Meer nummers van Şiir!
Meer nummers van Xir
Beschrijving
Producent: Gökdeniz Karakaya
Tekstschrijver: Sefa Kaya
Tekstschrijver, componist: Gökdeniz Karakaya
Songtekst en vertaling
Origineel
Bazen yalnızca ait olamayışımı hissediyorum.
Sağa sola, belki de varoşa ve daha binlerce iklimin hiçbir tarafına ait olamayış.
Belki de kifayetsizlik hissediyorum aileyle.
Ait olabilen herkesten daha ölümlü ve zayıfız.
Bu dert -bizimle geçiyor bir sonraki yıla. -"Artık yakamı bırak!
" diye bağırdım dün akşam aynaya karşı.
Ben artık o ben değilim ve bir önceki sayfa yabancı.
Yine de gönlümdekini cebimdeki gibi kolay harcayamazdım.
Ben de elimdekini bir kenara bırakıp bu kirli parçaya yazdım.
Eminim bu benim hatam.
Tanıştığım her yeni yüzün teni batak ve saplanma korkusuna yenik adam, mazisiyle boğuşurken evi kadar daralır ruhu.
Anıları kumar masası, onun eli vasat.
Şu garipleri masallarını derin azap duyarak hatırlarken her yeri basar bu kuşku. Artık yakamı bırak! Biri biter, diğeri başlar.
Ciğerim hassas, diyelim ahbap ki yerin hasta olmasa da ruhum sen kokan gömlekler giyer inatla.
Çiğ kemik maçlar, liseli aşklar, yitin inançlar, bir senin akşam vaktinde çilesi baş tacı bir ses.
-Gökkuşağını koy içime. -Gülü gerçekten seversen dikeni batmaz, ah.
Ölümden öte köy var mı?
Onlar da doğru diyeni kovar mı?
-Yakamı bırakmıyor bu zoraki hovardalık.
-Oynadığım aklıma gelen tüm sayfalar çizildi, defterler bitirdim çok.
Aslında aklımda gizli bir sinsinin lafıyla hareket ettiğim çok. Har vurup gittiğim kapılar kapandı.
Yüzümü almayış nefretim yok.
Aklımın çitliğin içinde riskli bir gecede harcadığım çocuktum o. Durum bu.
Ya, durum bu. Hayallerime tutundum.
Çektim burnumu, utkungdum, tutuldum.
Ya, durum bu.
Hafızama yeni şeyler attım.
Salağa yattım, bayağı yaktım. Kafaları onlar susturur, ben anlattım.
Neler yaptım? Allah'ım affet beni. Hiçbir türlü rahat etmedim. Çekiyorum lanetleri.
Hepsine alet benim. Çok anlattım.
Bu gece kaldırdım ne varsa düşüren beni yere.
Umrumda değil nerede olursa olsun lan yanımda efkar hep kanımda zehir. Bu döngüde yaşamak değil de ne? Yeah, yeah.
Başlatma oyununa baby. Motomit boynunu eğme. Yeah, yeah.
-Artık yakamı bırak! -Ölümden öte köy var mı?
Onlar da doğru diyeni kovar mı?
Yakamı bırakmıyor bu zoraki hovardalık.
Sonra insanların bir şeyi, bir yeri ya da birine ait olmak için feda ettiklerine bakıyorum.
Hastalık bir ahengi sürdürmek için sevmekten, yaşamaktan, söylemekten vazgeçtiklerine.
Belki de olması gereken budur.
Belki de ait olamayışım nimetimdir.
Ait olmak ya da olmamak.
İşte bütün mesele bu.
Nederlandse vertaling
Soms heb ik gewoon het gevoel dat ik er niet bij hoor.
Niet in staat zijn tot welke kant van de wereld dan ook te behoren, links of rechts, misschien de buitenwijken, of duizenden andere klimaten.
Misschien voel ik me niet goed bij de familie.
Wij zijn sterfelijker en zwakker dan wie dan ook die erbij zou kunnen horen.
Deze problemen gaan met ons mee naar het volgende jaar. - "Laat me nu gaan!
’ riep ik gisteravond voor de spiegel.
Ik ben niet meer die ik en de vorige pagina is een vreemde.
Toch kon ik wat ik in mijn hart had niet zo gemakkelijk uitgeven als wat ik in mijn zak had.
Dus legde ik opzij wat ik in mijn hand had en schreef op dit vuile stuk.
Ik weet zeker dat het mijn schuld is.
De huidskleur van elk nieuw gezicht dat ik ontmoet is moerassig, en de man bezwijkt voor de angst om vast te lopen, terwijl hij worstelt met zijn verleden en zijn ziel zo bekrompen wordt als zijn huis.
Zijn herinneringen zijn aan de goktafel, zijn hand is middelmatig.
Terwijl we met diepe pijniging terugdenken aan de verhalen van deze vreemde mensen, overheerst deze twijfel overal. Laat mij nu gaan! De ene eindigt, de andere begint.
Mijn longen zijn gevoelig, laten we zeggen mijn vriend, zelfs als ik niet ziek ben, zal mijn ziel koppig shirts dragen die naar jou ruiken.
Rauwe wedstrijden, romances op de middelbare school, verloren overtuigingen, een stem wiens lijden voorop staat in je avondtijd.
-Steek de regenboog in mij. -Als je echt van de roos houdt, zullen de doornen niet steken, ah.
Is er een dorp voorbij de dood?
Ontslaan ze ook degenen die de waarheid vertellen?
-Deze gedwongen losbandigheid achtervolgt mij.
-Elke pagina die ik kon bedenken waarop ik speelde, werd getekend, ik heb veel notitieboekjes afgemaakt.
Sterker nog, ik handel vaak met de woorden van een geheime sneak in mijn gedachten. De deuren waar ik hard voor heb geduwd zijn gesloten.
Ik heb geen enkele haat omdat ik mijn gezicht niet heb weggenomen.
Hij was het kind dat ik een riskante nacht in de heg van mijn geest doorbracht. Dit is de situatie.
Ja, dit is de situatie. Ik hield vast aan mijn dromen.
Ik snoof, ik was utkung, ik werd gegrepen.
Ja, dit is de situatie.
Ik heb nieuwe dingen in mijn geheugen gestopt.
Ik heb stom geslapen, ik heb veel verbrand. Ze brengen de geest tot zwijgen, zei ik je.
Wat heb ik gedaan? God vergeef mij. Ik voelde me helemaal niet op mijn gemak. Ik lijd aan de vloeken.
Ik ben het hulpmiddel voor hen allemaal. Ik heb je veel verteld.
Vanavond heb ik alles opgetild waardoor ik op de grond viel.
Het maakt me niet uit, waar hij ook is, mijn gedachten zijn altijd vergif in mijn bloed. Wat leeft er nog meer niet in deze cyclus? Ja, ja.
Baby naar het startspel. Motomit, buig je nek niet. Ja, ja.
-Laat me nu gaan! -Is er een dorp voorbij de dood?
Ontslaan ze ook degenen die de waarheid vertellen?
Deze gedwongen losbandigheid achtervolgt mij.
Vervolgens kijk ik naar wat mensen opofferen om ergens bij te horen, een plaats of iemand.
Aan degenen die het liefhebben, leven en spreken opgeven om een zieke harmonie te behouden.
Misschien is dit hoe het zou moeten zijn.
Misschien is mijn onvermogen om erbij te horen mijn zegen.
Erbij horen of er niet bij horen.
Dat is het hele punt.