Meer nummers van Karolina Charko
Beschrijving
Producent: Piotr Pluta
Programmeur: Piotr Pluta
Componist: Karolina Charko
Tekstschrijver: Karolina Charko
Tekstschrijver: Piotr Lato
Mixingenieur: Marcin Bors
Masteringingenieur: Marcin Bors
Zang: Karolina Charko
Elektrische gitaar: Piotr Pluta
Synthesizer: Piotr Pluta
Basgitaar: Piotr Pluta
Songtekst en vertaling
Origineel
Na drewnianej szafce zostały po tobie winyle i jazz.
Otulają je wciąż ślady twoich rąk.
Analogowy dźwięk przypomniał mi ten ostatni wspólny, dobry dzień.
Jeden dzielił nas od końca świata krok.
Duszno im było, takie głupcze, byle co wypełni brak wspomnień pętlę, a w głowie gra, ściska za kark.
Czego oczom brak, jednak sercu żal.
Na naszych zdjęciach uśmiech całkiem blad.
W rytmie tamtych lat tańczy serce, choć gaśnie świat wokół nas.
Wokół nas. Tańcz, tańcz.
Gaśnie świat. Tańcz, tańcz.
Nie ma nas.
W tym milczącym domu zostali po tobie Coltrane i
Miles.
Strzępy twoich nut, niezagranych fraz.
Białe skosy ścian pokryte echem rozmów niedawnych dni odbijają je coraz głośniej.
Ten urwany dźwięk głuchej ciszy nagły wdech nakręca gniew. Biegnę, tańczę, spalam się.
Wydostać chcę.
Ten ostatni krok, ta ostatnia łza na naszych filmach kolor całkiem blad.
W rytmie tamtych lat tańczy serce, choć gaśnie świat wokół nas.
Wokół nas. Tańcz, tańcz. Gaśnie świat. Tańcz, tańcz.
Nie ma nas. Zniknął świat wokół nas.
Wokół nas. Tańcz, tańcz.
Zniknął świat. Tańcz, tańcz.
Nie ma nas. Tańcz, tańcz.
Tańcz, tańcz.
Tańcz, tańcz. Tańcz, tańcz. Tańcz, tańcz.
Tańcz, tańcz.
Zniknął świat wokół nas.
Nie zatańczysz ty, nie zatańczę ja. Znikam.
Nederlandse vertaling
Je hebt vinyl en jazz op de houten kast achtergelaten.
Ze zijn nog steeds bedekt met sporen van je handen.
Het analoge geluid deed me denken aan onze laatste goede dag samen.
We waren nog maar één stap verwijderd van het einde van de wereld.
Ze waren benauwd, ze waren zo dom, alles kon de lus van het gebrek aan herinneringen opvullen, en er zat een spel in hun hoofd, een greep op hun nek.
Wat de ogen missen, heeft het hart spijt.
Op onze foto's is de glimlach nogal bleek.
Het hart danst op het ritme van die jaren, ook al vervaagt de wereld om ons heen.
Om ons heen. Dans, dans.
De wereld gaat uit. Dans, dans.
Wij zijn weg.
In dit stille huis verliet je Coltrane en...
Mijlen.
Restjes van je aantekeningen, ongespeelde frases.
De witte hellingen van de muren, bedekt met de echo's van recente gesprekken, weergalmen ze luider en luider.
Dit gebroken geluid van oorverdovende stilte, een plotselinge inademing, voedt woede. Ik ren, ik dans, ik verbrand mezelf.
Ik wil eruit.
Deze laatste stap, deze laatste traan, de kleur van onze films is nogal bleek.
Het hart danst op het ritme van die jaren, ook al vervaagt de wereld om ons heen.
Om ons heen. Dans, dans. De wereld gaat uit. Dans, dans.
Wij zijn weg. De wereld om ons heen verdween.
Om ons heen. Dans, dans.
De wereld is verdwenen. Dans, dans.
Wij zijn weg. Dans, dans.
Dans, dans.
Dans, dans. Dans, dans. Dans, dans.
Dans, dans.
De wereld om ons heen verdween.
Jij danst niet, ik zal niet dansen. Ik verdwijn.