Meer nummers van Roxie
Beschrijving
Soms voelen vertrouwde straten ineens vreemd aan. Dezelfde muren, dezelfde kopjes op de plank - alleen de lucht is anders, zwaarder, alsof iemand het geluid uit het leven heeft gehaald en alleen het geruis van de regen heeft achtergelaten. Vroeger heette dit alles 'wij', maar nu valt zelfs het voornaamwoord uiteen als een oude foto zonder lijst. In het lied zit die vreemde rust die komt na een storm: het doet niet meer pijn, maar het is nog niet gemakkelijk. Je laat het gewoon los, omdat je het niet langer kunt vasthouden. Ik wil dat de regen alles wegspoelt - woorden, beloften, sporen op het glas. En als de herinnering dan toch blijft, laat die dan tenminste goed zijn, zonder scherpe kantjes. Want niet elk verhaal hoeft mooi te eindigen. Soms is het genoeg om gewoon uit te ademen en het te laten eindigen. Tekst: Patrick Kumor, Roxana Wengel, Kevin Mgley, Maria Dzenceljak, Carla Fernandes Productie: Hotel Torino MIX/Mastering: Hotel Torino Distributie: Electronic Music. Kunstenaar: Roxana Węgiel Mglej Make-up: Klaudia Jóźwiak. Kapper: Maximilian Malarz Stijl: Konrad Slawinski. Regie/montage: David Ziemba Producenten: Artur Stronczek, Kuba Kapala, Kevin Mgley Productie: MIND PRODUCTIONS Belichting/cameraman: Piotr Olejniczak Lichtapparatuur - open media Roxy's team: Klaudia Dłużak, Bartek Łoś
Songtekst en vertaling
Origineel
Znasz tu każdy kąt, a przez ciche dni zapominasz nas.
Nieznajomy wzrok, obcy dotyk rąk. Czy to nadal ja?
Może to właśnie dziś w końcu powiesz mi, że już nie czujesz nic i rozpadnie się nasz świat.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę, jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów.
Pamiętaj nas tak jak ja.
Nasz był cały świat, a ja byłam kimś, kogo chciałeś znać.
W te zwyczajne dni powtarzałeś, że zawsze będzie tak.
Powiedz, czy to był błąd? Czy Ty kochałeś jak ja?
I czego miałeś już dość skoro dziś wolisz być sam? Już wiem, że kogoś masz. Już wiem.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów. Pamiętaj nas tak jak ja.
I chociaż będzie mi brak, zapomnę, jeśli się da naszą codzienność.
Co jeszcze musi się stać, żebyś powiedział mi w twarz, że wszystko jedno?
Niech spadnie już deszcz, nie będę się bać.
Nie rozliczę Cię z tych słów. Pamiętaj nas tak jak ja.
Nederlandse vertaling
Je kent hier elk hoekje, en op rustige dagen vergeet je ons.
Een vreemde blik, een vreemde aanraking van handen. Ben ik het nog steeds?
Misschien vertel je me vandaag eindelijk dat je niets meer voelt en stort onze wereld in.
En hoewel ik je zal missen, zal ik, als ik kan, ons dagelijks leven vergeten.
Wat moet er nog meer gebeuren voordat je me in mijn gezicht kunt vertellen dat het er niet toe doet?
Laat het nu maar regenen, ik zal niet bang zijn.
Ik wil je niet verantwoordelijk houden voor deze woorden.
Denk aan ons zoals ik dat doe.
De hele wereld was van ons en ik was iemand die je wilde leren kennen.
Op die gewone dagen bleef je maar zeggen dat het altijd zo zou blijven.
Vertel me eens, was het een vergissing? Heb je net als ik liefgehad?
En waar heb je genoeg van als je vandaag liever alleen bent? Ik weet al dat je iemand hebt. Ik weet het al.
En hoewel ik je zal missen, zal ik, indien mogelijk, ons dagelijks leven vergeten.
Wat moet er nog meer gebeuren voordat je me in mijn gezicht kunt vertellen dat het er niet toe doet?
Laat het nu maar regenen, ik zal niet bang zijn.
Ik wil je niet verantwoordelijk houden voor deze woorden. Denk aan ons zoals ik dat doe.
En hoewel ik je zal missen, zal ik, als ik kan, ons dagelijks leven vergeten.
Wat moet er nog meer gebeuren voordat je me in mijn gezicht kunt vertellen dat het er niet toe doet?
Laat het nu maar regenen, ik zal niet bang zijn.
Ik wil je niet verantwoordelijk houden voor deze woorden. Denk aan ons zoals ik dat doe.