Meer nummers van Fito y Fitipaldis
Beschrijving
Producent: Carlos Raya
Producent: Joe Blaney
Componist, tekstschrijver: Adolfo Cabrales
Songtekst en vertaling
Origineel
En una chabola lejos del asfalto, vive hace tiempo un señor muy raro.
Es extravagante y huele a butano. Si alguien le desprecia, él le da la mano.
No hablará contigo más que en media hora, siempre hay mucha gente cuando uno a estas horas.
Dicen que el demonio de la mala suerte, un día con sus garras lo mordió muy fuerte.
Tiene el pelo oscuro, los ojos claros y los dientes negros de mascar tabaco.
Su mano derecha repleta de anillos, en la izquierda un vaso guarda el equilibrio.
Hay quien esta vida se la toma a broma y hay quien se suicida con balas de goma.
No hay por qué pasar el tiempo pensando en lo perdido y llorando lágrimas de cocodrilo.
Si le duelen los recuerdos, se los cura con ginebra.
Él quiere enterrar el tiempo dentro de un reloj de arena.
Como nunca tiene sueño, se pasa la noche entera con su viejo catalejo que le acerca las estrellas.
Si le duelen los recuerdos, se los cura con ginebra.
Y él quiere enterrar el tiempo dentro de un reloj de arena.
Como nunca tiene sueño, se pasa la noche entera con su viejo catalejo que le acerca las estrellas.
Si le duelen los recuerdos, se los cura con ginebra.
Él quiere enterrar el tiempo dentro de un reloj de arena.
Como nunca tiene sueño, se pasa la noche entera con su viejo catalejo, que le acerca las estrellas.
Si le duelen los recuerdos, se los cura con ginebra.
Él quiere enterrar el tiempo dentro de un reloj de arena.
Con su viejo catalejo, que le acerca las estrellas.
Con su viejo catalejo. . .
que le acerca las estrellas.
Nederlandse vertaling
In een hut ver van het asfalt woont al heel lang een heel vreemde man.
Het is extravagant en ruikt naar butaan. Als iemand hem veracht, schudt hij de hand.
Hij zal langer dan een half uur niet met je praten, er zijn op dit moment altijd veel mensen in de buurt.
Ze zeggen dat de demon van de pech hem op een dag heel hard met zijn klauwen beet.
Hij heeft donker haar, lichte ogen en zwarte tanden van pruimtabak.
Zijn rechterhand vol ringen, links houdt een glas de balans.
Er zijn mensen die dit leven als een grap beschouwen en er zijn mensen die zelfmoord plegen met rubberen kogels.
Er is geen reden om tijd te besteden aan het nadenken over wat verloren is gegaan en het huilen van krokodillentranen.
Als herinneringen je pijn doen, genees je ze met gin.
Hij wil de tijd in een zandloper begraven.
Omdat hij nooit slaperig is, brengt hij de hele nacht door met zijn oude verrekijker die hem dichter bij de sterren brengt.
Als herinneringen je pijn doen, genees je ze met gin.
En hij wil de tijd in een zandloper begraven.
Omdat hij nooit slaperig is, brengt hij de hele nacht door met zijn oude verrekijker die hem dichter bij de sterren brengt.
Als herinneringen je pijn doen, genees je ze met gin.
Hij wil de tijd in een zandloper begraven.
Omdat hij nooit slaperig is, brengt hij de hele nacht door met zijn oude verrekijker, waardoor hij dichter bij de sterren komt.
Als herinneringen je pijn doen, genees je ze met gin.
Hij wil de tijd in een zandloper begraven.
Met zijn oude verrekijker, die hem de sterren brengt.
Met zijn oude verrekijker. . .
dat brengt de sterren dichter bij hem.