Meer nummers van Kaspiyskiy Gruz
Beschrijving
Componist: Тимур Одилбайов
Componist: Анар Зейналов
Tekstschrijver: Тимур Одилбайов
Tekstschrijver: Анар Зейналов
Songtekst en vertaling
Origineel
Узнаю знакомых в фотороботах. Разговоры только шёпотом.
Мои люди с тёмным опытом. Если сейчас не воровать, ну вот чё потом?
Повезёт - на завод примут. Буду сидеть и курить "Приму".
По служебной поднимусь, хватит. Всё равно задолженности по зарплате.
Мне не хочут еблом, я буду делать бабло. Мы будем брать банкомат прямо тут за углом. Ждём с
Киндом, когда привезут наличку, я отправлю их на больничный, а ты деньги в рюкзак за печку. У нас на двадцать джоулей выстрел. Мы опасны и вооружены.
Нам нужно много и быстро для мамы и для жены. Мы на спорте одеты.
Нас было двое, а на них бронежилеты. У них боевое. Где лаешь?
Новая зимняя сказка. Где лаешь? Оказалась напрасна. Не сбылась.
Ой, да так не сбылась мечта.
Полетят хлопья белого снега. В новостях убито два человека.
Не простят. И ребята навестят ребят.
Я буду всегда благодарен этим улицам, этим дворам за то, что хранят в себе память по нам.
Пусть играет сейчас на гитаре песни про нас, детвора.
А я просто ещё один парень, кому сверху сказали: "Пора".
Сверху сказали: "Пора".
Звали на небеса, а я из тех, кто в драках не ссал. Если делал, то сам.
Судьба лиса оказалась, не туда мне завернула путь. Оказалось, заживём, вот ещё чуть-чуть.
И поэтому я был готов идти на крайние меры. Я в сказки не верил. В чудо, в это я тоже не верил.
Я не был уверен так сильно, не был уверен, поверь.
Только вот в чём тут дело. Таким не откроется дверь.
Но я всё же, как дрель, пытался пробить бетонную стену. Но всё это тщетно. Я знал, сколько попыток ни делал.
Скажи мне тот, кто внутри, где твой предел?
А снег, как художник, закрасит всё белым. И вот я на смелом под аркой.
Я не был подарком, а в мышках. То ли от нервов, то ли, блядь, куртка. Да что же так жарко?
А я ведь желал так жить по-человечески. Но эти проблемы. . . Кто наверху? Возьми да на плечи мне скинь.
Давит на виски, и ствол мы прицелим. Наш это внесли. Явно много денег.
Достаточно, чтобы зажить. А я слышу: "Дайте зажим, надо зашить".
Я буду всегда благодарен этим улицам, этим дворам за то, что хранят в себе память по нам.
Пусть играет сейчас на гитаре песни про нас, детвора.
А я просто ещё один парень, кому сверху сказали: "Пора".
Nederlandse vertaling
Ik herken vrienden op identieke foto's. Gesprekken vinden alleen fluisterend plaats.
Mijn mensen met donkere ervaringen. Als je nu niet steelt, wat dan?
Als je geluk hebt, huren ze je in in de fabriek. Ik ga zitten en rook Prima.
Ik ga naar mijn werk, dat is genoeg. Nog steeds betalingsachterstanden.
Ze willen niet dat ik neuk, ik verdien geld. We nemen de geldautomaat om de hoek. Wij wachten met
Als het geld binnenkomt, stuur ik ze met ziekteverlof, en jij stopt het geld in je rugzak voor de kachel. We hebben een shot van twintig joule. Wij zijn gevaarlijk en gewapend.
We hebben veel en snel nodig voor moeder en vrouw. Wij zijn gekleed voor sport.
We waren met zijn tweeën en droegen kogelvrije vesten. Ze hebben strijd. Waar blaft u?
Een nieuw wintersprookje. Waar blaft u? Het bleek tevergeefs. Is niet uitgekomen.
O, de droom is niet uitgekomen.
Witte sneeuwvlokken zullen vliegen. Op het nieuws kwamen twee mensen om het leven.
Ze zullen niet vergeven. En de jongens zullen de jongens bezoeken.
Ik zal deze straten, deze binnenplaatsen altijd dankbaar zijn voor het bewaren van de herinnering aan ons.
Laat hem nu liedjes over ons, kinderen, op de gitaar spelen.
En ik ben gewoon een man die van bovenaf te horen kreeg: “Het is tijd.”
Ze zeiden van bovenaf: “Het is tijd.”
Ze riepen me naar de hemel, en ik behoor tot degenen die niet hebben geplast tijdens gevechten. Als hij het deed, deed hij het zelf.
Het lot bleek een vos te zijn die mij de verkeerde kant op stuurde. Het bleek dat we nog een beetje zouden leven.
En dus was ik bereid extreme maatregelen te nemen. Ik geloofde niet in sprookjes. Ik geloofde niet in een wonder, ik geloofde daar ook niet in.
Ik was er niet zo zeker van, ik wist het niet zeker, geloof me.
Maar hier gaat het om. De deur gaat zo niet open.
Maar toch probeerde ik als een boor door de betonnen muur heen te breken. Maar dit alles is tevergeefs. Ik wist het, hoe vaak ik het ook probeerde.
Vertel me, hij die binnen is, waar is je grens?
En de sneeuw zal, net als een kunstenaar, alles wit schilderen. En hier ben ik op de dapperen onder de boog.
Ik was geen geschenk, maar in muizen. Ofwel door de zenuwen, ofwel, verdomd, door de jas. Waarom is het zo heet?
Maar ik wilde zo leven als mens. Maar dit zijn problemen. . . Wie is daar? Neem het en gooi het op mijn schouders.
Drukt op de slapen en we richten de loop. Die van ons heeft het binnengebracht. Het is duidelijk een hoop geld.
Genoeg om te genezen. En ik hoor: "Geef me een klem, ik moet hem dichtnaaien."
Ik zal deze straten, deze binnenplaatsen altijd dankbaar zijn voor het bewaren van de herinnering aan ons.
Laat hem nu liedjes over ons, kinderen, op de gitaar spelen.
En ik ben gewoon een man die van bovenaf te horen kreeg: “Het is tijd.”