Meer nummers van Лисицын
Beschrijving
Uitgebracht op: 19-12-2025
Songtekst en vertaling
Origineel
Стирает белым-белым снегом следы заката. Проклятый ураган судьбы, верите, но. . .
И подрастает боль вселенского масштаба, и я прошу прощения, но снегу все равно.
А снегу все равно, что я всегда дружил не с теми, и я родился на окраине, не там, где надо. Как этот молчаливый снег, ни о чем не жалею. Мы на такси среди белеющего
Ленинграда. Больше пятидесяти стран, где я был счастлив с нею.
Давай еще пятьдесят, пока мы не сыграли в ящик, но пицца в школьной столовой не то чтобы вкуснее, чем в Риме, но ее я вспоминаю чаще. Мы едем в область, она все время в телефоне.
Молчим, а я смотрю на нее, не моргая.
Эта кокетливая кошка меня истязает, как сто семнадцатая, часть вторая. А снег неумолимо вниз медленно падал.
Он, как и ты, не любит лишних разговоров.
И, оторвав глаза с экрана телефона, скажешь: "Я -ненавижу вечный снег и этот город". -Стирает белым-белым снегом следы заката.
Проклятый ураган судьбы, верите, но. . .
И подрастает боль вселенского масштаба, и я прошу прощения, но снегу все равно. Стирает белым-белым снегом следы заката.
Безречно кружится судьба, верите, но. . .
И подрастает моя боль вселенского масштаба, и погибает все внутри, но снегу все равно.
Но снегу все равно, но снегу все равно, но снегу все равно, но снегу все равно.
Но снегу все равно, что там внутри и что снаружи, что на душе и что за душой.
Зачем любовь я к тебе порушил, но в глазе Бога ее нашел?
Давай, бросай свои напасти и белой краской стирай пятна.
И в каждой клетке любовь и счастье, да только вот снегу все равно.
Стирает белым-белым снегом следы заката. Проклятый ураган судьбы, верите, но. . .
И подрастает боль вселенского масштаба, и я прошу прощения, но снегу все равно.
Стирает белым-белым снегом следы заката. Безречно кружится судьба, верите, но. . .
И подрастает моя боль вселенского масштаба, и погибает все внутри, но снегу все равно.
Но снегу все равно, но снегу все равно, но снегу все равно, но снегу все равно.
Nederlandse vertaling
Wist de sporen van zonsondergang met witte, witte sneeuw. Verdomde orkaan van het lot, geloof me, maar... . .
En de pijn op universele schaal groeit, en ik bied mijn excuses aan, maar de sneeuw kan het niets schelen.
Maar het maakt de sneeuw niet uit dat ik altijd bevriend was met de verkeerde mensen, en dat ik in de buitenwijken, op de verkeerde plaats, geboren ben. Net als deze stille sneeuw heb ik nergens spijt van. We zitten in een taxi tussen de bleekmiddelen
Leningrad. Meer dan vijftig landen waar ik blij met haar was.
Laten we er nog eens vijftig geven voordat we het spel spelen, maar de pizza in de schoolkantine is niet zo lekker als in Rome, maar ik herinner het me vaker. We gaan naar de regio, ze is de hele tijd aan de telefoon.
We zijn stil en ik kijk haar aan zonder met mijn ogen te knipperen.
Deze flirterige kat martelt me als honderdzeventien, deel twee. En de sneeuw viel onverbiddelijk naar beneden.
Hij houdt, net als jij, niet van onnodige gesprekken.
En terwijl je je ogen van het telefoonscherm haalt, zeg je: "Ik haat de eeuwige sneeuw en deze stad." -Wist de sporen van zonsondergang met witte, witte sneeuw.
Verdomde orkaan van het lot, geloof me, maar... . .
En de pijn op universele schaal groeit, en ik bied mijn excuses aan, maar de sneeuw kan het niets schelen. Wist de sporen van zonsondergang met witte, witte sneeuw.
Het lot wervelt eindeloos, geloof me, maar... . .
En mijn pijn op universele schaal groeit, en alles van binnen sterft, maar de sneeuw kan het niets schelen.
Maar het maakt de sneeuw niets uit, maar het maakt de sneeuw niets uit, maar het maakt de sneeuw niets uit, maar het maakt de sneeuw niets uit.
Maar het maakt de sneeuw niet uit wat er binnen en buiten is, wat er in de ziel zit en wat er achter de ziel zit.
Waarom heb ik mijn liefde voor jou vernietigd, maar gevonden in de ogen van God?
Kom op, gooi je tegenslagen weg en wis de vlekken met witte verf.
En in elke cel is er liefde en geluk, maar de sneeuw maakt het niets uit.
Wist de sporen van zonsondergang met witte, witte sneeuw. Verdomde orkaan van het lot, geloof me, maar... . .
En de pijn op universele schaal groeit, en ik bied mijn excuses aan, maar de sneeuw kan het niets schelen.
Wist de sporen van zonsondergang met witte, witte sneeuw. Het lot wervelt eindeloos, geloof me, maar... . .
En mijn pijn op universele schaal groeit, en alles van binnen sterft, maar de sneeuw kan het niets schelen.
Maar het maakt de sneeuw niets uit, maar het maakt de sneeuw niets uit, maar het maakt de sneeuw niets uit, maar het maakt de sneeuw niets uit.