君と羊と青

Soms vlamt het leven zo fel op dat je elke seconde wilt beleven - als een "nog een keer"-knop, totdat je vingers tot stof zijn gesleten. De wereld raast voort, probeert achter zich te laten, maar wie zei dat je deze waanzin niet kunt berijden en hem met een grijns kunt inhalen? Alles brandt, schittert, staat onder stroom - en in die chaos verschijnt iemand die plotseling zelfs jouw "onvolwassenheid" accepteert. Alsof het zegt: ja, je bent bitter, maar levend. En daardoor begint alles van binnen te bewegen, te bewegen, te bloeien. Ergens daar, achter gesloten ogen, zwaait het verleden nog steeds, en vooruit wacht al de volgende zonsopgang - te schitterend om gewoon te staan en naar te kijken.