Meer nummers van Milo j
Meer nummers van AKRIILA
Beschrijving
Soms zijn tranen het enige dat eerlijk uit ons binnenste komt. Zonder filters, zonder pose. Gewoon zout, vermoeidheid en een beetje licht op de bodem. De wereld doet natuurlijk alsof alles onder controle is, maar zodra je met je ogen knippert, stroomt er een hele zee uit je ooghoeken. Het gaat niet om zwakte, maar om overleven.
In dit geluid klinkt een zwart-witte, door regen doordrenkte kindertijd en een volwassenheid die naar ijzer ruikt. Het zand van de tijd knarst tussen je tanden, en van binnen vindt een stille revolutie plaats: huil nu je nog kunt. Want daarna moet je weer lachen, geld verdienen, jezelf weer bij elkaar rapen. En wie weet, misschien groeit er juist uit deze tranen iets levends.
Songtekst en vertaling
Origineel
Llora, llora hasta que tus ojos sean mar y tus pestañas la orilla donde abunda ese mal.
De cuando eras chiquito, hay un recuerdo maldito que querés olvidar, ser uno con el umbral.
De esa delgada línea en la que el mundo te guiña, te reta a la piña y te tenés que tragar. Todo eso por lo que estás acá.
Llora, llora.
Llora, llora que estás lejos de casa.
Llora, llora porque el tiempo se pasa.
Llora, llora que estás lejos de casa.
Llora, llora.
Llora, llora.
Yo ya me arrepentí por las cosas que ya hice mal, porque yo te vi morir casi ahogado por la sal del mar. Yeah.
Sigo abrazando esas cosas que ma dice de que nunca me deprima, no me vaya a complicar, porque de pequeño tú lo hiciste y que los días más lentos no volverán a pasar.
Aún te sigues perdonando, ya no querés despertar y verte a ti.
Siempre piensas quién te va a querer, pero yo sí que te quiero más que ayer.
Vas a quemar cada una de esas cicatrices, voy a llevar las flores hasta que se marchiten. Llora, llora.
Llora, llora.
Yeah, ah.
Qué pena siente el alma cuando la suerte impía te pone a los deseos sin -olvidar tus ojos.
-Llora, llora hasta que tus ojos sean mar y tus pestañas la orilla donde abunda ese mal.
De cuando eras chiquito, hay un recuerdo maldito que querés olvidar, ser uno con el umbral.
De esa delgada línea en la que el mundo te guiña, te reta a la piña y te tenés que tragar.
Todo eso por lo que estás acá.
Llora, llora.
Llora, llora que estás lejos de casa.
Llora, llora porque el tiempo se pasa.
Llora, llora que estás lejos de casa.
Llora, llora.
Llora, llora.
Llora, llora porque tenés casi treinta y ya te pesan las riendas de seguir un día más. Con Lucía moriste y después reviviste.
Mi amor, tu corazón no quiere ni palpitar.
Vivir con la panza llena de angustia y de pena, con manos de viejo y dos tajos en las venas. Por todo lo que hiciste hasta acá.
-Llorá, llorá. Llorá, llorá.
-Llorá, llorá.
Nederlandse vertaling
Huil, huil totdat je ogen de zee zijn en je wimpers de kust zijn waar het kwaad in overvloed aanwezig is.
Van toen je klein was, is er een vervloekte herinnering die je wilt vergeten, één zijn met de drempel.
Van die dunne lijn waarin de wereld naar je knipoogt, je to the point uitdaagt en je moet slikken. Dat is allemaal waarom je hier bent.
Huil, huil.
Huil, huil dat je ver van huis bent.
Huil, huil omdat de tijd verstrijkt.
Huil, huil dat je ver van huis bent.
Huil, huil.
Huil, huil.
Ik had al spijt van de dingen die ik verkeerd deed, omdat ik je bijna verdronken zag sterven door het zout van de zee. Ja.
Ik blijf de dingen omarmen waarvan mijn moeder me vertelt dat ik nooit depressief zal worden en dat het niet ingewikkeld zal worden, want toen ik klein was, deed je het en de langzamere dagen zullen nooit meer voorkomen.
Je vergeeft jezelf nog steeds, je wilt niet langer wakker worden en jezelf zien.
Je denkt altijd wie er van je gaat houden, maar ik hou meer van je dan gisteren.
Jij gaat al die littekens verbranden, ik ga de bloemen dragen tot ze verwelken. Huil, huil.
Huil, huil.
Ja, ach.
Hoe verdrietig voelt de ziel als goddeloos geluk je doet verlangen zonder je ogen te vergeten.
-Huil, huil totdat je ogen de zee zijn en je wimpers de kust waar het kwaad in overvloed aanwezig is.
Van toen je klein was, is er een vervloekte herinnering die je wilt vergeten, één zijn met de drempel.
Van die dunne lijn waarin de wereld naar je knipoogt, je to the point uitdaagt en je moet slikken.
Dat is allemaal waarom je hier bent.
Huil, huil.
Huil, huil dat je ver van huis bent.
Huil, huil omdat de tijd verstrijkt.
Huil, huil dat je ver van huis bent.
Huil, huil.
Huil, huil.
Huil, huil omdat je bijna dertig bent en de teugels van nog een dag doorgaan drukken je al zwaar. Met Lucía stierf je en daarna herleefde je.
Mijn liefste, je hart wil niet eens kloppen.
Leven met een buik vol angst en verdriet, met oudemannenhanden en twee snijwonden in de aderen. Voor alles wat je tot nu toe hebt gedaan.
-Huil, huil. Huil, huil.
-Huil, huil.