Meer nummers van Nourished by Time
Beschrijving
Associated Uitvoerder, Programmeur: Marcus Brown
Mastering-ingenieur: Frank The Carvery
Ingenieur, mengingenieur, producent: gevoed door de tijd
Componist Tekstschrijver: Marcus Brown
Songtekst en vertaling
Origineel
Shakedown, 1979.
Cool kids never have the time.
On a live wire right up off the street, you and I should meet.
Jump up, skipping like a stone.
Headlights pointed at the dawn.
We were sure we'd never see an end to it all.
And we don't even care to shake these zipper blues.
And we don't know just where our bones will rest to dust. I guess
God invented us all to be young and alone.
Double cross the bacon and the board.
They're not sure just what we have in store.
More feet than city slipping dues down at sea.
And we don't even care.
As restless as we are, we'll be the hope in the land of a thousand years.
Boredom ends, lamented at the show to the lights and towns below.
Yesterday, the city of sound.
Yesterday, we thought it out beneath the sound of our own.
Justine never knew the rules.
Hung down with the freaks and fools.
No apologies ever need be made.
I knew you better than you faking to see.
That we don't even care to shake these zipper blues.
And we don't know just where our bones will rest to dust.
I guess
God invented us all to be young and alone.
Street heats the urgency of now.
As you see, there's no one around.
Nederlandse vertaling
Shakedown, 1979.
Coole kinderen hebben nooit de tijd.
Op een stroomdraad, vlak bij de straat, zouden jij en ik elkaar moeten ontmoeten.
Spring omhoog en spring als een steen.
Koplampen gericht op de dageraad.
We waren er zeker van dat er nooit een einde aan zou komen.
En we willen deze ritsblues niet eens van ons afschudden.
En we weten niet precies waar onze botten tot stof zullen rusten. Ik denk het
God heeft ons allemaal uitgevonden om jong en alleen te zijn.
Kruis het spek en het bord dubbel.
Ze weten niet precies wat we in petto hebben.
Meer voeten dan de stadstarieven op zee omlaag laten gaan.
En het maakt ons niet eens uit.
Hoe rusteloos we ook zijn, we zullen de hoop zijn in het land van duizend jaar.
Verveling eindigt, betreurd tijdens de show naar de lichten en steden beneden.
Gisteren de stad van het geluid.
Gisteren hebben we erover nagedacht onder het geluid van ons eigen geluid.
Justine kende de regels nooit.
Omgegaan met de freaks en dwazen.
Excuses hoeven nooit te worden gemaakt.
Ik kende je beter dan dat je deed alsof je het zag.
Dat we deze ritsblues niet eens van ons af willen schudden.
En we weten niet precies waar onze botten tot stof zullen rusten.
Ik denk het
God heeft ons allemaal uitgevonden om jong en alleen te zijn.
Straat verhit de urgentie van nu.
Zoals je ziet is er niemand in de buurt.