Meer nummers van Sebastian Yatra
Beschrijving
Zanger: Sebastian Yatra
Zanger: Mi Papá
Producent, opnametechnicus: Andrés Torres
Producent, opnametechnicus: Mauricio Rengifo
Producent: Esteban Obando
Mengingenieur: de olifant
Mastering-ingenieur: Tom Norris
Opnametechnicus: Andrés Guerrero Ruiz
Productieassistent, opnametechnicus: Felipe Contreras
A&R: Aldo González
Aand coördinator: Santiago Acebal
Aan en beheerder: Rodolfo Ramos
Studio: Eagle Pop Studios, Los Ángeles, CA
Ander: Samuel Vergara
Componist Tekstschrijver: Silvio Rodriguez Dominguez
Songtekst en vertaling
Origineel
-¿Ya? ¿Estamos? -Listo.
Me da un poquito de café para despertar.
Vamos a darle con sentimiento, con amor, con ese corazón que, que tenés. ¡Hombre!
Una mujer se ha perdido, conocer el delirio y el polvo.
Se ha perdido esta bella locura, su breve cintura debajo de mí.
Se ha perdido mi forma de amar, se ha perdido mi huella en su mar.
Veo una luz que vacila y promete dejarnos a oscuras.
Veo un perro ladrando a la luna como otra figura que recuerda a mí.
Veo, mas veo que no me halló. Veo, mas veo que se perdió.
La cobardía es asunto de los hombres, no de los amantes.
Los amores cobardes no llegan a amores ni a historias, se quedan allí.
El recuerdo los puede salvar, el mejor orador conjugar.
Una mujer innombrable huye como una gaviota y yo rápido seco mis botas, blasfemo una nota y apago el -reloj.
-Que me tenga cuidado el amor, que le puedo cantar su canción.
Una mujer con sombrero, como un cuadro del viejo Chagall, corrompiéndose al centro del miedo. Y yo, que no soy bueno, me puse a llorar.
Pero entonces lloraba por mí y ahora lloro por verla morir.
Pero entonces lloraba por mí y ahora lloro por verla morir.
-¿Qué tal? ¡Sí! Listo. ¡Vamos! -Muy buena.
-¿Qué dice, qué dice Harikrisma? -Ah, ça va.
¿Eh? Ça va, ça va, sí.
Nederlandse vertaling
-Al? Wij zijn? -Klaar.
Hij geeft me een beetje koffie om wakker te worden.
Laten we het geven met gevoel, met liefde, met dat hart dat je hebt. Man!
Een vrouw is verdwaald en kent delirium en stof.
Ze heeft deze prachtige waanzin gemist, haar korte middel onder mij.
Mijn manier van liefhebben is verloren gegaan, mijn stempel op de zee is verloren gegaan.
Ik zie een licht dat wankelt en belooft ons in duisternis achter te laten.
Ik zie een hond die naar de maan blaft als een ander figuur die me aan mij doet denken.
Ik begrijp het, maar ik zie dat hij mij niet heeft gevonden. Dat begrijp ik, maar ik zie dat het verloren was.
Lafheid is een zaak voor mannen, niet voor geliefden.
Laffe liefdes worden geen liefdes of verhalen, ze blijven daar.
Het geheugen kan ze opslaan, het beste luidsprekerconjugaat.
Een onuitsprekelijke vrouw vlucht als een zeemeeuw en ik droog snel mijn laarzen, laster een briefje en zet de klok uit.
-Moge de liefde voor mij zorgen, ik kan jouw lied zingen.
Een vrouw met een hoed, zoals een schilderij van de oude Chagall, corrumperend tot het centrum van angst. En ik, die niet goed ben, begon te huilen.
Maar toen huilde ze om mij en nu huil ik om haar te zien sterven.
Maar toen huilde ze om mij en nu huil ik om haar te zien sterven.
-Hoe is het met je? Ja! Klaar. Kom op! -Erg goed.
-Wat zegt Harikrisma, wat zegt Harikrisma? -Ah, dat is het.
Hoi? Ça va, ça va, ja.