Meer nummers van Amelia And
Beschrijving
De wereld leek bedekt met een laagje rijp, stil, niet kwetsend, maar koud. De lucht verstarde tussen de woorden, en de gedachten wikkelden zich in de vacht van de hond en het plaid. Alles om me heen lijkt te leven volgens een schema van geluk, alleen mijn hart valt uit de pas en haast zich niet om te glimlachen. Er is iets troostend eerlijks aan het toegeven dat het niet altijd lukt om "oké" te zijn. De muziek stroomt zacht, als de ademhaling voor het slapengaan, en in elke regel voel je een lichte beweging van verlangen, die niet bang maakt, maar kalmeert. Dit is geen verdriet, maar de winter die weet: de lente komt en dan wordt het makkelijker om adem te halen. Voorlopig gewoon even in de warmte zitten, de stilte een beetje vriend laten zijn.
Songtekst en vertaling
Origineel
Chyba coś nie tak jest ze mną.
Chowam w sobie cały lęk.
Na co mi to? Zamykam się w sobie.
Minuta, dwie zanim rozpłynę się i nie zostało mi nic, tylko zachód słońca.
Może pora odejść, choć wiem, że i tak nie rozgryziesz mnie.
Ciągle w koło krążę i nie mogę trafić tam, gdzie jeszcze jest tlen.
Może pora odejść.
Każdy jakiś za bardzo szczęśliwy tu jest. Ja nie umiem.
Wolę pod kocyk wejść. Obok mój pies. Tak najlepiej się czuję.
A Ty może tego nie rozumiesz? Spoko, ja też. Czasem tak jest.
Może do wiosny mi minie, zima popłynie, a z nią kilka moich łez.
A może ktoś się znajdzie, w kogo ramiona wpadnę w zimowy sen, ciepło otuli mnie.
Teraz wiem.
Może pora odejść, choć wiem, że i tak nie rozgryziesz mnie.
Ciągle w koło krążę i próbuję trafić tam, gdzie jeszcze jest tlen.
Gdzie jeszcze jest tlen. Gdzie jeszcze jest tlen.
Gdzie jeszcze jest tlen.
Może pora odejść.
Nederlandse vertaling
Ik denk dat er iets mis is met mij.
Ik houd al mijn angst binnen.
Wat heb ik hieraan? Ik trek me terug in mezelf.
Nog een minuut of twee voordat ik wegsmelt en niets anders meer heb dan de zonsondergang.
Misschien is het tijd om te vertrekken, maar ik weet dat je mij niet zult doorgronden.
Ik blijf rondjes draaien en kan geen plek vinden waar nog zuurstof is.
Misschien is het tijd om te vertrekken.
Iedereen is hier te blij. Ik kan het niet.
Het liefst kruip ik onder de deken. Naast mij staat mijn hond. Dit is hoe ik mij het beste voel.
En misschien begrijp je het niet? Leuk, ik ook. Soms is het zo.
Misschien zal het in de lente voorbij zijn, zal de winter voorbij zijn, en daarmee ook een paar van mijn tranen.
Of misschien vindt iemand iemand in wiens armen ik in een winterslaap kan vallen en me warm kan omhullen.
Nu weet ik het.
Misschien is het tijd om te vertrekken, maar ik weet dat je mij niet zult doorgronden.
Ik blijf rondjes draaien en probeer te komen waar nog zuurstof is.
Waar is er nog meer zuurstof? Waar is er nog meer zuurstof?
Waar is er nog meer zuurstof?
Misschien is het tijd om te vertrekken.