te deseo lo mejor

Aanvankelijk lijkt alles rustig - bijna diplomatisch: "niets persoonlijks". Maar tussen de regels door hoor je hoe onder de nagels nog een beetje de rest van de warmte van een ander trilt. Hier breken ze geen harten in agonie - ze ademen gewoon uit, en leggen het verleden nederig in een nette doos. Alleen gaat het deksel niet dicht. In mijn hoofd flitst een bekende straat, op mijn telefoon is het een gewoonte om te zoeken, hoewel er niemand meer is om te zoeken. Het klinkt als een afscheid zonder boosheid - alleen een beleefd "ik wens je geluk" en een lichte smaak van onuitgesproken woorden. Dat moment waarop je loslaat, niet omdat je niet meer van iemand houdt, maar omdat je het niet langer kunt verdragen om je te herinneren.