Meer nummers van Joe Dassin
Beschrijving
Adapter: Claude Lemesle
Regisseur, producent: Jacques Plait
Adapter: Richelle Dassin
Componist, tekstschrijver: Steve Goodman
Songtekst en vertaling
Origineel
Les matins se suivent et se ressemblent quand l'amour fait place au quotidien.
On n'était pas faits pour vivre ensemble, ça ne suffit pas toujours de s'aimer bien.
C'est drôle, hier, on s'ennuyait et c'est à peine si l'on trouvait des mots pour se parler du mauvais temps.
Et maintenant qu'il faut partir, on a cent mille choses à dire qui tiennent trop à cœur pour si peu de temps.
On s'est aimé comme on se quitte, tout simplement sans penser à demain.
À demain qui vient toujours un peu trop vite.
Aux adieux qui quelquefois se passent un peu trop bien.
On fait ce qu'il faut, on tient nos rôles.
On se regarde, on rit, on craint un peu.
On a toujours oublié quelque chose.
C'est pas facile de se dire adieu.
Et l'on sait trop bien que tôt ou tard, demain peut-être ou même ce soir, on va se dire que tout n'est pas perdu.
De ce roman inachevé, on va se faire un conte de fées, mais on a passé l'âge, on n'y croirait plus.
On s'est aimé comme on se quitte, tout simplement sans penser à demain.
À demain qui vient toujours un peu trop vite.
Aux adieux qui quelquefois se passent un peu trop bien.
Roméo, Juliette et tous les autres, au fond de vos bouquins dorment en paix.
Une simple histoire comme la nôtre est de celles qu'on n'écrira jamais.
Allons, petite, il faut partir, laisser ici nos souvenirs.
On va descendre ensemble si tu veux.
Et quand elle va nous voir passer, la patronne du café va encore nous dire salut les amoureux.
On s'est aimé comme on se quitte, tout simplement sans penser à demain.
À demain qui vient toujours un peu trop vite.
Aux adieux qui quelquefois se passent un peu trop bien.
Nederlandse vertaling
De ochtenden volgen elkaar op en zijn hetzelfde wanneer de liefde plaats maakt voor het dagelijks leven.
Het was niet de bedoeling dat we samen zouden leven, het is niet altijd genoeg om van elkaar te houden.
Grappig, gisteren verveelden we ons en konden we nauwelijks woorden vinden om met elkaar over het slechte weer te praten.
En nu we moeten vertrekken, hebben we honderdduizend dingen te zeggen die ons zo kort aan het hart liggen.
We hielden van elkaar toen we elkaar verlieten, simpelweg zonder aan morgen te denken.
Tot morgen, dat komt altijd iets te snel.
Op het afscheid dat soms iets te goed gaat.
We doen het juiste, we spelen onze rol.
We kijken elkaar aan, we lachen, we zijn een beetje bang.
Wij vergaten altijd iets.
Het is niet gemakkelijk om afscheid te nemen.
En we weten maar al te goed dat we vroeg of laat, misschien morgen of zelfs vanavond, tegen onszelf zullen zeggen dat niet alles verloren is.
Van deze onvoltooide roman zullen we een sprookje maken, maar we zijn de leeftijd gepasseerd, we zouden het niet langer geloven.
We hielden van elkaar toen we elkaar verlieten, simpelweg zonder aan morgen te denken.
Tot morgen, dat komt altijd iets te snel.
Op het afscheid dat soms iets te goed gaat.
Romeo, Julia en alle anderen, onderaan je boeken, slapen in vrede.
Een eenvoudig verhaal als het onze zal nooit geschreven worden.
Kom op, kleintje, we moeten vertrekken, laat onze herinneringen hier achter.
Als je wilt, gaan we samen naar beneden.
En als ze ons voorbij ziet komen, komt de eigenaar van het café nog eens hallo zeggen, geliefden.
We hielden van elkaar toen we elkaar verlieten, simpelweg zonder aan morgen te denken.
Tot morgen, dat komt altijd iets te snel.
Op het afscheid dat soms iets te goed gaat.