まっさら

Ik wrijf over mijn nog slaperige oogleden, zet het derde alarm uit en was mijn gezicht, waarbij ik mijn lege omhulsel achterlaat. Ik loop vooruit naar het vervolg van mijn droom. Ik ben bang dat er niets is veranderd vergeleken met de persoon die ik gisteren was. De koude wind op het balkon laat me zachtjes lachen. Een klein beetje menthol komt in mijn ogen. Mijn schouders voelen een beetje lichter als ik mezelf op verzoek van iemand zet wiens gezicht ik niet eens ken. Mijn hart bonst alsof ik dezelfde hitte voel als mijn eerste liefde. In plaats van te zoeken naar de persoon die ik toen was, kies ik dit pad. Ik weet niet wat ik doe. Ik weet niet zeker of ik je een vriend kan noemen. Zolang ik gezond ben, weet ik niet eens of ik je een vriend kan noemen. Zolang ik gezond ben, wil ik geen bruiloft noemen. Of ik nu een vreemd leven leid of niet, is zo extreem. Iedereen weet dat ik hetzelfde voel of dat ik een lijk ben. Mijn Mijn schouders voelen een beetje lichter nu ik me met jouw verzoek identificeer, ook al ken ik je gezicht niet eens. Tijdens de zomerhemel is de oorsprong van verdriet een droom. In plaats van mezelf de schuld te geven van de keren dat ik niet terug kan, houd ik mijn tenen gericht op de toekomst, en in plaats van mezelf de schuld te geven als ik niet terug kan, begin ik te lopen met gevaar voor eigen leven. Er is geen bestemming of lot. Er is geen betekenis in vorige levens of toekomstige levens. De wereld bidt nog steeds voor mij, en mijn hart klopt voor zoiets gepassioneerds als mijn eerste liefde. In plaats van te zoeken naar de ik van die tijd waarin ik niet meer terug kan, leef ik voor een betere toekomst.