Meer nummers van Olly
Meer nummers van Juli
Beschrijving
Bijbehorende artiest: Olly, Juli
Bijbehorende artiest: Olly
Producent, geassocieerde uitvoerder: Juli
Tekstschrijver, componist: Federico Olivieri
Componist: Jvluien Boverod
Mengingenieur, masteringingenieur: Marco Vialardi
Songtekst en vertaling
Origineel
E non vado fino in fondo nelle cose da un po', come un palombaro che faccio tutto a caso, un po' ci riesco, un po' no.
Che maleducato, maledetto me che lascio caos dove metto le mani, come gli americani, gli incendi e gli uragani.
Volevo questa vita che però non sento mia, mi sento un elefante dentro una cristalleria.
Alzo il volume della radio, abbasso il finestrino e cambio l'aria, la mano controvento fa un elettrocardiogramma, che detto proprio chiaro, ho il timore che sia piatto.
A me, che cerco un segno dentro al fondo di un caffè, che perdo tempo a stare al mondo senza un perché, che manderei tutto a puttane, ma non ci riesco, ci metto tutto me stesso.
Ma giro attorno a sta rotonda da mezz'ora e sto in silenzio anche se penso a squarciagola, ma quelli come me fanno finta che non sia dura, non sia in salita, che sia tutta vita.
Oh, sai, ci vuole coraggio a buttarsi in amore, dove fare silenzio è a suo modo un rumore.
Cerco trucchi e codici, però non ne usciamo, siamo un paio di forbici, uniti separiamo.
E mi sa che non respiro fino in fondo da un po', boh, sarà che ti amo o lo smog di Milano.
E mi sei piovuta addosso senza mane però, boh, sarà stato un caso o il cambiamento climatico.
A me, che cerco un segno dentro al fondo di un caffè, ci metto tutto me stesso.
Ma giro attorno a sta rotonda da mezz'ora e sto in silenzio anche se penso a squarciagola, ma quelli come me fanno finta che non sia dura, non sia in salita, che sia tutta vita.
E anche se dentro a me c'è questa baraonda, qui c'è un silenzio che mi rida a squarciagola, che quelli come me fanno finta che non sia dura, non sia in salita, che sia tutta vita!
Nederlandse vertaling
En ik ben al een tijdje niet meer tot de kern gekomen, zoals een duiker die alles willekeurig doet, soms lukt het, soms niet.
Hoe onbeleefd, verdomd, ik die chaos achterlaat waar ik mijn handen ook leg, zoals Amerikanen, branden en orkanen.
Ik wilde dit leven, maar ik heb niet het gevoel dat het van mij is. Ik voel me als een olifant in een glaswerkwinkel.
Ik zet het volume van de radio hoger, ik rol het raam naar beneden en ververs de lucht, mijn hand tegen de wind maakt een elektrocardiogram, wat voor alle duidelijkheid is: ik ben bang dat het plat is.
Voor mij, die op zoek is naar een bordje op de bodem van een kopje koffie, die tijd verspilt door zonder reden in de wereld te zijn, die alles zou verpesten, maar dat kan ik niet, ik heb er alles aan gedaan.
Maar ik loop al een half uur rond deze rotonde en ik ben stil, zelfs als ik hardop denk, maar mensen zoals ik doen alsof het niet moeilijk is, het is niet bergopwaarts, dat het allemaal leven is.
Oh, weet je, er is moed voor nodig om jezelf in de liefde te storten, waar stilte op zijn eigen manier een geluid is.
Ik ben op zoek naar trucs en codes, maar we komen er niet uit, we zijn een schaar, verenigd gaan we uit elkaar.
En ik denk dat ik al een tijdje niet diep heb geademd, misschien komt het omdat ik van je hou of door de smog van Milaan.
En je regende zonder enige hulp op mij, maar het moet toeval zijn geweest, of klimaatverandering.
Voor mij, die op zoek is naar een bordje op de bodem van een kopje koffie, stop ik er helemaal in.
Maar ik loop al een half uur rond deze rotonde en ik ben stil, zelfs als ik hardop denk, maar mensen zoals ik doen alsof het niet moeilijk is, het is niet bergopwaarts, dat het allemaal leven is.
En zelfs als er een chaos in mij heerst, is er hier een stilte die me hardop laat lachen, waarin mensen zoals ik doen alsof het niet moeilijk is, dat het niet bergopwaarts gaat, dat het allemaal leven is!