Meer nummers van Sharif
Meer nummers van Rapsusklei
Meer nummers van Luis Cortés
Beschrijving
Componist Tekstschrijver: Mohamed Sharif Fernández Méndez
Componist Tekstschrijver: Diego Gil Fernández
Studioproducent: Gordo del Funk
Studioproducent: Bombony Montana
Mengingenieur: Gordo del Funk
Mastering Engineer: Javier Roldon (Vacuum Studios)
Componist Tekstschrijver: Luis Cortés
Mengingenieur: Bombony Montana
Songtekst en vertaling
Origineel
Dicen que en el amor siempre pierde lo bueno.
Tú cuéntale a tu madre lo que quieras de mí. Te quise de más, pero pa' ti fui menos.
Y aún así me duele que no -estés aquí.
-No me hablen de amores, que todas las flores que fui regalando las dejaron morir.
Con todos mis valores, aciertos y errores, poquito a poco construí mi jardín.
Ah, yeah. Diosa de cristal, saciaste mortal.
Instinto animal con tu cascabel.
Sigo en la espiral, preso del ritual, del milagro de sal que escondes en tu piel.
Tú fuiste mi puñal y fuiste mi corona, fuiste la pasión de un corazón que besa y te traiciona.
De mi pecho me has arrancado una flor y ahora en lugar de tu amor hay un dolor que se perfecciona.
Y aun así, ya sabes que nunca huyo, que menos la razón, todo es tuyo. Suena nuestra canción, yo bailo y me destruyo.
Llévate el corazón, pero déjame el orgullo.
Perdí lo que tuve, no me queda nada. Vuelvo a los lugares donde fui feliz.
Tan solo tu ausencia me logró enseñar que todo lo que empieza también tiene fin.
No me hablen de amores, que todas las flores que fui regalando las dejaron morir.
Con todos mis valores, aciertos y errores, poquito a poco construí mi jardín.
Ella era enredadera, la musa del jardín salvaje en la pradera, jazmín que prolifera al sur de sus caderas.
Loca, yo conocía flores sobre la acera, pero en su dulce boca brotaba la primavera.
Los pétalos se abrían ligeros de algarabía y cantaban los jilgueros sus llantos por bulerías.
Nacían los primeros versos de la poesía, el día que una mujer a un hombre sonreía.
Matriarca, en sus ojos moría el horizonte.
Yo que fui monarca y polizonte, cuando llegue la parca, que me lleve la barca de Caronte al arca de la tierra santa del sacro monte.
Perdí lo que tuve, no me queda nada. Vuelvo a los lugares donde fui feliz.
Tan solo tu ausencia me logró enseñar que todo lo que empieza también tiene fin.
No me hablen de amores, que todas las flores que fui regalando las dejaron morir.
Con todos mis valores, aciertos y errores, poquito a poco construí mi jardín.
No me hablen de amores, que todas las flores que fui regalando las dejaron morir.
Con todos mis valores, aciertos y errores, poquito a poco construí mi jardín.
¡Oya! ¡Oya,
Unikete!
Nederlandse vertaling
Ze zeggen dat in de liefde het goede altijd verliest.
Vertel je moeder wat je van mij wilt. Ik hield meer van je, maar voor jou was ik minder.
En toch doet het mij pijn dat je er niet bent.
-Praat niet met mij over liefde, want alle bloemen die ik weggaf, zijn achtergelaten om te sterven.
Met al mijn waarden, successen en fouten heb ik beetje bij beetje mijn tuin aangelegd.
Ah, ja. Kristalgodin, jij tevreden sterveling.
Dierlijk instinct met je bel.
Ik ga verder in de spiraal, gevangene van het ritueel, van het wonder van zout dat je in je huid verbergt.
Je was mijn dolk en je was mijn kroon, je was de passie van een hart dat je kust en verraadt.
Je hebt een bloem uit mijn borst geplukt en nu is er in plaats van jouw liefde een pijn die is geperfectioneerd.
En toch weet je al dat ik nooit wegloop, laat staan redeneren, alles is van jou. Ons lied speelt, ik dans en vernietig mezelf.
Neem het hart, maar laat mij de trots.
Ik ben verloren wat ik had, ik heb niets meer. Ik keer terug naar de plaatsen waar ik gelukkig was.
Alleen jouw afwezigheid heeft mij kunnen leren dat alles wat begint ook een einde heeft.
Praat niet met mij over liefde, want alle bloemen die ik gaf, zijn achtergelaten om te sterven.
Met al mijn waarden, successen en fouten heb ik beetje bij beetje mijn tuin aangelegd.
Ze was een klimplant, de muze van de wilde tuin op de prairie, jasmijn die zich ten zuiden van haar heupen verspreidt.
Gek, ik kende bloemen op de stoep, maar de lente kwam op in haar lieve mond.
De bloemblaadjes gingen open van vreugde en de putters zongen hun kreten door bulerías.
De eerste poëzieverzen werden geboren, de dag dat een vrouw naar een man glimlachte.
Matriarch, in haar ogen stierf de horizon.
Ik, die monarch en politieagent was, liet Charons boot mij, wanneer de maaier arriveert, naar de ark van het heilige land van de heilige berg brengen.
Ik ben verloren wat ik had, ik heb niets meer. Ik keer terug naar de plaatsen waar ik gelukkig was.
Alleen jouw afwezigheid heeft mij kunnen leren dat alles wat begint ook een einde heeft.
Praat niet met mij over liefde, want alle bloemen die ik gaf, zijn achtergelaten om te sterven.
Met al mijn waarden, successen en fouten heb ik beetje bij beetje mijn tuin aangelegd.
Praat niet met mij over liefde, want alle bloemen die ik gaf, zijn achtergelaten om te sterven.
Met al mijn waarden, successen en fouten heb ik beetje bij beetje mijn tuin aangelegd.
Hoi! Hé,
Uniket!