Meer nummers van Melendi
Beschrijving
Producent: José de Castro
Schrijver: Ramon Melendi Espina
Songtekst en vertaling
Origineel
Como un soldadito desplomado por la luna en tu ventana.
Como aquel acento que buscaba su palabra, así estoy yo.
Es verdad, nunca me dio esperanzas, pero tampoco me las quitó.
Quizá fue la puta de la duda la que me llevó al error.
Como un paraíso desolado, sin costillas ni manzanas.
Como el aprendiz de caballero más tonto de Camelot.
Como se quedó Escarlata O'Hara, viendo aquel viento que se llevó todo lo que ella más quería, fue por eso que juró. . .
Hoy no salgo de mi casa, lo de fuera ya no me interesa.
Ella no me besaría ni aunque lo predigan mil profetas.
Siempre me decía con su melodía que algún día iba a llorar.
Y ahora que estoy solo y loco entre cuatro paredes, rodeado de pósters llenos de bellas mujeres, me voy dando cuenta poco a poco que solo me importas tú.
Y que mis labios ya no son el cementerio donde los tuyos vienen a morir.
Que me has cortado el aire y sin remedio, me va a costar poder sobrevivir.
Que me has tirado al mar de pies atados y sujetando los recuerdos con las manos.
Como una colilla bien marcada por el rojo de tus labios.
Como solamente Peter, desde que tú te llevaste el pan.
Como un tonto haciendo tonterías, o eso es lo que dice mi mamá, sentado en la parada de tu casa, igualito que Forrest Gump.
Hoy no salgo de mi casa, lo de fuera ya no me interesa.
Ella no me besaría ni aunque lo predigan mil profetas.
Siempre me decía con su melodía que algún día iba a llorar.
Y ahora que estoy solo y loco entre cuatro paredes, rodeado de pósters llenos de bellas mujeres, me voy dando cuenta poco a poco que solo me importas tú.
Y que mis labios ya no son el cementerio donde los tuyos vienen a morir.
Que me has robado el aire y sin remedio, me va a costar poder sobrevivir.
Que me has tirado al mar de pies atados y sujetando los recuerdos con las manos.
Y en el pasado me quedé, cuando te volvías loca, siempre que yo te tocaba, donde en el amor resbalas por debajo de la ropa.
Siempre que me disparabas con tu amor a quemarropa, cuando me pedías guerra una y otra vez. . .
Como un soldadito desplomado por la luna en tu ventana.
Nederlandse vertaling
Als een kleine soldaat die door de maan in je raam is ingestort.
Net als dat accent dat naar zijn woord zocht, ben ik dat ook.
Het is waar, hij heeft me nooit hoop gegeven, maar hij heeft het mij ook niet ontnomen.
Misschien was het de twijfel die mij tot de fout bracht.
Als een desolaat paradijs, zonder ribben of appels.
Als de domste leerling-ridder in Camelot.
Dat Scarlet O'Hara achterbleef en de wind zag die alles wegnam waar ze het meest van hield, was de reden waarom ze vloekte. . .
Tegenwoordig kom ik mijn huis niet uit, dingen daarbuiten interesseren me niet meer.
Ze zou me niet kussen, ook al hadden duizend profeten het voorspeld.
Hij vertelde me altijd met zijn melodie dat ik op een dag zou gaan huilen.
En nu ik alleen en gek ben tussen vier muren, omringd door posters vol mooie vrouwen, besef ik langzaam dat ik alleen om jou geef.
En dat mijn lippen niet langer het kerkhof zijn waar de jouwe komen om te sterven.
Je hebt mijn lucht afgesloten en zonder remedie zal het moeilijk voor mij zijn om te overleven.
Dat je me met mijn voeten vastgebonden in zee hebt gegooid en de herinneringen met mijn handen vasthoudt.
Als een kont die goed gemarkeerd is door het rood van je lippen.
Zoals alleen Peter, sinds jij het brood hebt gepakt.
Als een dwaas die domme dingen doet, of dat zegt mijn moeder, terwijl hij bij de halte bij je thuis zit, net als Forrest Gump.
Tegenwoordig kom ik mijn huis niet uit, dingen daarbuiten interesseren me niet meer.
Ze zou me niet kussen, ook al hadden duizend profeten het voorspeld.
Hij vertelde me altijd met zijn melodie dat ik op een dag zou gaan huilen.
En nu ik alleen en gek ben tussen vier muren, omringd door posters vol mooie vrouwen, besef ik langzaam dat ik alleen om jou geef.
En dat mijn lippen niet langer het kerkhof zijn waar de jouwe komen om te sterven.
Je hebt mijn lucht gestolen en zonder remedie zal het moeilijk voor mij zijn om te overleven.
Dat je me met mijn voeten vastgebonden in zee hebt gegooid en de herinneringen met mijn handen vasthoudt.
En vroeger bleef ik, als je gek werd, telkens als ik je aanraakte, waar je verliefd onder je kleren gleed.
Elke keer dat je me met je liefde van dichtbij neerschoot, toen je me keer op keer om oorlog vroeg. . .
Als een kleine soldaat die door de maan in je raam is ingestort.