Meer nummers van Olly
Meer nummers van Juli
Beschrijving
Bijbehorende artiest: Olly, Juli
Bijbehorende artiest: Olly
Producent, geassocieerde uitvoerder: Juli
Tekstschrijver: Federico Olivieri
Componist: Julien Boverod
Componist: Pierfrancesco Pasini
Mengingenieur, masteringingenieur: Marco Vialardi
Songtekst en vertaling
Origineel
Oggi mi sono svegliato alle dieci del mattino, ero ancora un po' ubriaco, come chi si è divertito, con il dubbio esistenziale del chissà con chi ho dormito.
Non ricordo più il suo nome, ma ricordo il suo sorriso.
Passo dal divano al letto, poi dal letto al divano, e per ammazzare il tempo mangio frutta da sdraiato, che alla fine non sono altro che un depresso fortunato, con la voce per cantare un pugno di paroline.
E alla fine ci sono riuscito, sono uscito, non so che mi ha convinto.
Nel bel mezzo del tragitto un pensiero mi ha assalito: se smettessi di fumare sarei sano e molto ricco, ma è che vado a bere, vado e mi apro un coso a
Fortunico.
Se volessi, potrei levarmi ai Peluragno, ballare il ritmo peruviano, tenere in mano un'altra mano fino a prender sonno su una sdraio.
Farei una festa per traguardo, sarebbe festa tutto l'anno, insomma, voglio dire, perderebbe il senso che le feste hanno.
Tutta la rabbia che non medico, tutte le notti che dimentico, che siamo tutti un po' matti, un po' scalmanati, che male c'è se non ci va di esser normali?
E ora che si è fatta sera, che si accendono i lampioni, che anche il cielo ha quei colori che mi fanno scrivere canzoni, torno a casa in compagnia di una gola a fede al dito, che non mi ha detto il suo nome, ma ha proprio un bel sorriso.
Nederlandse vertaling
Vandaag werd ik om tien uur 's ochtends wakker, ik was nog steeds een beetje dronken, als iemand die plezier heeft gehad, met de existentiële twijfel wie weet met wie ik heb geslapen.
Ik herinner me zijn naam niet meer, maar ik herinner me zijn glimlach.
Ik ga van de bank naar het bed, dan van het bed naar de bank, en om de tijd te doden eet ik liggend fruit, wat uiteindelijk niets meer is dan een gelukkig depressief persoon, met de stem om een handvol kleine woordjes te zingen.
En uiteindelijk is het mij gelukt, ik ben uitgegaan, ik weet niet wat mij heeft overtuigd.
Halverwege de reis bestormde een gedachte mij: als ik zou stoppen met roken, zou ik gezond en heel rijk zijn, maar ik ga gewoon drinken, ik ga iets openen om
Fortunica.
Als ik wilde, kon ik opstaan bij de Peluragno, dansen op het Peruaanse ritme, een andere hand vasthouden tot ik op een ligstoel in slaap viel.
Ik zou een mijlpaalfeest houden, het zou het hele jaar door een feest zijn, kortom, ik bedoel, het zou de betekenis verliezen die feesten hebben.
Alle woede die ik niet behandel, alle nachten dat ik het vergeet, dat we allemaal een beetje gek zijn, een beetje baldadig, wat kan het kwaad als we niet normaal willen zijn?
En nu die avond is aangebroken, dat de straatlantaarns aangaan, dat zelfs de lucht die kleuren heeft die mij liedjes doen schrijven, keer ik naar huis terug in het gezelschap van een keel met een trouwring aan zijn vinger, die mij zijn naam niet heeft verteld, maar een heel mooie glimlach heeft.