Meer nummers van En?gma
Meer nummers van Jack The Smoker
Beschrijving
Mede-uitvoerder: En?gma, Jack Smoker
Mede-uitvoerder: En?gma
Producent, geassocieerd uitvoerder: Jack Smoker
Tekstschrijver: Francesco Marcello Scano
Componist: Giacomo Giuseppe Romano
Songtekst en vertaling
Origineel
È un altro giorno che risalgo sulla moto e vado in giro con il vento sulla faccia.
Che mi chiedi che ci faccio ancora qui e non lo so, ma sto col culo sulla sabbia.
Io volevo le sue labbra, le sue braccia, ma lei sembra la Nike di Samotracia.
Capire quello che ho dentro equivale ad esplorare con la Panda la Via Lattea.
Polleggiamo e palleggiamo con quest'ansia e coi problemi come Diego con l'arancia.
Quelle volte lei ti bacia e poi ti perdi, ma le altre vuoi solo che scompaia.
Ripeteva quel ti amo pure troppo, quasi come un rito, quasi come un mantra.
Mi suonava da minaccia, che vuoi che faccia? Ti dico basta. Marcello in botta,
Marcello in rotta, in collisione ma che importa, roba contorta.
A contare ciò che conta sballi la somma, porto poesia per posta, Troisi Cucciniotta.
Il cuore perde con la mente certe scommesse, più conoscenze ma amicizie poi sempre le stesse.
Parlo con l'ombra, le faccio promesse, nei miei castelli in aria non trovi le principesse.
Marchiato da quei giorni in cui ero debole, piangevo in macchina ascoltando i Radiohead, le macchie del tuo trucco nelle federe.
Di nuovo sto per cedere o forse no.
Ti ricordi che mi hai visto crollare? Stavolta no.
Ti ricordi che mi hai visto mollare? Stavolta no.
Che credevi che passasse il mio cadavere nel fiume, ma sei ancora nella sponda.
Lì seduto come sempre, perché l'odio sparirà se lo si abbraccia e lo si affronta.
Faccia a faccia col dolore ci siam detti bella storia e dopo ognuno per la propria.
Io conosco la vendetta e l'ho pure amata, Natalie Portman.
Oh cazzo, non trattare certi graffi con tatto.
Ho scambiato quel profumo per tanfo, ho pensato fosse tutto, non tanto.
Guardo in alto e come Jodie cerco contatto, sei il teatro dei miei sogni come l'Old Trafford.
Ho la lancia del destino dentro il costato, mentre guardo da che ora non hai postato. E basta.
Marchiato da quei giorni in cui ero debole, piangevo in macchina ascoltando i Radiohead, le macchie del tuo trucco nelle federe.
Di nuovo sto per cedere o forse no.
Ti ricordi che mi hai visto crollare? Stavolta no.
Ti ricordi che mi hai visto mollare? Stavolta no.
Nederlandse vertaling
Het is weer een dag dat ik weer op de fiets stap en rondrijd met de wind in mijn gezicht.
Wat vraag je mij, wat doe ik hier nog en ik weet het niet, maar ik zit met mijn kont in het zand.
Ik wilde haar lippen, haar armen, maar ze ziet eruit als de Nike van Samothrake.
Begrijpen wat er in mij zit, staat gelijk aan het verkennen van de Melkweg met de Panda.
We dansen en dribbelen met deze angst en problemen zoals Diego met de sinaasappel.
Die keren kust ze je en dan verlies je jezelf, maar de andere keren wil je gewoon dat ze verdwijnt.
Hij herhaalde dat ik te veel van je hou, bijna als een ritueel, bijna als een mantra.
Het klonk als een bedreiging voor mij, wat wil je dat ik doe? Ik vertel je genoeg. Marcello heeft haast,
Marcellus onderweg, in botsing maar wat maakt het uit, verwrongen spul.
Door te tellen wat ertoe doet, wordt het bedrag hoog. Ik breng poëzie per post, Troisi Cucciniotta.
Het hart verliest bepaalde weddenschappen met de geest, meer kennissen maar vriendschappen die altijd hetzelfde zijn.
Ik praat met de schaduw, ik doe beloftes, in mijn luchtkastelen vind je geen prinsessen.
Gekenmerkt door die dagen dat ik zwak was, huilend in de auto luisterend naar Radiohead, de vlekken van je make-up in de kussenslopen.
Opnieuw sta ik op het punt toe te geven, of misschien ook niet.
Weet je nog dat je mij zag instorten? Deze keer niet.
Weet je nog dat je mij zag opgeven? Deze keer niet.
Dat je dacht dat mijn lichaam in de rivier was gepasseerd, maar dat je nog steeds op de oever bent.
Daar zitten zoals altijd, want de haat zal verdwijnen als je hem omarmt en onder ogen ziet.
Oog in oog met de pijn vertelden we elkaar een mooi verhaal en daarna ieder zijn eigen verhaal.
Ik ken wraak en ik vond het zelfs geweldig, Natalie Portman.
Oh shit, behandel bepaalde krassen niet met tact.
Ik zag die geur aan voor stank, ik dacht dat het alles was, niet zozeer.
Ik kijk op en net als Jodie zoek ik contact, jij bent het theater van mijn dromen zoals Old Trafford.
Ik heb de speer van het lot in mijn zij, terwijl ik kijk hoe laat je nog niet hebt gepost. En dat is het.
Gekenmerkt door die dagen dat ik zwak was, huilend in de auto luisterend naar Radiohead, de vlekken van je make-up in de kussenslopen.
Opnieuw sta ik op het punt toe te geven, of misschien ook niet.
Weet je nog dat je mij zag instorten? Deze keer niet.
Weet je nog dat je mij zag opgeven? Deze keer niet.