Meer nummers van Ultimo
Beschrijving
Componist: Niccolò Moriconi
Tekstschrijver: Niccolò Moriconi
Songtekst en vertaling
Origineel
Preferisco vivere senza mai più chiedere.
Preferisco stringere che lasciare perdere.
Vivo nel confronto di un secolo e un secondo e non trovo così assurdo che il mondo sia un istinto.
Ti va se ci lasciamo che torna il desiderio?
Poi vieni qui vicino e raccontami un segreto.
Io so di un vecchio pazzo che parla alle persone di cose mai accadute per vivere un po' altrove. Eeeh.
Io la vita la prendo com'è.
Questo viaggio che parte da sé, che non chiede il permesso mai a me.
Io la vita la prendo com'è.
Puoi lasciare adesso le nostre convinzioni, ne troveremo altre con nuove mie parole.
Ci penserò io a tutto, tu dovrai un po' affidarti.
E perdona la freddezza, ma spero che mi salvi per starmene in silenzio in sere più autunnali.
Ricordo me in un parco a dire mostra quanto vali e non essere mai affranto se un sogno non si svela.
Ho visto gente esclusa ridere a squarciagola.
Io la vita la prendo com'è.
Questo viaggio che parte da sé, che non chiede il permesso mai a me.
Io la vita la prendo com'è.
Oh, non prenderò quel treno che porta nel futuro, no.
E il 22 settembre io tornerò in quel posto, tu-- Ma adesso no, non posso, non posso più permetterlo, devo alzarmi e scendere.
Non scriverò la musica, ma vita della gente.
Io sento una missione e ti giuro che ho tra le meta, cantare in pieno inverno per dar la primavera.
Io la vita la prendo com'è.
Questo viaggio che parte da sé, che non chiede il permesso mai a me. Io la vita la prendo com'è.
Io la vita la prendo com'è.
Nederlandse vertaling
Ik geef er de voorkeur aan om te leven zonder ooit nog een vraag te stellen.
Ik houd liever vast dan dat ik loslaat.
Ik leef in de vergelijking van een eeuw en een seconde en ik vind het niet zo absurd dat de wereld een instinct is.
Wilt u dat wij het verlangen terug laten komen?
Kom dan hierheen en vertel me een geheim.
Ik ken een gekke oude man die met mensen praat over dingen die nooit zijn gebeurd om ergens anders te gaan wonen. Eeeh.
Ik neem het leven zoals het is.
Deze reis die vanuit zichzelf begint, die nooit toestemming van mij vraagt.
Ik neem het leven zoals het is.
Je kunt onze overtuigingen nu achterlaten, we zullen anderen vinden met nieuwe woorden van mij.
Ik zorg voor alles, je zult er een beetje op moeten vertrouwen.
En vergeef de kou, maar ik hoop dat het mij bespaart om op nog meer herfstavonden te zwijgen.
Ik herinner me dat ik in een park zei: laat zien wat je waard bent en wees nooit diepbedroefd als een droom zich niet ontvouwt.
Ik zag uitgesloten mensen hardop lachen.
Ik neem het leven zoals het is.
Deze reis die vanuit zichzelf begint, die nooit toestemming van mij vraagt.
Ik neem het leven zoals het is.
Oh, ik zal die trein in de toekomst niet nemen, nee.
En op 22 september keer ik terug naar die plek, jij... Maar nee, ik kan het niet meer toestaan, ik moet opstaan en naar beneden gaan.
Ik schrijf geen muziek, maar mensenlevens.
Ik voel een missie en ik zweer je dat een van mijn doelen is om midden in de winter te zingen om de lente tot stand te brengen.
Ik neem het leven zoals het is.
Deze reis die vanuit zichzelf begint, die nooit toestemming van mij vraagt. Ik neem het leven zoals het is.
Ik neem het leven zoals het is.