Meer nummers van Shellerini
Meer nummers van Chris Carson
Beschrijving
De zware lucht van de binnenplaatsen, waar het beton andermans verhalen bewaart en vingers op de toetsen tikken alsof ze de hartslag controleren. Het gaat hier niet om roem of uithangborden, maar eerder om het verlangen om op te gaan in de massa, zodat alleen het geluid en degenen die nog steeds woede en trouw in hun hart dragen, overblijven. De sfeer is dik als rook na een aangestoken cocktail, maar toch breekt er licht doorheen - tranen die plotseling niet van pijn zijn, maar van geluk. Muziek die niet pronkt, maar ademt samen met de straat.
Tekst: Schellerini
Muziek: Chris Carson
Mixing/Mastering: Bartosz Naperalski
Zang: Max Sliwinski
Video: Shershen
Songtekst en vertaling
Origineel
Nie po to, by trafić na afisz, tylko zniknąć.
To dla ziomali, którzy w sobie wciąż noszą gniew.
Nic ani łatwo, ani szybko nam nie przyszło, a na najchujowszą aurę mamy więcej niż GORE-TEX. Nie po to, by trafić na afisz, tylko zniknąć.
To dla ziomali, którzy w sobie wciąż noszą gniew.
Nic ani łatwo, ani szybko nam nie przyszło, a na najchujowszą aurę mamy więcej niż. . .
W Pogo mogę wejść w fetrze i w mokasynach.
Możesz mnie szukać po projektach, nie po kasynach. Jestem po drugiej stronie sali, gdzie ta proza życia. Wesele w Cannes, ale
Luka na mnie, Mona Lisa. To nie Hurgada all inclusive, wóda, kola, syna.
Chociaż powietrze ciężkie tu to coś nas trzyma.
Palce skaczą po klawiszach, tak nam droga mija, a w oczach łzy mam to ze szczęścia. Niech los nam sprzyja.
Po osiedlach flow się rozlał.
Tu, gdzie najkrótsza droga to od bruderschaftów do zdrad. Podkładam ogień. Pachnie tu tym samym od lat. Powtarzam to ciągle.
Dym się zadomowił w nozdrzach. Ognia więcej, chłodu mniej. Mordo, to frostpunk.
W jednym z bloków typu kopiówkę parzy gorączka.
W cieniu jak tęczu, gdzie chorzy w tęczu widzą twarz. Po szyję w tuszu nurkuję w biegu. Ty co ćpasz?
Nie po to, by trafić na afisz, tylko zniknąć. To dla ziomali, którzy w sobie wciąż noszą gniew.
Nic ani łatwo, ani szybko nam nie przyszło, a na najchujowszą aurę mamy więcej niż GORE-TEX. Nie po to, by trafić na afisz, tylko zniknąć.
To dla ziomali, którzy w sobie wciąż noszą gniew.
Nic ani łatwo, ani szybko nam nie przyszło, a na najchujowszą aurę mamy więcej niż. . .
To nie jest rap. To jakbyś w nos z łokcia dostał.
Drobny jak Pogba strzał z overtona okno. Koktajl to Mołoto.
Widzę konsekwencja zła jak Tochman i scenę wrzucam do plastiku, do bio. Popijam do piona na ramkach, nie na Soho.
Gdy nie odpalam szkiełka, to się nie mam spinać. O co?
W stylówach homegrown jestem stąd jak boho boko. Pod sopą Mont Blanc, a to wysoko.
Maluję noc na ogień, patrzę w czarnych okularach. Wokół drama, jakby strzał w Columbine padł.
To pierwsza zapisana kartka dawno porzucona. Chcą mówić nam, że po pucharach?
No to kurwa patrz.
Nederlandse vertaling
Niet om op de poster te komen, maar om te verdwijnen.
Dit is voor de jongens die nog steeds woede in zich hebben.
Niets ging gemakkelijk of snel voor ons, en we hebben meer dan GORE-TEX voor de slechtste weersomstandigheden. Niet om op de poster te komen, maar om te verdwijnen.
Dit is voor de jongens die nog steeds woede in zich hebben.
Niets ging gemakkelijk of snel voor ons, en we hebben meer dan genoeg om de slechtste weersomstandigheden het hoofd te bieden. . .
Ik kan naar Pogo gaan in zweet en loafers.
Je kunt mij zoeken op projecten, niet op casino's. Ik sta aan de andere kant van de kamer, waar het proza van het leven is. Een bruiloft in Cannes, maar
Luka op mij, Mona Lisa. Het is niet Hurgada all-inclusive, wodka, kola, zoon.
Ook al is de lucht hier zwaar, iets houdt ons bij elkaar.
Mijn vingers springen op de toetsen, de weg gaat voorbij en ik heb tranen in mijn ogen van geluk. Moge het lot ons gunstig gezind zijn.
De stroom verspreidde zich over de woonwijken.
Hier, waar de kortste weg loopt van vuile trucs naar verraad. Ik steek het vuur aan. Het rook hier al jaren hetzelfde. Ik zeg dit de hele tijd.
De rook bleef in mijn neusgaten hangen. Meer vuur, minder kou. Verdomme, het is frostpunk.
In een van de kopieerruimtes heerst koorts.
In de schaduw als een regenboog, waar de zieken een gezicht in de regenboog zien. Tijdens het hardlopen zit ik tot aan mijn nek in de inkt. Wat neem je?
Niet om op de poster te komen, maar om te verdwijnen. Dit is voor de jongens die nog steeds woede in zich hebben.
Niets ging gemakkelijk of snel voor ons, en we hebben meer dan GORE-TEX voor de slechtste weersomstandigheden. Niet om op de poster te komen, maar om te verdwijnen.
Dit is voor de jongens die nog steeds woede in zich hebben.
Niets ging gemakkelijk of snel voor ons, en we hebben meer dan genoeg om de slechtste weersomstandigheden het hoofd te bieden. . .
Dit is geen rap. Het is alsof je door een elleboog in de neus wordt geraakt.
Klein als Pogba, geschoten vanuit het boventonraam. De cocktail is Moloto.
Ik zie de gevolgen van het kwaad, net als Tochman, en ik gooi de scène in plastic, in bio. Ik drink zwaar op frames, niet in Soho.
Als ik het glas niet afvuur, hoef ik niet gespannen te zijn. Waarover?
Als het gaat om stijlen van eigen bodem, ben ik een soort boho boko van hier. Onder de voet van de Mont Blanc, en dat is hoog.
Ik schilder de nacht in brand, ik kijk met een zwarte bril. Er is overal drama, alsof het Columbine-schot is afgevuurd.
Dit is het eerste geschreven stuk papier, dat al lang in de steek is gelaten. Willen ze ons dat na de bekers vertellen?
Nou, verdomde kijk.