Meer nummers van Olly
Meer nummers van Juli
Beschrijving
Grappig hoe snel alles "volwassen" is geworden. Papieren, diploma's, grafieken, maar wanneer ga je nu echt leven? Alsof iemand een script heeft uitgedeeld met de titel "verantwoordelijkheid" en is vergeten te waarschuwen dat het geen repetitie is. Van alle kanten wordt gefluisterd hoe het hoort, dat "het zo moet", en hoewel je al lang geen twintig meer bent, kriebelt de gedachte toch: wat als ik er vandoor ga? Zou ik maar in Bolivia zijn, zonder wifi en dienstregelingen. Er zit in dit lied een gevoel van nostalgie naar mijn ware zelf, niet uitgeknepen, niet op de automatische piloot, niet op de vlucht voor stabiliteit. Lachen door de vermoeidheid heen, een droom verborgen onder een laag ironie. En hoewel niemand je verbiedt om gewoon te beginnen met leven, wacht je toch om de een of andere reden op de juiste maandag. Regisseur: Giulio Rosati Uitvoerend producent: Matteo Stefani Cameraman: Enrico Valoti Line producer: Andrea Vetralla Producent: Irene Simoncini Productiecoördinator: Gaia Cortegiano Productieassistent: Valentina Bertoluzzi, Mirko Parrini, Erika Ungari, Valeria Virgili 1e AC: Fabio Cazzato 2e AC: Greta Semenzato Master: Filippo Ficozzi Elektricien: Andrea Compagnino Creatief directeur: Tommaso Bordonaro Editor: Jacopo Ticci Kleurcorrector: Enrico Valoti Stylist: Lorenzo Oddo Stylistassistent: Paolo Sbaraglia Visagist: Gaia Dellachia Production designer: Irene Barcarolo, Giacomo Brogini Production designer assistent: Pietro Mazza Administratie: Agnese Incurvati, Caterina Brignoli. Castingbureau: SQ Kids Dienst: Videodesign
Songtekst en vertaling
Origineel
E pensarci mi fa strano.
Siamo diventati grandi come piante di papaveri, senza tempo per le chiacchiere.
Da benvenuto a vattene in un battito di palpebre.
Siamo cresciuti in fretta come figli e genitori, come moltiplicazioni e i cantieri del Giappone.
Perché ad ogni scelta presa, messa nel bagaglio pesa.
Ironia della sorte, non c'è sempre spazio in stiva. E ora che c'è la laurea, un lavoro, aspetto ancora di vivere.
Sembri già più di là che di qua e non ci sta la tua età.
E a furia di fai così, fai cosà, ce l'hanno fatto credere.
Però ti immagini se, ma te lo immagini se. . .
Ma te lo immagini se, se da domani mattina mi prende la briga che pensa a me, che qua mi parlano tutti, è roba da matti, ma tanto se mi va, mi sa che scappo in Bolivia, lascio tutto e prendo quello che arriva.
Ma se, se da domani davvero vi saluto e vado via.
E pensarci mi fa strano.
Siamo diventati saturi, dando colpa ai discografici, senza tempo per andarcene.
A scrivere per indole, a colorare un carcere.
Siamo cresciuti in gabbia come zebre e alligatori, con le giuste spiegazioni solo dentro alle canzoni.
Perché quando si fa sera e la testa pensa e pesa, l'ironia si nasconde dietro ad ansia e nostalgia.
E ora che c'ho la laurea, un lavoro, aspetto ancora di vivere.
Sembro già più di là che di qua e non ci sta la mia età.
E a furia di fai così, fai cosà, ce l'hanno fatto credere.
Però ti immagini se, ma te lo immagini se. . .
Ma te lo immagini se, se da domani mattina mi prende la briga che pensa a me, che qua mi parlano tutti, è roba da matti, ma tanto se mi va, mi sa che scappo in Bolivia, lascio tutto e prendo quello che arriva.
Ma se, se da domani davvero vi saluto e vado via.
Nederlandse vertaling
En als ik erover nadenk, word ik vreemd.
We zijn zo groot geworden als klaproosplanten, zonder tijd voor geklets.
Van welkom tot verdwenen in een oogwenk.
We groeiden snel op als kinderen en ouders, als vermenigvuldigingen en bouwplaatsen van Japan.
Want elke gemaakte keuze weegt op de bagage.
Ironisch genoeg is er niet altijd ruimte in het ruim. En nu er een diploma is, een baan, wacht ik nog steeds om te leven.
Je lijkt daar al meer dan hier en je leeftijd past niet.
En door dit te doen, dit te doen, lieten ze ons geloven.
Maar je kunt je voorstellen of, maar je kunt je voorstellen of. . .
Maar je kunt je voorstellen dat als ik vanaf morgenochtend de moeite neem om aan mezelf te denken, dat iedereen hier tegen me praat, het is gekke dingen, maar als ik er zin in heb, denk ik dat ik naar Bolivia vlucht, alles achterlaat en neem wat komt.
Maar als, als ik vanaf morgen echt afscheid van je neem en wegga.
En als ik erover nadenk, word ik vreemd.
We zijn verzadigd geraakt en geven de platenmaatschappijen de schuld, zonder tijd om te vertrekken.
Om van nature te schrijven, om een gevangenis te kleuren.
We zijn opgegroeid in kooien zoals zebra's en alligators, met de juiste uitleg alleen in de liedjes.
Want als de avond valt en het hoofd nadenkt en weegt, verschuilt ironie zich achter angst en nostalgie.
En nu ik een diploma heb, een baan, wacht ik nog steeds om te leven.
Ik kijk daar al meer dan hier en mijn leeftijd klopt niet.
En door dit te doen, dit te doen, lieten ze ons geloven.
Maar je kunt je voorstellen of, maar je kunt je voorstellen of. . .
Maar je kunt je voorstellen dat als ik vanaf morgenochtend de moeite neem om aan mezelf te denken, dat iedereen hier tegen me praat, het is gekke dingen, maar als ik er zin in heb, denk ik dat ik naar Bolivia vlucht, alles achterlaat en neem wat komt.
Maar als, als ik vanaf morgen echt afscheid van je neem en wegga.