Meer nummers van Miguel Campello
Beschrijving
Zang: Aarón Sáez
Zang: Miguel Campello
Gitaar: Antonio Turro
Bandoneon: Aureliano Ortega
Percussie: Ramón López
Mengingenieur: Tomi Pérez
Mastering Engineer: Carlos Hernández
Producent: Antonio Hernández Banegas
Componist Tekstschrijver: Aaron Sáez Escolano
Componist Tekstschrijver: Antonio Hernández Banegas
Songtekst en vertaling
Origineel
Nací en un barrio en 1984 y nunca me marcó falta de amor.
Cuando aprendí a bailar en mis zapatos, el mundo ya cantaba otra canción.
No había pasado nada más hasta que yo te vi llegar.
Era el principio de un siglo sin brillo y tú le diste luz diga y yo a toda velocidad.
Tras de tu paso perdí el equilibrio y merendando alegre en tu portal.
Vámonos.
Así que fuimos dándonos zarpazos y confundiendo suerte con azar.
Los sueños me volvían solitario y a ti te fue faltando mi mitad.
No había pasado nada más hasta que yo te vi llorar.
Y en el delirio de un buen estribillo me sumergí en la densidad, creyente en el mito de Cantão y el corazón roto en un cabestrillo, corriendo lejos siempre de un hogar.
Y el tiempo haciendo su sucio trabajo.
Y en la era de la cordialidad me perdonaste el vicio y el retraso.
Y algunos días te invito a cenar.
No había pasado nada más hasta que yo te vi en el bar.
Era el dolor que me da el escenario aparentar que me da igual esta nueva normalidad, que ya no sé si me salvo o desangro diciéndote al final una verdad.
Desde un hotel en 2024, desayunando y luego al duty free.
Me siento cada día algo más guapo y nunca me asustó verme morir.
No había pasado nada más y en este vuelo sin mirar, y a todos los perros del remordimiento corriendo al próximo lugar, haciendo todo sin pensar, llenando el día de mil tonterías.
Te juro que no sé cómo parar.
¡Oye! ¡Oh!
Nederlandse vertaling
Ik ben in 1984 in een buurt geboren en heb nooit een gebrek aan liefde gekend.
Toen ik in mijn schoenen leerde dansen, zong de wereld al een ander lied.
Er was niets anders gebeurd totdat ik je zag aankomen.
Het was het begin van een saaie eeuw en jij gaf het licht en ik zei op volle snelheid.
Na uw passage verloor ik mijn evenwicht en at ik vrolijk op uw veranda.
Laten we gaan.
Dus we sloegen onszelf in elkaar en verwarden geluk met toeval.
De dromen maakten me eenzaam en jij miste mijn helft.
Er was niets anders gebeurd totdat ik je zag huilen.
En in het delirium van een goed refrein dompelde ik mezelf onder in de dichtheid, gelovend in de mythe van Cantão en het gebroken hart in een slinger, altijd ver van huis rennend.
En de tijd doet zijn vuile werk.
En in het tijdperk van hartelijkheid vergaf je mij voor ondeugd en vertraging.
En op sommige dagen nodig ik je uit voor een etentje.
Er was niets anders gebeurd totdat ik je aan de bar zag.
Het was de pijn die het podium me bezorgt, terwijl ik doe alsof ik niets geef om deze nieuwe normaliteit, dat ik niet langer weet of ik gered ben of dat ik doodbloed door je uiteindelijk de waarheid te vertellen.
Van een hotel in 2024, ontbijten en dan naar duty free.
Ik voel me elke dag een beetje knapper en ik was nooit bang om mezelf te zien sterven.
Er was niets anders gebeurd tijdens deze vlucht zonder te kijken, en alle honden van berouw renden naar de volgende plaats, deden alles zonder na te denken en vulden de dag met duizend onzin.
Ik zweer dat ik niet weet hoe ik moet stoppen.
Hoi! Oh!