Meer nummers van COLORS
Beschrijving
Producent: Manuel Alejandro Mendoza Cadena
Opnametechnicus: Paul Lorton
Mengingenieur, masteringingenieur: Risto Pakkarainen
Componist, arrangeur, tekstschrijver: Renata Estefanía Nieto Moreno
Componist, arrangeur: Manuel Alejandro Mendoza Cadena
Songtekst en vertaling
Origineel
Te tengo y no te tengo, yo no intento retenerte.
Me basta con mirarte y con saber que estás aquí.
Me parece mentira que la vida de repente quiso borrarlo todo y que pudimos resistir.
Mi amor, es tan absurdo el eco de la vida.
Y que pudiera yo encontrarte aquí, entre tormentas que se arremolinan, siempre hallo forma de volver a ti.
Mi flor infinita, pétalo de sal.
Brota en el cemento, vence el temporal.
Te tengo y no te tengo, yo no intento retenerte.
Te quedas porque quieres sin que tenga que pedir.
Y han pasado unos años y me asombro nuevamente de tu mirada clara y de tus ganas de vivir.
Mi amor, es tan absurdo el eco de la vida.
Y que pudiera yo encontrarte aquí, entre tormentas que se arremolinan, siempre hallo forma de volver a ti.
Mi flor infinita, pétalo de sal.
Brota en el cemento, vence el temporal.
Mi flor infinita, pétalo de sal.
Pasarán los años, no le temo al tiempo.
Juntos en el mundo, en incansable intento.
Como el primer día, como el primer beso, como ese verano y como en este invierno.
Nederlandse vertaling
Ik heb jou en ik heb jou niet, ik probeer je niet te houden.
Het is voor mij genoeg om naar je te kijken en te weten dat je hier bent.
Het lijkt mij ongelooflijk dat het leven plotseling alles wilde uitwissen en dat we ons konden verzetten.
Mijn liefste, de echo van het leven is zo absurd.
En dat ik je hier kon vinden, tussen kolkende stormen, vind ik altijd een manier om naar je terug te keren.
Mijn oneindige bloem, zoutblaadje.
Het ontspruit in het cement, de storm overwint.
Ik heb jou en ik heb jou niet, ik probeer je niet te houden.
Je blijft omdat je wilt, zonder dat je het hoeft te vragen.
En er zijn een paar jaar verstreken en ik sta opnieuw versteld van je heldere visie en je verlangen om te leven.
Mijn liefste, de echo van het leven is zo absurd.
En dat ik je hier kon vinden, tussen kolkende stormen, vind ik altijd een manier om naar je terug te keren.
Mijn oneindige bloem, zoutblaadje.
Het ontspruit in het cement, de storm overwint.
Mijn oneindige bloem, zoutblaadje.
Jaren zullen voorbijgaan, ik ben niet bang voor de tijd.
Samen in de wereld, in onvermoeibare poging.
Zoals de eerste dag, zoals de eerste kus, zoals die zomer en zoals deze winter.