Meer nummers van Андрей Катиков
Meer nummers van LSP
Songtekst en vertaling
Origineel
Джунгли из бетона. Тут ежедневно, монотонно мы бежим от одиночества.
Да, кого-то ждут дома, а кто-то на дне притона. Не особо заморочился я.
Пока держусь, но мне стремно, так грусть весит тонну. Два в одном я осел и философ, как
Иа. Без чувств я холодный набегу марафоны.
Твоя грудь как парковка перед носом моим, но лишь выше увижу, насколько ты красива.
То, что я ищу в твоих глазах глубже, чем органы.
Тот уголок, уголок, уголок, где ты и я никем не тронуты.
И кажется, мы стали забывать, для чего созданы.
Не для того, для того, для того, чтоб угасать на века одинокими.
Одинокими, одинокими.
Одинокими, как Белка и Стрелка, как прикованный к кровати и сиделка, как в третьем Mortal Kombat Синдел. Об мною волос серебряных хватаешь меня крепко.
Тянешь, потянешь, как репку.
Ууу, я тебя возьму и тоже утяну в небо вышину, оттуда на Луну, а дальше Млечный путь. И нам, конечно, будет дух попутный.
Ведь ты уже знаешь, звезды распилят двери над тою, скажут пути нам.
Ведь ты уже знаешь, на небе синем пишу твое имя и понимаю.
То, что я ищу в твоих глазах глубже, чем органы.
Вот это ты завернул, Андрюха!
Тот уголок, уголок, уголок, где ты и я -никем не тронуты. -Никем, совсем.
И кажется, мы стали забывать, для чего созданы.
-Для чего же? Для чего? Для чего же?
-Не для того, для того, для того, чтоб угасать на века одинокими.
Nederlandse vertaling
Betonnen jungle. Hier vluchten we elke dag monotoon voor de eenzaamheid.
Ja, sommige wachten thuis, en sommige liggen onderaan het hol. Ik maakte me er niet zo druk om.
Ik houd het voorlopig vol, maar ik ben bang, het verdriet weegt een ton. Twee in één: ik ben een ezel en een filosoof, zoiets
Iejoor. Zonder gevoelens loop ik koud marathons.
Je borsten zijn als een parkeerplaats voor mijn neus, maar alleen daarboven zal ik zien hoe mooi je bent.
Wat ik zoek in jouw ogen gaat dieper dan organen.
Die hoek, hoek, hoek waar jij en ik door niemand worden aangeraakt.
En het lijkt erop dat we beginnen te vergeten waarvoor we geschapen zijn.
Niet in volgorde, in volgorde, om eeuwenlang alleen te verdwijnen.
Eenzaam, eenzaam.
Eenzaam, zoals Belka en Strelka, zoals Sindel, vastgeketend aan een bed en een verpleegster, zoals in de derde Mortal Kombat. Over mijn zilveren haar, je pakt me stevig vast.
Je trekt, je trekt, als een raap.
Ooh, ik neem je mee en sleep je ook de lucht in, van daaruit naar de maan en dan naar de Melkweg. En natuurlijk zullen we een voorbijgaande geest hebben.
Je weet immers al dat de sterren de deuren erboven zullen zagen en ons de weg zullen wijzen.
Je weet het tenslotte al, ik schrijf je naam in de blauwe lucht en begrijp het.
Wat ik zoek in jouw ogen gaat dieper dan organen.
Dat is wat je hebt afgerond, Andryukha!
Die hoek, hoek, hoek waar jij en ik door niemand worden aangeraakt. - Niemand, absoluut.
En het lijkt erop dat we beginnen te vergeten waarvoor we geschapen zijn.
-Waarvoor? Waarvoor? Waarvoor?
-Niet in volgorde, in volgorde, om eeuwenlang alleen te verdwijnen.