Meer nummers van Benjamin Biolay
Beschrijving
De woorden vloeien alsof iemand door een oud notitieboekje bladert, waarin tussen de pagina's verdroogde bloemen zijn achtergebleven - toevallige ontmoetingen, momenten bij het raam, schaduwen van medereizigers, wier ogen sterker zijn blijven hangen dan hele jaren. Dit zijn allemaal mooie schimmen die ooit glimlachten en verdwenen, en een licht gevoel van weemoed en vreemde dankbaarheid achterlieten voor het feit dat ze er waren.
Muziek houdt zich op het dunne randje tussen herinnering en spijt: een beetje bitter, maar tegelijkertijd omhullend met warmte, zoals wijn in de avond. Ernaar luisteren is als het bekijken van voorbijgangers en denken dat in ieders ogen een verhaal schuilgaat dat het jouwe had kunnen zijn, maar vluchtig bleef.
Songtekst en vertaling
Origineel
Je veux dédier ce poème à toutes les femmes qu'on aime pendant quelques instants secrets.
À celles qu'on connaît à peine, qu'un destin différent entraîne et qu'on ne retrouve jamais.
À celles qu'on voit apparaître une seconde à la fenêtre et qui presque s'évanouit, mais dont la svelte silhouette est si gracieuse et fluette qu'on en demeurait épanoui.
À la compagne de voyage dont les yeux, charmant paysage, font paraître court le chemin.
Qu'on est seul peut-être à comprendre et qu'on laisse pourtant descendre sans avoir effleuré la main.
À celles qui sont déjà prises et qui, vivant des heures grises près d'un être trop différent, vous ont, inutile folie, laissé voir la mélancolie d'un avenir désespérant.
Chères images aperçues, espérances d'un jour déçues, vous serez dans l'oubli demain.
Pour peu que le bonheur survienne, il est rare qu'on se souvienne des épisodes du chemin.
Mais si l'on a manqué sa vie, on songe avec un peu d'envie à tous ces bonheurs entrevus, aux baisers qu'on n'osa pas prendre, aux cœurs qui doivent vous attendre, aux yeux qu'on n'a jamais revus.
Alors, au soir de lassitude, tout en peuplant sa solitude des fantômes du souvenir, on pleure les lèvres absentes de toutes ces belles passantes que l'on n'a pas su retenir.
Que l'on n'a pas su retenir.
Nederlandse vertaling
Ik wil dit gedicht voor een paar geheime momenten opdragen aan alle vrouwen van wie we houden.
Aan degenen die we nauwelijks kennen, die een ander lot met zich meebrengt en die we nooit meer terugvinden.
Aan degenen die we een seconde aan het raam zien verschijnen en bijna verdwijnen, maar wiens slanke silhouet zo sierlijk en slank is dat we vervuld blijven.
Voor de reisgenoot wiens ogen, het charmante landschap, het pad kort laten lijken.
Dat wij misschien de enigen zijn die het begrijpen en het toch laten liggen zonder het aangeraakt te hebben.
Aan degenen die al bezet zijn en die, terwijl ze grijze uren doorbrengen naast een wezen dat te anders is, je tevergeefs de melancholie van een hopeloze toekomst hebben laten zien.
Lieve beelden gezien, hoop op een dag teleurgesteld, morgen ben je vergeten.
Zolang er geluk ontstaat, is het zeldzaam dat we ons de afleveringen onderweg herinneren.
Maar als we ons leven hebben gemist, denken we met een beetje afgunst aan al deze glimpen van geluk, aan de kussen die we niet durfden te nemen, aan de harten die op je moeten wachten, aan de ogen die we nooit meer hebben gezien.
Dus op een avond van vermoeidheid, terwijl we onze eenzaamheid bevolken met de geesten van de herinnering, huilen we met afwezige lippen om al deze mooie voorbijgangers die we ons niet konden herinneren.
Dat we niet wisten hoe we het ons moesten herinneren.