Meer nummers van Ultimo
Beschrijving
Componist: Niccolò Moriconi
Tekstschrijver: Niccolò Moriconi
Songtekst en vertaling
Origineel
Provo a dimenticare scelte che fanno male. Abbraccio le mie certezze, provo a darmi da fare.
Ma ancora non riesco a capire se il mondo un giorno io potrò amarlo.
Se resto chiuso a dormire, quando dovrò incontrarlo?
Quello che cerco di dire, da quando scappavo da tutto, quando ridevano in gruppo, tornavo e scrivevo distrutto, è che ho gridato tanto.
In classe non ero presente, sognavo di vivere in alto, dimostrare che ero un vincente.
E quando ho incontrato me stesso, mentre correvo di notte, gli ho urlato di odiarlo contro e lui ha diviso le rotte. Ma guarda che strana la sorte.
Oggi che mi sento bene, io lo rincontro per strada, gli chiedo di ridere insieme.
Dimmi che cosa resta, se vivi senza memoria, perdo la voce, cerco la pace, lascio che la vita viva per me.
Dimmi che cosa senti, se scopri di avere paura, brucio i consigli, alzo il volume, l'ansia nasconde i sorrisi che ha.
Dimmi che cosa vedi, quando ripensi al domani, quali domande, quante risposte, forse domani ripeti forse. E vivo coi sogni appesi, vivo coi sogni appesi.
Girano le pareti, vivo, vivo coi sogni appesiii.
Quando ascoltavo la gente parlare mentre dava lezioni, non ho saputo imparare ed ora disegno le delusioni e le conclusioni.
Facile avere ambizioni, un po' meno concretizzarle.
Ero un bambino diverso, odiavo chi amava e aspettava l'inverno.
Sempre collocato nel gruppo dei perdenti, in questo percorso a chi c'ho intorno ho dato un sorriso e mille incidenti.
Ma mando avanti la ruota, io lascio che giri da sé, riesci a capirmi solo se hai sempre voluto qualcosa che non c'è.
E adesso tirando le somme non sto vivendo come volevo, ma posso essere fiero di portare avanti quello che credo.
Da quando ero bambino, solo un obiettivo.
Salarlo gli ultimi per essere il primo!
Dimmi che cosa resta, se vivi senza memoria, perdo la voce, cerco la pace, lascio che la vita viva per me.
Dimmi che cosa senti, se scopri di avere paura, brucio i consigli, alzo il volume, l'ansia nasconde i sorrisi che ha.
Dimmi che cosa vedi, quando ripensi al domani, quali domande, quante risposte, forse domani ripeti forse.
E vivo coi sogni appesi, vivo coi sogni appesi, girano le pareti, io vivo coi sogni appesiii.
Dimmi che cosa resta, se vivi senza memoria, perdo la voce, cerco la pace, lascio che la vita viva per me.
Dimmi che cosa senti, se scopri di avere paura, brucio i consigli, alzo il volume, l'ansia nasconde i sorrisi che ha.
Dimmi che cosa vedi, quando ripensi al domani, quali domande, quante risposte, forse domani ripeti forse.
E vivo coi sogni appesi, vivo coi sogni appesi, girano le pareti, vivo, vivo coi sogni appesiii.
Da quando -ero bambino, solo un obiettivo.
-Salarlo gli ultimi per -essere il primo!
-Da quando ero bambino, solo un obiettivooo!
Salarlo gli ultimi per essere il primo!
Da quando ero bambino, solo un obiettivo!
Salarlo gli ultimi per essere il primo!
Grazie ragazzi, veramente col cuore.
Mi state, mi date un amore che, che non so descrivere.
Vi guardo negli occhi, grazie, grazie a tutti.
Fate un grande applauso alla mia grande band, per favore. Un grande, grandissimo applauso.
Ai fiati, un grande applauso per favore a Davide, Alessandro e Cucchiooo!
Alla chitarra,
Rufooo!
Ai cori, un grande applauso per Alice e il mio maestro di vita e di musica, Pierluuu!
Al basso,
Silvia Ottanaaa!
From New York City, alla batteria, un grande applauso per Miluuus Cianciooo!
Al pianoforte, il maestro
Jacopo Carlinii!
Alle tastiere, Eriiick Jain!
Agli archi, Chiara, Marco, Tommaso ed Alessia!
Alla chitarra, qui, un grande applauso per
Manuelino!
Ma davanti a me.
Davanti a me.
Davanti a me! Ultima!
Grazie!
Grazie!
Non smettete mai di credere nelle favole!
Grazie! Grazie!
Nederlandse vertaling
Ik probeer keuzes die pijn doen te vergeten. Ik omarm mijn zekerheden, ik probeer bezig te zijn.
Maar ik kan nog steeds niet begrijpen of ik op een dag de wereld zal kunnen liefhebben.
Als ik gesloten blijf om te slapen, wanneer moet ik hem dan ontmoeten?
Wat ik probeerde te zeggen, sinds ik voor alles wegliep, toen ze in groepen lachten, ik terugkwam en vernietigd schreef, is dat ik veel schreeuwde.
Ik was niet aanwezig in de klas, ik droomde ervan om hoog te leven, wat bewees dat ik een winnaar was.
En toen ik mezelf tegenkwam terwijl ik 's nachts aan het rennen was, schreeuwde ik dat ik hem haatte tegen hem en hij verdeelde de routes. Maar kijk eens hoe vreemd het lot is.
Als ik me vandaag goed voel, ontmoet ik hem op straat en vraag hem om samen te lachen.
Vertel me wat er overblijft, als je zonder herinnering leeft, verlies ik mijn stem, zoek ik vrede, laat ik het leven voor mij leven.
Vertel me wat je voelt, als je ontdekt dat je bang bent, verbrand ik het advies, zet ik het volume hoger, de angst verbergt de glimlach die hij heeft.
Vertel me wat je ziet, als je aan morgen denkt, welke vragen, hoeveel antwoorden, misschien morgen herhalen misschien. En ik leef met hangende dromen, ik leef met hangende dromen.
De muren draaien, ik leef, ik leef met dromen die blijven hangen.
Toen ik mensen hoorde praten tijdens het geven van lessen, wist ik niet hoe ik moest leren en nu trek ik teleurstellingen en conclusies.
Het is gemakkelijk om ambities te hebben, iets minder om ze te verwezenlijken.
Ik was een ander kind, ik haatte degenen die van de winter hielden en erop wachtten.
Altijd geplaatst in de groep verliezers, heb ik tijdens deze reis een glimlach en duizend ongelukken gegeven aan de mensen om me heen.
Maar ik duw het stuur naar voren, ik laat het vanzelf draaien, je kunt mij alleen begrijpen als je altijd al iets gewild hebt wat er niet is.
En nu, alles bij elkaar genomen, leef ik niet zoals ik wilde, maar ik kan er trots op zijn dat ik voortzet wat ik geloof.
Sinds ik een kind was, slechts één doel.
Zout het de laatste zijn om de eerste te zijn!
Vertel me wat er overblijft, als je zonder herinnering leeft, verlies ik mijn stem, zoek ik vrede, laat ik het leven voor mij leven.
Vertel me wat je voelt, als je ontdekt dat je bang bent, verbrand ik het advies, zet ik het volume hoger, de angst verbergt de glimlach die hij heeft.
Vertel me wat je ziet, als je aan morgen denkt, welke vragen, hoeveel antwoorden, misschien morgen herhalen misschien.
En ik leef met hangende dromen, ik leef met hangende dromen, de muren draaien, ik leef met hangende dromen.
Vertel me wat er overblijft, als je zonder herinnering leeft, verlies ik mijn stem, zoek ik vrede, laat ik het leven voor mij leven.
Vertel me wat je voelt, als je ontdekt dat je bang bent, verbrand ik het advies, zet ik het volume hoger, de angst verbergt de glimlach die hij heeft.
Vertel me wat je ziet, als je aan morgen denkt, welke vragen, hoeveel antwoorden, misschien morgen herhalen misschien.
En ik leef met hangende dromen, ik leef met hangende dromen, de muren draaien, ik leef, ik leef met hangende dromen.
Sinds ik een kind was, slechts één doel.
-Zout het de laatste om de eerste te zijn!
-Sinds ik een kind was, slechts één doel!
Zout het de laatste zijn om de eerste te zijn!
Sinds ik een kind was, slechts één doel!
Zout het de laatste zijn om de eerste te zijn!
Bedankt jongens, echt uit de grond van mijn hart.
Je houdt van me, je geeft me een liefde die ik niet kan beschrijven.
Ik kijk jullie in de ogen, bedankt, bedankt allemaal.
Geef mijn geweldige band een groot applaus, alstublieft. Een groot, enorm applaus.
Op de blaasinstrumenten: een groot applaus voor Davide, Alessandro en Cucchiooo!
Op de gitaar,
Roefoe!
Aan de koren: een groot applaus voor Alice en mijn levens- en muziekleraar Pierluuu!
Op de bas,
Silvia Ottanaaa!
Vanuit New York City, op drums, een groot applaus voor Miluuus Cianciooo!
Aan de piano, de maestro
Jacopo Carlinii!
Op toetsenborden, Eriick Jain!
Aan de snaren, Chiara, Marco, Tommaso en Alessia!
Op de gitaar hier een groot applaus voor
Manuelino!
Maar vóór mij.
Voor mij.
Voor mij! Laatste!
Bedankt!
Bedankt!
Stop nooit met geloven in sprookjes!
Bedankt! Bedankt!