Meer nummers van Melendi
Beschrijving
Basgitaar: Antonio Ramos
Koor: José Losada
Bas: Antonio Ramos
Trombone: Cesar Guerrero
Accordeon: Cuco Pérez
Viool: Diego Galaz
Drums: Enzo Filippone
Toetsenborden: Iñaki Quijano
Koor: José Losada
Gitaar: José Ordoñez
Gitaar: José de Castro
Koor: Loli Abadía
Percussie: Luis Dulzaides
Trompet: Raúl Miguel
Componist: Ramon Melendi Espina
Songtekst en vertaling
Origineel
Su mala puntería con la llave anuncia un malnacido tras la puerta, con piel de lobo y corazón cobarde, con más de mil motivos para odiarle.
Por el pasillo cruje una madera, igual que suena el alma de esa madre, porque él no pega con la mano abierta, no, es algo que aprendió bien de su padre.
Ella coge un cuchillo y no sabe qué hacer, si cortarse la vena o clavárselo a él.
Se apoya en la nevera, se deja caer y llorando le ruega que no le dé siempre al mismo lao'.
Marido y mujer, hasta que la muerte los separe.
Y ella espera llegue de su mano, porque solo así podrá devolverle parte del daño.
Porque fue a la ley y la ley le dio del otro lao'.
No son suficientes los moraos', ni se gara el cero, su amor sincero pa' condenarle.
Él solamente se siente seguro cosiéndole el corazón a su puño.
Un hombre que se cela hasta del viento, pues sabe que él solo es mierda por dentro.
Pero la vía le devolvió la hostia, grabando aquel momento en su memoria.
Momento en que no controló su mano, ahogando lo que hacía ya tiempo había matado.
Ella coge un cuchillo y no sabe qué hacer, si cortarse la vena o clavárselo a él.
Se apoya en la nevera, se deja caer y llorando le ruega que no le dé siempre al mismo lao'.
Marido y mujer, hasta que la muerte los separe.
Y ella espera llegue de su mano, porque solo así podrá devolverle parte del daño.
Porque fue a la ley y la ley le dio del otro lao'.
No son suficientes los moraos', ni se gara el cero, su amor sincero pa' condenarle.
Marido y mujer, hasta que la muerte los separe.
Y ella espera llegue de su mano, porque solo así podrá devolverle parte del daño.
Porque fue a la ley y la ley le dio del otro lao'.
No son suficientes los moraos', ni se gara el cero, su amor sincero pa' condenarle.
Y no le dio miedo la muerte y se marchó tan sonriente.
Fue la última vez que lloró.
Y no le dio miedo la muerte y se marchó tan sonriente.
Fue la última vez que lloró.
Nederlandse vertaling
Zijn slechte doel met de sleutel kondigt een klootzak achter de deur aan, met een wolvenhuid en een laf hart, met meer dan duizend redenen om hem te haten.
Er kraakt een stuk hout door de gang, net zoals de ziel van die moeder klinkt, want hij slaat niet met zijn open hand, nee, dat heeft hij goed geleerd van zijn vader.
Ze pakt een mes en weet niet wat ze moet doen: de ader doorsnijden of hem erin steken.
Ze leunt tegen de koelkast, laat zich vallen en smeekt hem huilend haar niet altijd hetzelfde te geven.
Man en vrouw, tot de dood hen scheidt.
En ze hoopt dat het uit zijn hand komt, want alleen dan kan ze een deel van de schade terugbetalen.
Omdat hij naar de wet ging en de wet hem de andere kant gaf.
De moraos zijn niet genoeg, noch de nul, zijn oprechte liefde, om hem te veroordelen.
Hij voelt zich alleen veilig als hij het hart aan zijn vuist hecht.
Een man die zelfs jaloers is op de wind, omdat hij weet dat hij alleen maar stront is van binnen.
Maar de weg keerde terug naar de gastheer en legde dat moment in zijn geheugen vast.
Moment waarop hij zijn hand niet onder controle had en verdronk wat hij lang geleden had gedood.
Ze pakt een mes en weet niet wat ze moet doen: de ader doorsnijden of hem erin steken.
Ze leunt tegen de koelkast, laat zich vallen en smeekt hem huilend haar niet altijd hetzelfde te geven.
Man en vrouw, tot de dood hen scheidt.
En ze hoopt dat het uit zijn hand komt, want alleen dan kan ze een deel van de schade terugbetalen.
Omdat hij naar de wet ging en de wet hem de andere kant gaf.
De moraos zijn niet genoeg, noch de nul, zijn oprechte liefde, om hem te veroordelen.
Man en vrouw, tot de dood hen scheidt.
En ze hoopt dat het uit zijn hand komt, want alleen dan kan ze een deel van de schade terugbetalen.
Omdat hij naar de wet ging en de wet hem de andere kant gaf.
De moraos zijn niet genoeg, noch de nul, zijn oprechte liefde, om hem te veroordelen.
En hij was niet bang voor de dood en vertrok glimlachend.
Het was de laatste keer dat hij huilde.
En hij was niet bang voor de dood en vertrok glimlachend.
Het was de laatste keer dat hij huilde.