Meer nummers van Kuba Wasylkowski
Meer nummers van Jeza
Beschrijving
Een lied dat ruikt naar kindertijd - het stof van de schommels en schepjes op de speeltuin, de zoete rook van een kampvuur en de plaat "Mini Mini" op een oude televisie. Er is een oma die zwaait vanuit het fruitblokraam, en een vader die wegrent van de kinderlijke angsten - rechtstreeks naar de sterren, met omzeiling van Betelgeuze. Dit is het moment waarop de wonderlijke diamant nog in het zand ligt, terwijl morgen al ruikt naar vertrek, volwassen worden en de eerste verliezen. De wind probeert je van de aardbodem te blazen als een pluimpje, en iemand zwaait nog steeds vanuit een ver, ver "toen"... en je wilt zo graag dat deze opwindende, bitterzoete rust onder je hart nooit eindigt.
Songtekst en vertaling
Origineel
To babcia macha, żebym wracał.
Jeszcze wózkiem jazda na toruński targ po jajka i do Supersamu, a potem komiks Kaczora Donalda i po schodach w bloku skaczę tak jak Bas Astral.
A za oknami owocowe bloki, kiedy robię bazę z Jasików.
W TiVi Mini Mini zjadam płatki Kangur. Rzeźba głowy uspokaja przed szczepieniem.
Mówi mi, że będzie po, zanim się obejrzę.
A ja pytam się, gdzie była dusza, zanim ją zesłano w moje ciało i kim była mama, zanim była mamą.
Wtedy tata bierze mnie na ręce, sadza na kanapie i my omijamy Betelgezę, a do snu puszcza Hey Radiohead i Małe Wu Wu. Jutro leci do
UK, ma pracę w Liverpoolu. Wraca po pół roku. My po roku w nowym domu.
Zaczynają się wakacje. To ostatni dzień w przedszkolu.
Pode mną las z babek i łopatek, a ja muszę iść do domu.
A w piasku diament, moja wieża Babel, mój sekretny spokój.
Mrużę oczy od blasku słońca na twarzy.
Zapach bzu, magnolii, skoszonej trawy.
Wiatr mnie omija, jakbym nic nie znaczył.
I wtedy ktoś do mnie -macha z oddali.
-To macha do mnie nauczyciel z mojej szkoły. Koniec przerwy, a ja nie strzeliłem jak Ibrahimović.
Najpierw matma i religia, potem polski i plastyka. Zapomniałem o brystolu.
Jutro już Wigilia. Po zajęciach jest świetlica, a na dworze szaro. Koloruję wojnę.
Ktoś zabrał krew patyczakom. Aż podjeżdża po mnie tata. Tak jak w każdy piątek.
Wtorki, czwartki są u matki, weekendy dowolnie.
Jedziemy pośród robót, dróg i stadionów, bo będą mecze w piłkę w Polsce oraz Ukrainie. W domu rzeźba głowy.
Nie ma już twojego głosu, za to teraz w Counter Strike'u mam swoją drużynę.
Nie wiem czemu śniła mi się koleżanka z klasy. Rano łóżko było mokre, ja ze strachu blady.
Słucham Californication i kinematografii. Coraz częściej nie rozmawiam.
Zakładam -słuchawki.
-Pode mną las z babek i łopatek, a ja muszę iść do domu.
A w piasku diament, moja wieża Babel, mój sekretny spokój.
Mrużę oczy od blasku słońca na twarzy.
Zapach bzu, magnolii, skoszonej trawy.
Wiatr mnie omija, jakbym nic nie znaczył.
I wtedy ktoś do mnie -macha z oddali.
-To macha mój przyjaciel, żebym się zaciągał wiadrem. Wylał się Budweiser na notatki z maturalnej.
Na Instagramie pisze ona mu, bo mnie zdradzała. Nie wybaczę. Łzy mam w oczach. Piszę wypierdalaj.
Na półce zdjęcie ojca, babci oraz dziadka. W komórce wiadomości to pisze do mnie matka.
Nie odpisuję. Jadę na promocję z TK Maxxa. Ja nie, dziękuję.
Ja sobie na to życie parskam. Zjeżdżam z Moli po studniówce do Travisa Scotta. Chcę na
Open'era, ale COVID plany pokrzyżował.
W kącie kurzy się ta rzeźba, która kiedyś pomagała. Powoli zwiększa się pretensja co do świata. Wybór za wyborem.
Jakie studia? Jaka wódka? Nieprzespane noce, myśli o jej udach oraz ustach.
Co jest jeszcze moje i zmieni się do jutra?
Stoję sam na drodze, twardy jak ta przyszła -kondna.
-Pode mną las z babek i łopatek, a ja muszę iść do domu.
A w piasku diament, moja wieża Babel, mój sekretny spokój.
Mrużę oczy od blasku słońca na twarzy.
Nederlandse vertaling
Dit is oma die me zwaait om terug te komen.
Nog een kinderwagenrit naar de Toruń-markt voor eieren en Supersam, en dan een Donald Duck-stripboek en ik spring net als Bas Astral de trap op in het appartementencomplex.
En fruitblokken buiten de ramen als ik een basis maak van Jasiki.
In TiVi Mini Mini eet ik Kangoeroe-granen. Het hoofdsculptuur kalmeert vóór vaccinatie.
Hij vertelt me dat het voorbij zal zijn voordat ik het weet.
En ik vraag waar de ziel was voordat deze in mijn lichaam werd gestuurd en wie mijn moeder was voordat ze moeder werd.
Dan neemt papa me in zijn armen, zet me op de bank en we slaan Betelgeuze over, en hij speelt Hey Radiohead en Kleine Wu Wu in slaap. Morgen vliegt hij naar
UK, heeft een baan in Liverpool. Na een half jaar komt hij terug. Wij zitten na een jaar in een nieuw huis.
De vakantie begint. Het is de laatste dag van de kleuterschool.
Er ligt een woud van bakbananen en schouderbladen onder mij, en ik moet naar huis.
En er zit een diamant in het zand, mijn Toren van Babel, mijn geheime vrede.
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes tegen de schittering van de zon op mijn gezicht.
De geur van seringen, magnolia, gemaaid gras.
De wind gaat aan me voorbij alsof ik er niets toe doe.
En dan zwaait iemand van een afstandje naar mij.
-Dit is een leraar van mijn school die naar me zwaait. Einde pauze en ik scoorde niet zoals Ibrahimovic.
Eerst wiskunde en religie, daarna Pools en kunst. Ik vergat het Bristol-bord.
Morgen is het kerstavond. Na de lessen is er een gemeenschappelijke ruimte, maar buiten is het grijs. Ik kleur de oorlog.
Iemand heeft het bloed van de wandelende takken afgenomen. Totdat mijn vader mij komt ophalen. Net als iedere vrijdag.
Dinsdag en donderdag zijn bij mijn moeder, weekends zijn optioneel.
We rijden tussen werken, wegen en stadions, want er zullen voetbalwedstrijden plaatsvinden in Polen en Oekraïne. Hoofdsculptuur thuis.
Je stem is weg, maar nu heb ik mijn eigen team in Counter Strike.
Ik weet niet waarom ik over mijn klasgenoot droomde. 'S Morgens was het bed nat en ik was bleek van angst.
Ik luister naar Californication en cinematografie. Ik praat niet meer en meer.
Ik neem aan: een koptelefoon.
-Onder mij ligt een woud van bakbananen en schouderbladen, en ik moet naar huis.
En er zit een diamant in het zand, mijn Toren van Babel, mijn geheime vrede.
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes tegen de schittering van de zon op mijn gezicht.
De geur van seringen, magnolia, gemaaid gras.
De wind gaat aan me voorbij alsof ik er niets toe doe.
En dan zwaait iemand van een afstandje naar mij.
-Mijn vriend zwaait dat ik een trekje uit de emmer moet nemen. Hij morste Budweiser op zijn eindexamenaantekeningen.
Op Instagram schrijft ze hem omdat ze mij bedroog. Ik zal het niet vergeven. Ik heb tranen in mijn ogen. Ik ben aan het schrijven, ga verdomme weg.
Op de plank staat een foto van mijn vader, oma en opa. Mijn moeder sms't me op mijn mobiele telefoon.
Ik antwoord niet. Ik ga voor een promotie van TK Maxx. Ik niet, dank je.
Ik spot met dit leven. Ik verlaat Moli na het bal om naar Travis Scott's te gaan. Ik wil verder
Open'er, maar COVID verpestte de plannen.
Dit beeldhouwwerk dat ooit hielp, ligt stof te verzamelen in de hoek. De wrok tegen de wereld groeit langzaam. Keuze na keuze.
Welke onderzoeken? Welke wodka? Slapeloze nachten, gedachten aan haar dijen en lippen.
Wat is nog steeds van mij en zal morgen veranderen?
Ik sta alleen op de weg, zo hard als het toekomstige paard.
-Onder mij ligt een woud van bakbananen en schouderbladen, en ik moet naar huis.
En er zit een diamant in het zand, mijn Toren van Babel, mijn geheime vrede.
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes tegen de schittering van de zon op mijn gezicht.