Meer nummers van Keroué
Beschrijving
Hoofdzang: Keroué
Producent: Stratega
Componist: Stratega
Songtekst en vertaling
Origineel
J'me suis pas posé la question de si j'étais littéraire.
Avant d'écrire mes premières phrases et qu'j'me dise : « Vis tes rêves ».
J'fais gaffe à comment l'vent s'engouffre dans mon parapente.
Toujours dans l'marathon, main sur l'volant, mais j'passe aucun rapport. J'vais puiser dans c'que j'ressens pour pas changer.
Du bon côté d'la face du monde, mais trop absent d'la force du nombre.
Pourtant, quand j'coupe la poire, j'vois c'qui m'reste à faire du bout d'la tranchée.
Les efforts que ça représente pour mieux s'affranchir. Pas diminuer ma part de maîtrise.
Peur d'avoir trop d'temps se change lentement en peur de flétrir.
Rien qui compte à part comment je forme le Tetris pour n'pas disparaître ou m'effacer dans l'angle mort de l'éclipse.
J'entends les anges qui chantent en stéréo. Ça m'empêche pas d'plonger dans la deepness comme spéléo.
chagrin même sur les PBO. Qu'est-ce que j'm'en branle de faire les gros titres?
J'sais que chaque mauvaise action, j'la payerai au prix fort.
Réaliste, j'dois pas espérer.
Si j'veux sauver ma putain d'tête, faut qu'j'agisse très vite. Pas écouté l'alarme quand fallait freiner.
À force de porter l'poids d'mes doutes, j'deviens expert en callisthénie.
L'esprit ailleurs pendant l'training day, comme l'impression qu'il manque les bases.
Merci quand même à tous ces gens qui chantent mes phrases.
De l'instant, j'peux rien dénigrer ni même faire autrement. Bonne chance si tu veux m'discréditer, j'augmente mon pedigree.
Y a que cette musique qui me stabilise.
J'installe des fusées sur mes aspirations afin qu'elles franchissent la limite.
Balance-toi qu'j'ai pas fini, j'repense aux sacrifices, les yeux humides.
Des larmes qui partent pas sous antihistaminiques. À croire que j'sais que faire des textes fleuves.
Tant mieux si d'vant ma feuille, les cesses pleuvent. Pour être meilleur, j'réfléchis pas mal.
Un être plus au compteur, merde, toujours quelques dettes qui s'amassent.
Être l'esclave d'un maudit taf ou croupir au mitard, c'est mort.
J'couche les mots qui passent, débite des flows qui frappent. De base, j'ai l'ambition d'un postier.
Mais j'ai su obtenir mes grades. Malgré ça, j'évolue sur l'champ d'mine à cloche-pied.
Premier d'la course quand ça s'élance.
Souvent avant d'écrire d'la merde, j'pense à Clémence.
C'qu'on met sur papier est immortel comme un cléot, j'peux pas m'trahir. J'sais qu'mon âme m'fera vivre, pour ça qu'j'suis focus à chaque séance.
J'donne plus l'heure à toutes ces grosses biatch qui veulent m'endormir sur l'tec comme quand j'ai sifflé trop d'piaves.
Passage en force s'il faut, j'laisserai que des copeaux d'grillage.
Moi aussi, j'veux une baraque sur les belles collines de Donostia. San Sebastián. Trop nostalgique, c'est encore pour ma pomme.
J'pensais plus rien avoir à soutirer d'mon groupe d'atomes. Plus rien.
Seule chose que j'connais, c'est le dur labeur.
Éveillé constamment pour pas qu'mes rêves finissent au bout d'la corde.
Pas trop concentré sur grand-chose à part monter les marches. Dernier à savoir où est-ce qu'on va, j'm'arrête à quel étage.
Lis bien entre les lignes, mon gars, parce que t'as parlé très vite.
On pourrait tout reprendre au début, mais le débat est stérile.
À côté d'la plaque face aux gens qui taffent.
Et sur l'bloc-notes, j'remonte le temps qui passe. J'ai bouclé mon entraînement.
Autopersuadé, j'me comprends tellement. J'me comprends tellement.
Parfois, cette vie me paraît irréelle. Puis j'mets l'son plus fort sur la JBL.
Verrouillé sur ma parcelle. Aucune place au remords, les incarcèrent.
Parfois, cette vie me paraît irréelle.
Puis j'mets l'son plus fort sur la
JBL.
Nederlandse vertaling
Ik vroeg me niet af of ik literair was.
Voordat ik mijn eerste zinnen schreef en tegen mezelf zei: “Leef je dromen”.
Ik let op hoe de wind mijn paraglider binnen raast.
Nog steeds in de marathon, hand aan het stuur, maar ik sta niet in de versnelling. Ik ga uit van wat ik voel, om niet te veranderen.
Aan de rechterkant van de wereld, maar te afwezig door de kracht van cijfers.
Maar als ik de peer snij, zie ik wat ik aan het einde van de greppel nog moet doen.
De inspanningen die het vertegenwoordigt om jezelf beter te bevrijden. Mijn deel van de controle niet verminderen.
De angst om te veel tijd te hebben verandert langzaam in angst om te verwelken.
Niets dat ertoe doet, behalve hoe ik Tetris vorm om niet te verdwijnen of te vervagen in de blinde vlek van de zonsverduistering.
Ik hoor de engelen zingen in stereo. Dat weerhoudt mij er niet van om als speleoloog de diepte in te duiken.
verdriet, zelfs bij de PBO's. Wat kan het mij schelen als ik de krantenkoppen haal?
Ik weet dat ik voor elke slechte daad een hoge prijs zal betalen.
Realistisch gezien zou ik niet moeten hopen.
Als ik mijn verdomde hoofd wil redden, moet ik snel handelen. Ik heb niet naar het alarm geluisterd toen je moest remmen.
Door het gewicht van mijn twijfels te dragen, word ik een expert in gymnastiek.
Mijn gedachten zijn ergens anders tijdens de trainingsdag, alsof ik de indruk heb dat de basis ontbreekt.
In ieder geval bedankt aan al deze mensen die mijn zinnen zingen.
Op dit moment kan ik niets kleineren of zelfs maar iets anders doen. Veel succes als je mij in diskrediet wilt brengen, ik zal mijn stamboom vergroten.
Het is alleen deze muziek die mij stabiliseert.
Ik installeer raketten op mijn ambities zodat ze de grens overschrijden.
Maak je geen zorgen, ik ben nog niet klaar, ik denk met vochtige ogen aan de offers.
Tranen die niet verdwijnen door antihistaminica. Het lijkt erop dat ik weet wat ik met lange teksten moet doen.
Des te beter als het voor mijn laken ophoudt met regenen. Om beter te zijn, denk ik veel.
Nog eentje op de klok, shit, altijd stapelen zich een paar schulden op.
Een slaaf zijn van een verdomde baan of wegkwijnen in de kerker is de dood.
Ik luister naar de woorden die voorbijgaan, zorg voor stromen die toeslaan. Kortom, ik heb de ambitie van een postbode.
Maar ik heb mijn cijfers wel kunnen halen. Desondanks beweeg ik me met een huppelende voet over het mijnenveld.
Als eerste in de race als deze begint.
Voordat ik iets schrijf, denk ik vaak aan Clémence.
Wat we op papier zetten is onsterfelijk als een cleot, ik kan mezelf niet verraden. Ik weet dat mijn ziel mij tot leven zal brengen, daarom ben ik gefocust in elke sessie.
Ik geef de tijd niet aan al die grote teven die me op de tec in slaap willen brengen, zoals toen ik te veel piaves floot.
Krachtige doorgang indien nodig, ik laat alleen de spaanders van het gaas achter.
Ik wil ook een hut op de prachtige heuvels van Donostia. San Sebastiaan. Te nostalgisch, het is nog steeds voor mijn appel.
Ik dacht dat ik niets meer te halen had uit mijn groep atomen. Niets meer.
Het enige wat ik weet is hard werken.
Voortdurend wakker zodat mijn dromen niet eindigen aan het einde van het touw.
Niet te gefocust op veel anders dan de trap opgaan. Als laatste die weet waar we heen gaan, stop ik op welke verdieping.
Lees goed tussen de regels door, mijn jongen, want je sprak heel snel.
We zouden alles vanaf het begin kunnen beginnen, maar het debat is steriel.
Naast de mensen die hard werken.
En op het notitieblok ga ik terug in de tijd. Ik heb mijn opleiding afgerond.
Zelf overtuigd, ik begrijp mezelf zo goed. Ik begrijp mezelf zo goed.
Soms lijkt dit leven onwerkelijk voor mij. Vervolgens heb ik het geluid harder gezet op de JBL.
Opgesloten in mijn complot. Er was geen ruimte voor spijt, ze werden opgesloten.
Soms lijkt dit leven onwerkelijk voor mij.
Vervolgens zette ik het geluid luider op de
JBL.