Meer nummers van Natos y Waor
Meer nummers van Recycled J
Meer nummers van Lia Kali
Meer nummers van Hijos de la Ruina
Beschrijving
Componist: Gonzalo Cidre Aranaz
Componist: Fernando Hisado Maldonado
Componist: Jorge Escorial Moreno
Componist: Júlia Isern Tomás
Componist: Pau Donés
Producent: Pablo Gareta
Producent: SokeThugPro
Arrangeur: Jaackstone
Arrangeur: BatzOut
Vocale opnametechnicus: Pablo Gareta
Vocale opnametechnicus: Alex Cappa
Vocale opnametechnicus: de iconen
Menger: Pablo Gareta
Mixer: SokeThugPro
Meester: Koar
Songtekst en vertaling
Origineel
Yeah, yeah, yeah!
Ih. . .
No sé cómo estás, sé que me faltas.
Y aunque me joda, hay que decir que por ti todo lo apostaba y quedé sin nada, no sé por qué.
Vente conmigo al peor antro de la ciudad, en el que te encuentras lo mejor de cada portal.
Allí donde se esconden los que quieren olvidar y los besos saben a tabaco y a diazepam.
El rojo de tu boca y tu olor a mota, whisky a la roca, mi vida loca.
Aprender de la derrota y echarle pelotas, del sitio del que venimos, eso es -lo que nos toca.
-Por un beso de la flaca yo daría lo que fuera, y ahora no sé si los ojos de esa gata miran hacia cualquiera.
Hay heridas que no puedo coser para volver a ser ese que era antes de que tú me conocieras, y que la última vez que te fuera a comer sea como la primera.
Y ahora quiero vivir sin miedo al mañana, como si nada importara, tuve que alejarme a mi -pesar.
-Ya no puedo verte una vez más, si me miras, se me olvida hasta respirar.
Me quedé sin lágrimas de tanto llorar y lo que era un para siempre se quedó en nada.
En el salón escuchando blues, oliendo a Creed Aventus, bebiendo Grey Goose.
Sueño con el jet privado desde que iba en bus, ahora el parking del estudio parece Puerto
Banús. Si me llama el abogado, va news.
Yo le di la mano a Judas y ha acabado en la cruz. Cuando la cago, la pago, por eso hago más blues.
Solo puedo ver tu cara -cuando apago la luz. -Escribo desde el hoyo que yo me cavé.
No me juzguen, yo me la busqué.
Morí por gente que no he vuelto a ver, si es por el -arte, lo volvería a hacer.
-Vivo de los juegos que dejó el olvido, escribo poemas que no calmó el vino.
Besos que soñamos y que nunca dimos por miedo, -y ahora cuido como amigos.
-Ya no puedo verte una vez más, si me miras, se me olvida hasta respirar.
Me quedé sin lágrimas de tanto llorar, y lo que era un para -siempre se quedó en nada.
-Por los besos que no me -dabas. . . -Cuando más te necesitaba.
-Por volver a volar sin alas.
-Ya no puedo verte una vez más.
Nederlandse vertaling
Ja, ja, ja!
Ik. . .
Ik weet niet hoe het met je gaat, ik weet dat je me mist.
En hoewel het me stoort, moet ik zeggen dat ik alles op jou heb verwed en dat ik niets heb overgehouden, ik weet niet waarom.
Ga met mij mee naar de slechtste club van de stad, waar je het beste van elke portal vindt.
Daar waar degenen die zich willen verstoppen zich verstoppen en de kussen smaken naar tabak en diazepam.
Het rood van je mond en je geur van wiet, whisky op de rots, mijn gekke leven.
Leren van de nederlaag en het geven van shit, van waar we vandaan komen, dat is wat we moeten doen.
-Voor een kus van het magere meisje zou ik alles geven, en nu weet ik niet of de ogen van die kat naar iemand kijken.
Er zijn wonden die ik niet kan naaien om terug te keren naar de persoon die ik was voordat je me ontmoette, en dat de laatste keer dat ik ging eten net zo zou zijn als de eerste.
En nu wil ik leven zonder angst voor morgen, alsof niets er toe deed, ik ondanks mezelf weg moest lopen.
-Ik kan je niet nog een keer zien. Als je naar mij kijkt, vergeet ik zelfs maar te ademen.
Ik had geen tranen meer van het zoveel huilen en wat voor altijd was, liep op niets uit.
In de woonkamer naar de blues luisteren, Creed Aventus ruiken, Grey Goose drinken.
Ik heb van de privéjet gedroomd sinds ik met de bus reed, nu lijkt de parkeerplaats van de studio op Puerto
Banus. Als de advocaat mij belt, is het nieuws.
Ik schudde Judas de hand en hij belandde aan het kruis. Als ik het verpruts, betaal ik ervoor, daarom maak ik meer blues.
Ik kan je gezicht alleen zien als ik het licht uitdoe. -Ik schrijf vanuit het gat dat ik zelf heb gegraven.
Beoordeel mij niet, ik heb erom gevraagd.
Ik stierf voor mensen die ik nooit meer heb gezien, als het voor de kunst was, zou ik het opnieuw doen.
-Ik leef van de spelletjes die de vergetelheid achterliet, ik schrijf gedichten die de wijn niet kalmeerde.
Kussen waar we van droomden en die we nooit uit angst gaven, en nu geef ik om elkaar als vrienden.
-Ik kan je niet nog een keer zien. Als je naar mij kijkt, vergeet ik zelfs maar te ademen.
Ik had geen tranen meer omdat ik zoveel huilde, en wat een para-was, liep altijd op niets uit.
-Voor de kussen die je me niet gaf. . . -Toen ik je het meest nodig had.
-Om weer zonder vleugels te vliegen.
-Ik kan je niet meer zien.