Meer nummers van Şiir!
Beschrijving
Producent: Sefa Kaya
Tekstschrijver, componist: Sefa Kaya
Songtekst en vertaling
Origineel
Sarhoşluk utancıyla bir memurun kırılır direnci
Para sayarken arkasından sırıtır dilenci
Düşerken tam yirmi sekiz basamak
Anladım ya alışmak ya direnmekti yaşamak
Ben alıştım! zira her kılıç körelir
Zamanın elindeki; bir o keskin
Çocukken bişeylere inanırdım öfkeli ve protesttim
Şimdi yalnızca pes etmiş ve groteskim
Çirkin bi kavganın bitkinlik anlarında miskin
Pişkin tiranların hissiz tiradlarında riskim
Kimliksiz armasız mistik virajların kavisli
Cennet pınarlarım,hiçlik dinarlarım; matizlik
Anlamıyom kim trajik kim komik ve
Yalnızca seyrediyom sag elimde cintonikle
Yükümlülükler ayaklarımı sürüklerken
Payımı aldım ikinci el gülüşlerden
Unutmaya başlıyorum
Yarından tezi yok
Belki de ertesi yok
Unutmaya başlıyorum
Yarından tezi yok
Belki de ertesi yok
Boynuma tanrının dügümledigi dünyevi bi künye gibi
Taşırım yorgun bünyemi
Her gün yeni bir tür gerilim,siktirip gitmemek pür delilik
İlk taşı atanlar güler,vicdanı hür yenilir
Duydugun her tehdidin gerçekleşir er geç biri
Cebine dolan faturalar degiştirir tüm perspektifi
Canımızı yaksa da özgür kılar gerçek bizi
Gerçek şu ki
Ölçüler kusursuz olmadan da avunabilmeli
Ya teorik orgazmları seveceksin ya bu garip beni
Yüzümün yamuk aritmetigiyle
Bi günlügüne tanrı olsam istemezdim tabularınla tabuta girmeni
Şu kutsal ikilemler şefkat ve şehvetin sembolizmi
İnsan aynı bedende hem hırsız hem polistir
Bir yanın acıyı kutsuyor bir yanın hedonistik
Yüzünde boş kilerlerin şu soguk beton hissi
Hıh,ne komiksin
Unutmaya başlıyorum
Yarından tezi yok
Belki de ertesi yok
Unutmaya başlıyorum
Yarından tezi yok
Belki de ertesi yok
Nederlandse vertaling
Het verzet van een officier wordt gebroken door de schaamte van dronkenschap
De bedelaar grijnst achter hem terwijl hij geld telt
Precies achtentwintig stappen tijdens het vallen
Ik begrijp dat leven óf wennen is óf weerstand bieden.
Ik ben eraan gewend! want elk zwaard wordt bot
In de handen van de tijd; eentje die scherp is
Als kind geloofde ik in dingen, was boos en protesteerde.
Nu ben ik gewoon opgegeven en grotesk
Lui op de momenten van uitputting van een lelijk gevecht
Ik riskeer de gevoelloze tirades van onbezonnen tirannen
Gebogen mystieke bochten zonder identiteit of armen
Mijn bronnen van de hemel, mijn dinars van het niets; matizlik
Ik begrijp niet wie tragisch is en wie grappig is
Ik kijk gewoon met een gintonic in mijn rechterhand
Terwijl verplichtingen mijn voeten slepen
Ik heb mijn portie tweedehands glimlachen gehad
Ik begin het te vergeten
Er is geen proefschrift over morgen
Misschien is er geen volgende keer
Ik begin het te vergeten
Er is geen proefschrift over morgen
Misschien is er geen volgende keer
Als een werelds label dat God om mijn nek knoopte
Ik draag mijn vermoeide lichaam
Elke dag is een nieuw soort spanning, het is pure waanzin om niet op te rotten
Degenen die de eerste steen werpen, lachen, hun geweten is vrij, ze zijn verslagen
Elke bedreiging die je hoort, zal vroeg of laat uitkomen.
Rekeningen die je portemonnee vullen, veranderen het hele perspectief
Ook al doet het pijn, de waarheid bevrijdt ons
de waarheid is
Men moet getroost kunnen worden, zelfs als de metingen niet perfect zijn.
Of je houdt van theoretische orgasmes, of dit is raar voor mij
Met de kromme rekenkunde van mijn gezicht
Als ik voor één dag God was, zou ik niet willen dat je met je taboes de kist ingaat.
Die heilige dilemma’s symboliseren compassie en lust
De mens is zowel een dief als een politieagent in hetzelfde lichaam
De ene kant van jou viert pijn, de andere kant is hedonistisch
Dat koude, betonnen gevoel van lege kelders op je gezicht
Hé, wat ben je grappig
Ik begin het te vergeten
Er is geen proefschrift over morgen
Misschien is er geen volgende keer
Ik begin het te vergeten
Er is geen proefschrift over morgen
Misschien is er geen volgende keer