Meer nummers van Fiolet
Meer nummers van Yevhenii Dubovyk
Beschrijving
Componist: Сергій Мартинюк
Componist: Роман Андрухів
Tekstschrijver: Сергій Мартинюк
Songtekst en vertaling
Origineel
Така тендітна, немов цвіт абрикосовий.
Я забуваю з тобою про зиму і осені. Я забуваю з тобою, що ця війна без кінця.
А я, хлопчисько простий з дикого заходу, люблю неначе востаннє та з розуму зведу.
Людині треба людина, а я завжди кудись іду.
Поживемо - побачимо!
Ти знаєш, я не герой зі коми.
Поживемо - побачимо.
Поживемо, давай. . .
Шукає теплий щоку твій холодний ніс. Я забуваю з тобою, що світ - це темний ліс.
Я забуваю з тобою, що спокою гріш ціна.
А я, хлопчисько простий з дикого заходу, люблю неначе востаннє та з розуму зведу.
Людині треба людина, а я завжди кудись іду.
Поживемо - побачимо!
Ти знаєш, я не герой зі коми. Поживемо - побачимо.
Я теж шукав свій маленький рай.
Поживемо - побачимо. Ти усміхаєшся так безборонно.
Поживемо - побачимо.
Поживемо і не питай, чому правда чужа така мила, своя, як під серцем ніж.
Як запах випитої зранку на обідці кави.
І ми, немов в старій французькій мелодрамі, в якій герої не знають, чого хочуть, пробач. . .
Я так люблю твою смішну ранкову неохайність. Пора чекати б цей дощ, цю вчорашню крайність.
Я так люблю твій старенький червоний плащ.
Поживемо - побачимо!
Ти знаєш, я не герой зі коми. Поживемо - побачимо.
Я теж шукав свій маленький рай.
Поживемо - побачимо. Ти усміхаєшся так безборонно.
Поживемо - побачимо.
Поживемо і не питай, чому правда чужа така мила, своя, як під серцем ніж.
Nederlandse vertaling
Zo kwetsbaar, als een abrikozenbloesem.
Met jou vergeet ik de winter en de herfst. Ik vergeet met jou dat deze oorlog geen einde kent.
En ik, een eenvoudige jongen uit het wilde westen, heb lief alsof het voor de laatste keer is en maakt me gek.
Een mens heeft een mens nodig, en ik ga altijd ergens heen.
Laten we leven - we zullen zien!
Weet je, ik ben geen comaheld.
Laten we leven - we zullen zien.
Laten we leven, kom op. . .
Je koude neus zoekt naar een warme wang. Ik vergeet met jou dat de wereld een donker bos is.
Ik vergeet met jou dat vrede van onschatbare waarde is.
En ik, een eenvoudige jongen uit het wilde westen, heb lief alsof het voor de laatste keer is en maakt me gek.
Een mens heeft een mens nodig, en ik ga altijd ergens heen.
Laten we leven - we zullen zien!
Weet je, ik ben geen comaheld. Laten we leven - we zullen zien.
Ik was ook op zoek naar mijn kleine paradijs.
Laten we leven - we zullen zien. Je lacht zo onschuldig.
Laten we leven - we zullen zien.
Laten we samen leven en niet vragen waarom de waarheid van iemand anders zo zoet is, de onze, als een mes onder het hart.
Als de geur van een ochtenddrankje op een koffierand.
En wij, als in een oud Frans melodrama, waarin de personages niet weten wat ze willen, sorry. . .
Ik hou zoveel van je belachelijke ochtendslordigheid. Het is tijd om te wachten op deze regen, dit extreme van gisteren.
Ik hou zo veel van je oude rode mantel.
Laten we leven - we zullen zien!
Weet je, ik ben geen comaheld. Laten we leven - we zullen zien.
Ik was ook op zoek naar mijn kleine paradijs.
Laten we leven - we zullen zien. Je lacht zo onschuldig.
Laten we leven - we zullen zien.
Laten we samen leven en niet vragen waarom de waarheid van iemand anders zo zoet is, de onze, als een mes onder het hart.