Meer nummers van nayt
Beschrijving
Bijbehorende Uitvoerder: neet
Zang: Noemi
Componist: Stefano Tognini
Componist: Francesco Sighieri
Tekstschrijver: William Mezzanotte
Tekstschrijver: Diego Calvetti
Tekstschrijver: Marco Ciappelli
Producent: Zef
Songtekst en vertaling
Origineel
Un'altra storia finita, forse è la solita sfiga.
Metti una story su Insta, io tiro fuori una spin.
Al cuore non serve un'operazione, forse siamo solamente figli di una generazione. Non ci interessano i film, però ci facciamo i film.
Oggi che è solo il tuo feed a dire l'uomo che sei.
Ragazzi soli fottuti all'idea che gli affetti si comprino. Chiedi se la società ha rispettato il suo compito.
Io che ti guardo non so se ti vedo davvero, se quando le cose cambiano è uguale il modo in cui le vedo. Fuori parlano di noi, però non sento nessun noi.
E tra me e gli altri c'è un vuoto, io credo sia assurdo.
Mangiare male, passare la sera da soli, non sentirsi parte di lotte, di gioie e dolori.
Fissare i colori come un -astronauta che vede il pianeta da fuori.
-Non c'è più niente, niente, niente che mi lega a te.
Mentre mi allontano sento che cala l'ossigeno, -penso a quello che ti scriverò. -Toccare il fondo per capire che. . .
Forse non è questo il senso di sentirsi libero.
Forse avrei dovuto dire no. Cerco qualcosa.
Che mi lega a te.
E non penso siano oggetti, fogli, euro, dollari.
-Ora che non ho più voglia di. . . -Toccare il fondo per capire che. . .
Forse scegliere di amarti, a farmi essere libero.
Forse non ti dovrei dire no, dire no.
Osservo questo pianeta, penso a lei quando piangeva.
Hanno qualcosa di simile, dimmi che cos'è che si vede lì di me, dimmi se brillo un po'.
Anche se è solo un abbaglio tu dimmelo e fingi un po'.
Dimmi le cose che senti, dammi le cose che ho perso, perché alle volte quasi non penso più a un dio.
Forse ho pensato che noi fossimo solo uno scherzo, forse ho pensato che io non fossi solo un tuo pezzo e tu un mio.
Quando ho pensato che forse a staccarsi si soffre di meno, stavo scappando, non chiedevo mai da che fosse dipeso. In orbita non hai problemi di peso.
Se mi avvicino sai che non abbasserò false difese.
Mangiare male, passare la sera da soli, non sentirsi parte di lotte, di gioie e dolori.
Fissare i colori come un -astronauta che vede il pianeta da fuori.
-Non c'è più niente, niente, niente che mi lega a te.
Mentre mi allontano sento che cala l'ossigeno, -penso a quello che ti scriverò. -Toccare il fondo per capire che. . .
Forse non è questo il senso di sentirsi libero.
Forse avrei dovuto dire no. Cerco qualcosa.
Che mi lega a te.
E non penso siano oggetti, fogli, euro, dollari.
-Ora che non ho più voglia di. . . -Toccare il fondo per capire che. . .
Forse scegliere di amarti, a farmi essere libero.
Forse non ti dovrei dire no, dire no. Cosa rimane di me, di questo?
Ora che sono lontano lo sai che c'è, ti penso. Dirtelo adesso dimmi a che servirebbe.
Gridare un -sentimento, neanche si sentirebbe qui. -Non c'è più niente, niente, niente. . .
Nederlandse vertaling
Weer een verhaal voorbij, misschien is het de gebruikelijke pech.
Zet een verhaaltje op Insta, dan verzin ik er een draai aan.
Het hart heeft geen operatie nodig, misschien zijn we slechts kinderen van een generatie. We zijn niet geïnteresseerd in films, maar we maken films.
Tegenwoordig is het alleen je feed die zegt welke man je bent.
Eenzame jongens die genaaid zijn door het idee dat genegenheid te koop is. Vraag of het bedrijf zijn taak heeft vervuld.
Als ik naar je kijk, weet ik niet of ik je echt zie, of als de dingen veranderen, de manier waarop ik ze zie hetzelfde is. Buiten praten ze over ons, maar ik hoor niemand van ons.
En tussen mij en de anderen is er een leegte, ik vind het absurd.
Slecht eten, de avond alleen doorbrengen, geen deel uitmaken van de worstelingen, vreugden en pijnen.
Starend naar de kleuren zoals een astronaut de planeet van buitenaf bekijkt.
-Er is niets meer, niets, niets dat mij aan jou bindt.
Terwijl ik wegloop voel ik de zuurstof afnemen, - ik denk na over wat ik je ga schrijven. -Raak het dieptepunt aan om dat te begrijpen. . .
Misschien is dit niet de betekenis van je vrij voelen.
Misschien had ik nee moeten zeggen. Ik zoek iets.
Dat bindt mij aan jou.
En ik denk niet dat het voorwerpen, papieren, euro's, dollars zijn.
-Nu ik dat niet meer wil. . . -Raak het dieptepunt aan om dat te begrijpen. . .
Misschien kies je ervoor om van je te houden, om mij vrij te laten.
Misschien moet ik je geen nee zeggen, maar nee zeggen.
Ik observeer deze planeet, ik denk aan haar toen ze huilde.
Ze hebben iets soortgelijks, vertel me wat je daar van mij ziet, vertel me of ik een beetje straal.
Ook al is het maar een vergissing, vertel het me en doe een beetje alsof.
Vertel me de dingen die je voelt, geef me de dingen die ik verloren heb, want soms denk ik bijna niet meer aan een god.
Misschien dacht ik dat we maar een grapje waren, misschien dacht ik dat ik niet alleen jouw stuk was en jij het mijne.
Toen ik dacht dat het misschien minder pijn doet om los te komen, rende ik weg, ik heb nooit gevraagd wat de oorzaak was. In een baan om de aarde heb je geen gewichtsproblemen.
Als ik dichterbij kom, weet je dat ik de valse verdediging niet zal verlagen.
Slecht eten, de avond alleen doorbrengen, geen deel uitmaken van de worstelingen, vreugden en pijnen.
Starend naar de kleuren zoals een astronaut de planeet van buitenaf bekijkt.
-Er is niets meer, niets, niets dat mij aan jou bindt.
Terwijl ik wegloop voel ik de zuurstof afnemen, - ik denk na over wat ik je ga schrijven. -Raak het dieptepunt aan om dat te begrijpen. . .
Misschien is dit niet de betekenis van je vrij voelen.
Misschien had ik nee moeten zeggen. Ik zoek iets.
Dat bindt mij aan jou.
En ik denk niet dat het voorwerpen, papieren, euro's, dollars zijn.
-Nu ik dat niet meer wil. . . -Raak het dieptepunt aan om dat te begrijpen. . .
Misschien kies je ervoor om van je te houden, om mij vrij te laten.
Misschien moet ik je geen nee zeggen, maar nee zeggen. Wat blijft er van mij over, van dit?
Nu ik ver weg ben, weet je dat het er is, ik denk aan je. Ik zeg je nu, vertel me wat het punt zou zijn.
Een gevoel uitschreeuwen zou hier niet eens gehoord worden. -Er is niets meer, niets, niets. . .