciò che avevi da dire, quando dieci euro in canna la domenica era festa, senza i tossici di Internet a inquinarci la testa e le scarpe pulite in piazza con il panno, soltanto perché a volte era le stesse tutto l'anno.
Se ti scordi, chiedi e allora chiama e sarò pronto, se vuoi te lo racconto.
Perché io mi ricordo che alla nascita di ognuno di noi si è aperto il cielo, un segno, una promessa di avere giorni radiosi, ma di sta immortalità ho pensato di farne a meno, se vuol dire fare parte di un pantheon di dei greci litigiosi.
Macchine con lane e strette di mani sudate, quanto spesso mangiate con chi prima disprezzate e qualcuno si sentirà chiamato in questo appello, ma il pesante fardello di saper fare il fratello.
Ma ricordo le otto in autunno fuori da scuola, andando in senso opposto mentre la campana suona, con l'ingenuità di veder nella vita solo i pregi.
Io falsificavo mamma, Mario Chino fa le veci, sognavamo un giorno e adesso il giorno è ora, ma ci vedo tutti tristi e la ricchezza non consola.
E se a volte sembro duro nel parlare è che ci soffro e che non ci riconosco, perché io mi ricordo.
Nederlandse vertaling
Hoeveel dingen zijn er veranderd!
Als ik aan jongere mensen denk, is er een verschil tussen het voelen van een brand vanbinnen en het zijn van een brandstichter. Vrienden, wilden jullie dit?
Wees arrogant en noem de kunst waarmee je jezelf rechtvaardigt?
Ik geloof het niet, het ligt niet aan de muziek, ik heb het over mannen, hoe ze zelfs met tarwe arm kunnen zijn.
Het is één ding om ruimte voor jezelf te maken en deze vervolgens te vullen met meubels, het is iets anders om de ruimte te hebben en jezelf neer te steken om je op je gemak te voelen.
Maar ik herinner me dat ik elkaar in de zomer weer zag, een cirkel vormde om te rappen, gewoon om bij elkaar te horen, door de straten rende zonder de blinden mee te nemen, omdat je óf een fanaticus was, óf ze je doorboorden als een bagel, en dan tanktops, in ondergoed en overhemden, waardoor zoiets ontstond als degenen die verloskunde studeren.
En zolang je veel geld verdient, ben ik het ermee eens, maar mannen vergeten het.
Ik herinner me daarentegen dat ik dit spul wil rocken, miljoenen wil verdienen vanuit bed, maar zonder over anderen heen te lopen naar een veilige plek in een kleine cirkel.
Er is respect voor cijfers en respect voor mensen, maar het lijkt erop dat men niet begrijpt wat waarde heeft.
Als ik Mirko veel respecteer, komt dat omdat hij geen slechte dingen zegt en die heeft gedaan zonder zijn vriendschappen te hebben uitgekozen.
Degenen die te veel snobisme hebben en zich niet schamen, komen omdat ze nog steeds de geur van rioolwater ruiken.
Maar ik herinner me de winters op de banken, toen duizend euro veel minder was dan wat je te zeggen had, toen tien euro in het vat op zondag een feestdag was, zonder dat de internetjunkies ons hoofd vervuilden en onze schoenen op het plein met de doek schoonmaakten, gewoon omdat het soms het hele jaar door dezelfde waren.
Als je het vergeet, vraag het dan en bel dan en ik sta klaar, als je wilt, vertel ik het je.
Omdat ik me herinner dat bij de geboorte van ieder van ons de hemel openging, een teken, een belofte van stralende dagen, maar ik dacht erover om deze onsterfelijkheid achterwege te laten, als dat betekent dat ik deel uitmaak van een pantheon van twistzieke Griekse goden.
Machines met wol en zweterige handdrukken, hoe vaak je eet met degenen die je voorheen verachtte en iemand zich geroepen voelt in deze oproep, maar de zware last van het weten hoe je een broeder moet zijn.
Maar ik herinner me er acht in de herfst buiten school, die in de tegenovergestelde richting gingen terwijl de bel ging, met de naïviteit om alleen de verdiensten van het leven te zien.
Ik deed alsof mama, Mario Chino neemt het over, we droomden van een dag en nu is de dag nu, maar ik zie ons allemaal verdrietig en rijkdom troost niet.
En als ik soms hard overkom in mijn woorden, komt dat omdat ik er last van heb en dat ik het niet herken, omdat ik het me herinner.