Meer nummers van Sogdiana
Beschrijving
Soms lijkt het alsof de stad samen met jou uitademt - in de rook, in de halfgesloten ramen, in de weerspiegeling van de ochtend, waar alles bekend lijkt, maar niet meer van jou is. De lucht is zwaar van de gesprekken die zijn gevoerd en de woorden die niet zijn gezegd, en zelfs het hart beweegt voorzichtig - om de oude pijn niet te wekken. Alles wat vroeger vasthield, laat nu vanzelf los: de straten worden zachter, de gedachten stiller en het verleden transparant, als damp boven de daken.
En in deze stilte ontstaat een lichtheid. Precies die lichtheid die ontbrak toen het leek alsof er zonder lijden geen zin was. De ziel zakt niet weg, maar stijgt juist hoger, waar geen wrok, geen bewijzen en geen beloften zijn. Alleen rust en een beetje licht. Zo gelijkmatig dat je er eindelijk gewoon kunt zijn.
Songtekst en vertaling
Origineel
Дым пеленою мой город укрыл, и качается утром седым в окне моем позолоченный день.
Моя тень снова прячется от тебя.
Я пока еще здесь, но меня, здесь больше нет меня.
Улетай, душа, на край света чуть дыша, без ответа, не спеша, я покину прошлое, в котором нет меня.
Там за окном тишина, ни следа, ни шороха, только сказки большого города что-то шепчут в прохладе дня.
Там далеко-далеко, в тихом свете полночи не останется обид и горечи.
Улетай, моя душа, не спеша.
Стань непрочитанной книгой, стань перелетною птицей, стань моей мечтой или сказочным сном.
Ни о чем я не стану просить тебя.
Я уже не люблю тебя.
Я так люблю тебя.
Улетай, душа, на край света чуть дыша, без ответа, не спеша, я покину прошлое без сожаления.
Там за окном тишина, ни следа, ни шороха, только сказки большого города что-то шепчут в прохладе дня.
Там далеко-далеко, в тихом свете полночи не останется обид и горечи.
Улетай, моя душа, не спеша.
Там за окном тишина, ни следа, ни шороха, только сказки большого города что-то шепчут в прохладе дня.
Там далеко-далеко, в тихом свете полночи не останется обид и горечи.
Улетай, моя душа, не спеша.
Nederlandse vertaling
Rook heeft mijn stad in een sluier bedekt, en de vergulde dag slingert in de grijze ochtend voor mijn raam.
Mijn schaduw verbergt zich weer voor jou.
Ik ben er nog, maar ik, ik ben er niet meer.
Vlieg weg, ziel, naar de uiteinden van de wereld, nauwelijks ademend, zonder antwoord, langzaam zal ik het verleden verlaten waarin ik niet ben.
Er is stilte buiten het raam, geen spoor, geen geritsel, alleen sprookjes over de grote stad fluisteren iets in de koelte van de dag.
Daar, ver, ver weg, in het stille licht van middernacht, zal er geen wrok of bitterheid meer zijn.
Vlieg weg, mijn ziel, langzaam.
Word een ongelezen boek, word een trekvogel, word mijn droom of een sprookjesdroom.
Ik zal je niets vragen.
Ik hou niet meer van je.
Ik houd zo veel van je.
Vlieg weg, ziel, naar de uiteinden van de wereld, nauwelijks ademend, zonder antwoord, langzaam zal ik het verleden verlaten zonder spijt.
Er is stilte buiten het raam, geen spoor, geen geritsel, alleen sprookjes over de grote stad fluisteren iets in de koelte van de dag.
Daar, ver, ver weg, in het stille licht van middernacht, zal er geen wrok of bitterheid meer zijn.
Vlieg weg, mijn ziel, langzaam.
Er is stilte buiten het raam, geen spoor, geen geritsel, alleen sprookjes over de grote stad fluisteren iets in de koelte van de dag.
Daar, ver, ver weg, in het stille licht van middernacht, zal er geen wrok of bitterheid meer zijn.
Vlieg weg, mijn ziel, langzaam.