Connexion macabre

De woorden vliegen eruit als kleine vonken van het asfalt - snel, met de rauwe energie van de straat, waar regels ter plekke worden bedacht. Hier zijn geen zoete plaatjes, alleen de hartslag van de straat: visitekaartjes, armbanden, glock, “collectif” en lachen door de tanden. Het klinkt allemaal als een wedstrijd op een betonnen veld - met slagen, passes, schijnbewegingen en korte zinnen die belangrijker zijn dan lange toespraken.

Onder de ruwe beat voel je een vreemde orde: uit chaos ontstaat ritme, en uit ritme ontstaat een eigen code. Het is geen pose, maar een reflex - scherp praten, snel leven, afstand houden. In deze muziek klinkt zelfs gevaar als een spel, maar dan wel een spel waar de prijs echt is.