Meer nummers van Ultimo
Beschrijving
Componist: Niccolò Moriconi
Tekstschrijver: Niccolò Moriconi
Songtekst en vertaling
Origineel
Amo l'alba perché è come fosse solo mia.
Mi rilassa respirare l'aria pura, tua, oh.
Amo l'alba perché è come fosse una bugia.
Mi rilassa quanto basta, ma tu poi vai via.
E ti immagini se fossimo al di là dei nostri limiti, se stessimo di fianco alle abitudini e avessimo più cura di quei lividi, saremmo certo più distanti ma più simili e avremmo dentro noi perenni brividi.
Ti immagini se tutto questo fosse la realtà
Amo l'alba perché spesso odio la vita mia.
Camminando senza meta in questa strana via, oh. Amo l'alba perché è come una sana follia.
Poi capirla se la sente e non mandarla via.
E ti immagini se tutto stesse sopra i nostri limiti e credessimo ai sorrisi come i comici, se non dovessimo parlare per conoscerci, se non amassimo soltanto i nostri simili, forse apremmo gli occhi solo per descriverci perché uno sguardo in fondo basta per diffingersi quando vivi un giorno bello ridi e pensami.
Ho ascoltato i miei silenzi, ho avuto i brividi perché dentro il mio respiro sei tu che abiti e quando vivi un giorno bello ridi e pensami, a me basta solo questo per non perderti.
Ma ti immagini se tutto questo fosse la realtà
Ti immagini
Nederlandse vertaling
Ik hou van de dageraad omdat het voelt alsof het alleen van mij is.
Het ontspant me om de zuivere lucht in te ademen, die van jou, oh.
Ik hou van de dageraad omdat het op een leugen lijkt.
Het ontspant me genoeg, maar dan ga je weg.
En kun je je voorstellen dat als we onze grenzen te boven zouden gaan, als we trouw zouden blijven aan onze gewoonten en beter voor die blauwe plekken zouden zorgen, we zeker verder van elkaar verwijderd zouden zijn, maar meer op elkaar zouden lijken, en dat we eeuwigdurende rillingen in ons zouden hebben.
Kun je je voorstellen dat dit allemaal werkelijkheid was?
Ik hou van de dageraad omdat ik vaak een hekel heb aan mijn leven.
Doelloos rondlopen in deze vreemde straat, oh. Ik hou van de dageraad omdat het op gezonde waanzin lijkt.
Begrijp haar dan als ze daar zin in heeft en stuur haar niet weg.
En kun je je voorstellen dat als alles boven onze grenzen lag en we geloofden in een glimlach als komieken, als we niet hoefden te praten om elkaar te leren kennen, als we niet alleen van onze leeftijdsgenoten hielden, we misschien onze ogen zouden openen om onszelf te beschrijven, want een blik is eigenlijk genoeg om jezelf te onderscheiden als je een mooie dag hebt, lacht en aan mij denkt.
Ik luisterde naar mijn stiltes, ik kreeg rillingen omdat je in mijn adem leeft en als je een mooie dag beleeft, lach je en denk je aan mij, dit is alles wat ik nodig heb om je niet te verliezen.
Maar kun je je voorstellen dat dit allemaal werkelijkheid zou zijn?
Stel je voor