Meer nummers van SCH
Beschrijving
Onder de hete zon ruikt de kindertijd naar droge tabak en witte lakens in de wind. Dan komt de trein, Parijs en het volwassen leven - met aquarelachtige zonsopkomsten, verveling op de boulevards en een eeuwig verlangen naar het zuiden. Alles lijkt in orde: werk, stad, zelfs een paar dromen... Alleen het hart houdt koppig vast aan diezelfde berg, waar ooit liederen werden gezongen. En nu lijkt elke tram in de ochtend een beetje op de zee, elke uitademing op een afscheid dat al lang heeft geduurd.
Componisten: SCH en Vito Bendinelli
Regisseur van de videoclip: Frédéric Remouza
Producenten: Valérie Puech en Asharjin Poire - What The Game / Maison Baron Rouge
Coproductie: What The Prod / Mediawan Kids and Family
Met de steun van CNC
Songtekst en vertaling
Origineel
J'ai quitté ma colline que l'on appelle Garlaban
Sous un soleil de plomb
Où les hommes parlent en chantant
Et les tissus blancs sèchent au gré du vent
Adieu (je veux quitter ma commune)
Je verse une larme sur le quai, les souliers sur le marchepied du wagon
Les sourires vivent encore et résonnent
Au fond de mon âme de garçon
Pour définir ce que je suis
Les hommes auront sans doute un vieux dicton
Qui dit que les chiens ne font pas des chats
Que l'occasion fait le larron (je veux quitter ma commune)
Paris m'attend, ma ville aussi
Maintenant que le train s'éloigne et rapetissait
Comme l'espoir des gens d'ici
Comme l'espoir des gens d'ici
Du tabac sec, presque rien dans les poches
Sur la capitale, près des bords de Seine
Les artistes peintres peignent à l'aquarelle
Des cathédrales et des tours Eiffel
Quand le jour et la ville se réveillent
À la rosée de l'aube, je traversais la ville dans ce tramway
Derrière la corniche, au bout du monde
Avant que les années nous fassent de l'ombre
Comme les voiliers qui quittent le port
Je vais lever l'ancre, la revoir en été
Je vais lever l'ancre, ne plus pouvoir en rêver, en rêver
Ne plus pouvoir en rêver
La vie dans chaque soupir, voir défiler les années
Ne plus pouvoir en guérir
La Méditerranée dans sa robe azure sous son ciel doré
Quand revient l'obscur et des instants figés d'amis sur des vieilles photographies
Flâner sur les grands boulevards, rentrer seul en taxi
Un peu morose est la routine quand l'hiver me chagrine
Mais je reverrai ma colline
À la rosée de l'aube, je traversais la ville dans ce tramway
Derrière la corniche, au bout du monde
Avant que les années nous fassent de l'ombre
Comme les voiliers qui quittent le port
Je vais lever l'ancre, la revoir en été
Je vais lever l'ancre, ne plus pouvoir en rêver, en rêver
Nederlandse vertaling
Ik verliet mijn heuvel genaamd Garlaban
Onder een brandende zon
Waar mannen zingend spreken
En de witte stoffen drogen in de wind
Vaarwel (ik wil mijn stad verlaten)
Ik liet een traantje vallen op het perron, mijn schoenen op de treeplank van de wagen
De glimlach leeft en resoneert nog steeds
Diep in mijn jongensachtige ziel
Om te definiëren wat ik ben
Mannen zullen ongetwijfeld een oud gezegde hebben
Wie zegt dat honden geen katten maken?
Die kans maakt de dief (ik wil mijn stad verlaten)
Parijs wacht op mij, ook mijn stad
Nu de trein wegrijdt en kleiner wordt
Zoals de hoop van de mensen hier
Zoals de hoop van de mensen hier
Droge tabak, bijna niets in de zakken
In de hoofdstad, vlakbij de oevers van de Seine
Schilders schilderen met aquarellen
Kathedralen en Eiffeltorens
Als de dag en de stad ontwaken
In de dauw van de dageraad doorkruiste ik de stad in deze tram
Achter de kroonlijst, aan het einde van de wereld
Voordat de jaren ons overschaduwen
Zoals de zeilboten die de haven verlaten
Ik zal het anker lichten, en haar in de zomer weer zien
Ik ga het anker wegen, kan er niet meer van dromen, ervan dromen
Kan er niet meer van dromen
Leven in elke zucht, kijkend naar de jaren die voorbijgaan
Kan niet meer genezen
De Middellandse Zee in zijn azuurblauwe jurk onder zijn gouden hemel
Wanneer het donker terugkeert en momenten van vrienden bevroren op oude foto's
Slenter over de grote boulevards en keer alleen terug met de taxi
Een beetje somber is de routine als de winter me stoort
Maar ik zal mijn heuvel weer zien
In de dauw van de dageraad doorkruiste ik de stad in deze tram
Achter de kroonlijst, aan het einde van de wereld
Voordat de jaren ons overschaduwen
Zoals de zeilboten die de haven verlaten
Ik zal het anker lichten, en haar in de zomer weer zien
Ik ga het anker wegen, kan er niet meer van dromen, ervan dromen