Meer nummers van Sick Budd
Meer nummers van Kuremino
Beschrijving
Bijbehorende artiest: Sick Budd feat. prestatie. Mezzosangue & Kuremino
Bijbehorende artiest, producent: Sick Budd
Bijbehorende artiest: MezzoSangue
Bijbehorende uitvoerder: Kuremino
Componist: Jacopo Luigi Majerna
Tekstschrijver: Luca Ferrazzi
Tekstschrijver: Mattia Cremaschi
Mengingenieur, masteringingenieur: Stefano Moro
Mixing Engineer, Mastering Engineer: Studio Beat 3, Los Angeles (CA)
Songtekst en vertaling
Origineel
B-Show! Ah, Mezzo.
Party al beat, bittersweet symphony, questo suono quando cura spacca timpani, lascia fatto un'armatura usando rivetti, ogni cassa un punto di sutura, passo notti agli inferi.
Ora che se parla gli altri è monosillabi, se l'anima era carne qua era un mondo di cannibali.
Fai colazione da Tiffany, copri coi diamanti il vuoto in faccia e un cuore in testa: trilogy!
Non sei uno qua, sei uno qualsiasi, 'sta musica è malata, siamo ipocondriasi. Hip hop follia, quali dei per un Olimpo?
C'è 'sta gara agli occhi miei, sembrano Paralimpiadi.
Ipertrofie tipo elefantiasi, trattano di accordi ma non parlano di triadi, la musica non sanno cosa sia più, ora che è solo numeri, fottuti numeri e psicologia più.
Ho le droghe in stock, tic tac, il cuore in stop. No, no, non piango più. No, no, non piango più.
Da quando sei andata via le lacrime fanno views, non ci ho mai creduto a fondo, non volevo essere illuso.
Ora ho le droghe in stock, tic tac, il cuore in stop.
No, no, non piango più, non piango più.
Ancora fumo da solo proprio come lo sei tu, sorrido a trentadue denti e piango un litro di Grey Goose.
Beccomai sì, Dio non c'è passato mai di qui, solo gente che per un sì venderebbe mamma e zi'.
Un potente parla a vanvera, un povero è zitto in bamba, chiede soldi senza gamba, porti il cibo e te lo lancia.
Dio ci ha fatti più cattivi, specialmente con chi ci ama, anche l'amore di una madre è l'emozione più scontata.
C'è chi cercava il padre, mentre io il pallone in strada, li guardavo dentro casa, ho sempre ringraziato il karma.
Voglio aver via possessione, non c'è niente di magia, ho parlato più coi tossici in strada che a casa mia.
Non da una barca, da una sdraio, mio padre è ancora operaio, c'ha una Nec da qualche anno, non gli è mai fregato un cazzo.
Vengo da un buco di provincia tra palazzi né campi, olio e sale negli sbagli, occhi lucidi con tanti.
Non ho mai avuto un cazzo a parte un foglio davanti, ho imparato a sfogarmi, poi ho imparato a parlarti, Mino. Ho le droghe in stock, tic tac, il cuore in stop.
No, no, non piango più. No, no, non piango più.
Da quando sei andata via le lacrime fanno views, non ci ho mai creduto a fondo, non volevo essere illuso.
Ora ho le droghe in stock, tic tac, il cuore in stop. No, no, non piango più, non piango più.
Ancora fumo da solo proprio come lo sei tu, sorrido a trentadue denti e piango un litro di Grey Goose. Ah, yo!
Nederlandse vertaling
B-show! Ach, de helft.
Feest op het ritme, bitterzoete symfonie, dit geluid wanneer genezing trommelvliezen splijt, een harnas achterlaat gemaakt met klinknagels, elk geval een steek, ik breng nachten door in de hel.
Nu, als de anderen spreken, zijn het eenlettergrepige woorden, als de ziel hier vlees was, was het een wereld van kannibalen.
Ontbijten bij Tiffany's, bedek de leegte in je gezicht met diamanten en een hart in je hoofd: trilogie!
Je bent hier niet iemand, je bent gewoon iemand, deze muziek is ziek, we zijn hypochondrie. Hiphopgekte, welke goden voor een Olympus?
In mijn ogen lijkt deze race op de Paralympische Spelen.
Hypertrofieën zoals elefantiasis, ze gaan over akkoorden, maar ze praten niet over drieklanken, ze weten niet meer wat muziek is, nu het alleen maar cijfers zijn, verdomde cijfers en psychologie.
Ik heb de medicijnen op voorraad, tikkend, hart stopt. Nee, nee, ik huil niet meer. Nee, nee, ik huil niet meer.
Sinds je wegging, hebben de tranen me doen inzien dat ik het nooit helemaal geloofde, dat ik niet misleid wilde worden.
Nu heb ik de medicijnen op voorraad, tikkend, hart stopt.
Nee, nee, ik huil niet meer, ik huil niet meer.
Ik rook nog steeds alleen, net als jij, lach met tanden en huil een liter Grey Goose.
Nou ja, God is hier nooit langsgekomen, alleen mensen die hun moeder en oom voor een ja zouden verkopen.
Een machtige man praat onzin, een arme man zwijgt, hij vraagt om geld zonder been, jij brengt eten en hij gooit het naar je.
God heeft ons gemener gemaakt, vooral tegenover degenen die van ons houden; zelfs de liefde van een moeder is de meest voor de hand liggende emotie.
Er zijn mensen die naar hun vader zochten, terwijl ik op straat naar de bal zocht, ik keek naar ze in huis, ik heb karma altijd bedankt.
Ik wil bezit hebben, er is niets magisch aan, ik heb meer met junkies op straat gepraat dan in mijn huis.
Niet vanaf een boot, vanaf een ligstoel, mijn vader is nog steeds een arbeider, hij heeft al een paar jaar een Nec, het kan hem nooit schelen.
Ik kom uit een provinciaal gat tussen gebouwen en velden, olie en zout in fouten, heldere ogen met veel.
Ik heb nog nooit een lul gehad behalve een stuk papier voor me, ik heb geleerd stoom af te blazen, daarna heb ik geleerd met jou te praten, Mino. Ik heb de medicijnen op voorraad, tikkend, hart stopt.
Nee, nee, ik huil niet meer. Nee, nee, ik huil niet meer.
Sinds je wegging, hebben de tranen me doen inzien dat ik het nooit helemaal geloofde, dat ik niet misleid wilde worden.
Nu heb ik de medicijnen op voorraad, tikkend, hart stopt. Nee, nee, ik huil niet meer, ik huil niet meer.
Ik rook nog steeds alleen, net als jij, lach met tanden en huil een liter Grey Goose. Ah, joh!