Meer nummers van Olly
Meer nummers van Juli
Beschrijving
Bijbehorende artiest: Olly, Juli
Bijbehorende artiest: Olly
Producent, geassocieerde uitvoerder: Juli
Componist, tekstschrijver: Federico Olivieri
Componist: Julien Boverod
Mengingenieur, masteringingenieur: Marco Vialardi
Songtekst en vertaling
Origineel
E pensarci mi fa strano.
Siamo diventati grandi come piante di papaveri, senza tempo per le chiacchiere.
Da benvenuto a vattene, in un battito di palpebre.
Siamo cresciuti in fretta come figli e genitori, come moltiplicazioni e i cantieri del Giappone, perché ad ogni scelta presa, messa nel bagaglio pesa.
Ironia della sorte, non c'è sempre spazio in stiva.
E ora che c'è una laurea, un lavoro, aspetti ancora di vivere.
Sembri già più di là che di qua e non ci sta la tua età.
E a furia di fai così, fai cosà, ce l'hanno fatto credere.
Però ti immagini se, ma te lo immagini se. . .
Ma te lo immagini se, se da domani mattina mi prende la briga che pensa a me, che qua mi parlano tutti, è roba da matti, ma tanto se mi va, mi sa che scappo in
Bolivia, lascio tutto e prendo quello che arriva.
Ma se, se da domani davvero, vi saluto e vado via.
E pensarci mi fa strano.
Siamo diventati saturi, dando colpa ai discografici, senza tempo per andarcene. Da scrivere per indole, a colorare un carcere.
Siamo cresciuti in gabbia come zebre e tigratori, con le giuste spiegazioni, solo dentro alle canzoni.
Perché quando si fa sera e la testa pensa e pesa, l'ironia si nasconde dietro ad ansia e nostalgia.
E ora che c'ho una laurea, un lavoro, aspetto ancora di vivere.
Sembro già più di là che di qua e non ci sta la mia età.
E a furia di fai così, fai cosà, ce l'hanno fatto credere.
Però ti immagini se, ma te lo immagini se. . .
Ma te lo immagini se, se da domani mattina mi prende la briga che pensa a me, che qua mi parlano tutti, è roba da matti, ma tanto se mi va, mi sa che scappo in
Bolivia, lascio tutto e prendo quello che arriva.
Ma se, se da domani davvero, vi saluto e vado via.
Nederlandse vertaling
En als ik erover nadenk, word ik vreemd.
We zijn zo groot geworden als klaproosplanten, zonder tijd voor geklets.
Van welkom tot vertrek, in een oogwenk.
We zijn als kinderen en ouders snel opgegroeid, houden van vermenigvuldigingen en de bouwplaatsen van Japan, omdat elke gemaakte keuze zwaar weegt.
Ironisch genoeg is er niet altijd ruimte in het ruim.
En nu er een diploma is, een baan, wacht je nog steeds om te leven.
Je lijkt daar al meer dan hier en je leeftijd past niet.
En door dit te doen, dit te doen, lieten ze ons geloven.
Maar je kunt je voorstellen of, maar je kunt je voorstellen of. . .
Maar kun je je voorstellen dat ik vanaf morgenochtend last heb van het denken aan mezelf, dat iedereen hier tegen me praat, dat is gek, maar als ik er zin in heb, denk ik dat ik wegloop.
Bolivia, ik laat alles achter en neem wat komt.
Maar als het echt zo is, zal ik vanaf morgen afscheid nemen en vertrekken.
En als ik erover nadenk, word ik vreemd.
We zijn verzadigd geraakt en geven de platenmaatschappijen de schuld, zonder tijd om te vertrekken. Om door de natuur geschreven te worden, om een gevangenis te kleuren.
We zijn opgegroeid in kooien als zebra's en tijgers, met de juiste uitleg, alleen binnen de liedjes.
Want als de avond valt en het hoofd nadenkt en weegt, verschuilt ironie zich achter angst en nostalgie.
En nu ik een diploma heb, een baan, wacht ik nog steeds om te leven.
Ik kijk daar al meer dan hier en mijn leeftijd klopt niet.
En door dit te doen, dit te doen, lieten ze ons geloven.
Maar je kunt je voorstellen of, maar je kunt je voorstellen of. . .
Maar kun je je voorstellen dat ik vanaf morgenochtend last heb van het denken aan mezelf, dat iedereen hier tegen me praat, dat is gek, maar als ik er zin in heb, denk ik dat ik wegloop.
Bolivia, ik laat alles achter en neem wat komt.
Maar als het echt zo is, zal ik vanaf morgen afscheid nemen en vertrekken.