Meer nummers van Женя Трофимов
Meer nummers van Комната культуры
Beschrijving
Componist Tekstschrijver: Трофимов Евгений Игоревич
Songtekst en vertaling
Origineel
Сорванный голос. Спать не хочется. Как пророчество даты в календаре.
Каждая новость, ленты и посты. В каждой из них лишь ты, каждая о тебе.
Это зависимость. Пусть я люблю тебя. Не было вовсе дня, чтобы иначе.
Все это искренность, грусть лишь по пустякам. Нам с тобой, дуракам, солнце в придачу.
Но мы так далеко.
Чувства топят нас по карману. Времени мало, что я не могу.
Нас расстояние растеряло, но добегу к тебе, добегу.
Чувства топят нас по карману. Мне тебя мало, что я не могу.
Нас расстояние растеряло, но я бегу к тебе, я бегу.
Но добегу к тебе, добегу.
Но добегу к тебе, добегу.
Ох, эти бабочки! Тема изъезжена. Где-то с надеждою что-то стучит в груди.
Ночью на лавочке звезды шептали нам струнами рвать сердца, жить только по любви.
Взрослая жизнь и пусть в ожидании мы обещали и знаешь, что значит эта зависимость. Да, я люблю тебя.
Не было вовсе дня, чтобы иначе, но мы так далеко.
Чувства топят нас по карману. Времени мало, что я не могу.
Нас расстояние растеряло, но добегу к тебе, добегу.
Чувства топят нас по карману. Мне тебя мало, что я не могу.
Нас расстояние растеряло, но я бегу к тебе, я бегу.
Чувства топят нас по карману. Времени мало, что я не могу.
Нас расстояние растеряло, но добегу к тебе, добегу.
Чувства топят нас по карману. Времени мало, что я не могу.
Нас расстояние растеряло, но я бегу к тебе, я бегу.
Nederlandse vertaling
Gebroken stem. Ik wil niet slapen. Als een profetie over een datum op een kalender.
Elk nieuws, feed en bericht. In elk van hen zit alleen jij, elk gaat over jou.
Het is een verslaving. Mag ik van je houden. Er was geen dag die anders was.
Dit alles is oprechtheid, verdriet alleen over kleinigheden. Jij en ik, dwazen, hebben bovendien zonneschijn.
Maar we zijn zo ver weg.
Gevoelens verdrinken ons in onze zakken. De tijd is kort, ik kan het niet.
De afstand heeft ons verloren, maar ik zal naar jou rennen, ik zal rennen.
Gevoelens verdrinken ons in onze zakken. Jij bent niet genoeg voor mij dat ik dat niet kan.
De afstand heeft ons verloren, maar ik ren naar jou toe, ik ren.
Maar ik ren naar je toe, ik ren.
Maar ik ren naar je toe, ik ren.
O, die vlinders! Het onderwerp is verdwenen. Ergens klopt er iets van hoop in mijn borst.
's Nachts op de bank fluisterden de sterren ons toe met snaren om ons hart te verscheuren, om alleen uit liefde te leven.
Volwassen leven en laten we het beloven terwijl we wachten en je weet wat deze afhankelijkheid betekent. Ja, ik hou van je.
Er is geen dag geweest die anders zou zijn geweest, maar we zijn zo ver weg.
Gevoelens verdrinken ons in onze zakken. De tijd is kort, ik kan het niet.
De afstand heeft ons verloren, maar ik zal naar jou rennen, ik zal rennen.
Gevoelens verdrinken ons in onze zakken. Jij bent niet genoeg voor mij dat ik dat niet kan.
De afstand heeft ons verloren, maar ik ren naar jou toe, ik ren.
Gevoelens verdrinken ons in onze zakken. De tijd is kort, ik kan het niet.
De afstand heeft ons verloren, maar ik zal naar jou rennen, ik zal rennen.
Gevoelens verdrinken ons in onze zakken. De tijd is kort, ik kan het niet.
De afstand heeft ons verloren, maar ik ren naar jou toe, ik ren.