Meer nummers van Moder
Meer nummers van Jack The Smoker
Meer nummers van Claver Gold
Beschrijving
Componist: Claudio Passer
Tekstschrijver: Lanfranco Vicari
Tekstschrijver: Daicol Emidio Orsini
Tekstschrijver: Giacomo Giuseppe Romano
Songtekst en vertaling
Origineel
Mother,
Jack the Smoker,
Flavour Gold, RA Finest, da sempre l'unica amica leale, per sempre.
C'era un bimbo con gli occhi grandi tra le ombre dei palazzi, giocava a nascondino con la vita che volevano affibbiargli.
Petali di fiori planavano dai terrazzi, in giro odore di sapone di Marsiglia per sbacchiare i panni.
Nei bar profumo di caffè Moretti baffo d'oro, ricreazioni per disoccupati in tuta da lavoro.
Bestie smarmittate casco Momo, alle otto il buio non fa prigionieri sembra un coprifuoco.
E coi giassetti catturava riflessi di vertigine, la fantasia stracciava la realtà in duemila briciole.
Vita moriremo ma dal ridere, ricordi quanti amici immaginari che si sono fatti uccidere.
Poi siam rimasti soli dentro una tempesta atomica a lavarci la coscienza per curare l'ansia cronica.
Il suo nome ci spaventa, la morte non si nomina e Luca è ancora lì -per terra a fare le domande.
-La testa in partenza su un'astronave, l'immaginazione come unica amica leale.
La testa in partenza su un'astronave, l'immaginazione come unica amica leale.
La gente come noi già maledetta dalle culle, a casa paranoie turbe, litigate assurde.
E il sentimento era di chi era appeso ad una corda, morire dentro senza che nessuno se ne accorga.
Ma quando ho visto sta roba non credevo ai miei occhi, capii che qua non era un hobby appena la conobbi.
Nei dei province fra di zombie raccoglievo i cocci, noi gli altri pochi, i re delle panche nei blocchi.
Cresciuti qua dove giravan solo fumo e booster, quartieri dormitorio che ora per qualcuno è coolness.
A casa non si torna mai, fuma sta giolla cry, tenevi cash da parte per la colla della Kai.
Ci prendevamo il nostro spazio senza spazi seri, di notte capi veri, di giorno magazzinieri. Fuggivo da chi aveva la mia età e moriva al bar,
Simo che dici se sto disco lo chiamiamo l'alba?
La testa in partenza su un'astronave, l'immaginazione come unica amica leale.
La testa in partenza su un'astronave, l'immaginazione come unica amica leale.
E tutto il bene che ho dentro esce dal corpo, più mi concentro più mi sopporto.
C'è più sconcerto, c'è più sconforto, poi mi contorco, puzza di zolfo.
Demoni che intorno stan giocando mentre afferrano i pensieri, mi mancano se sono più leggeri.
Non dimentico l'odore di benzina sui muretti dei quartieri, mamma suonano i carabinieri.
Io che ho rifiutato major e soldi per cui daresti la vista, volevo sentirmi libero e poter fare l'artista.
La libertà d'espressione, rivoluzione trotskista, pagami dieci anni d'analista.
Io mi ricordo i freestyle sui gradini ed i purini di un metro, i giardini a Bolo sanno il segreto.
Il lato oscuro della costa suona forte nel periodo più tetro, salgo sulla metro, vivo in cupole di vetro.
L'immaginazione come unica amica leale, la testa in partenza su un'astronave.
L'immaginazione come unica amica leale, la testa in partenza su un'astronave.
L'immaginazione come unica amica leale
Nederlandse vertaling
Moeder,
Jack de roker,
Flavour Gold, RA Finest, altijd de enige loyale vriend, voor altijd.
Er was een kind met grote ogen in de schaduw van de gebouwen, hij speelde verstoppertje met het leven dat ze hem wilden geven.
Bloemblaadjes gleden van de terrassen, rond de geur van Marseillezeep voor het wassen van kleding.
In de bars de geur van Moretti gouden snorkoffie, ontspanning voor werklozen in werkoveralls.
Beesten zonder Momo-helm, om acht uur neemt de duisternis geen gevangenen, het lijkt een avondklok.
En met de jassetti legde hij reflexen van duizeligheid vast, zijn verbeelding scheurde de werkelijkheid in tweeduizend kruimels.
Het leven zullen we sterven, maar lachend, onthoud hoeveel denkbeeldige vrienden er zijn vermoord.
Toen werden we alleen gelaten in een atoomstorm om ons geweten te wassen en chronische angst te genezen.
Zijn naam maakt ons bang, de dood wordt niet genoemd en Luca ligt er nog steeds - op de vloer en stelt vragen.
-Het hoofd dat vertrekt op een ruimteschip, de verbeelding als enige loyale vriend.
Het hoofd dat vertrekt op een ruimteschip, de verbeelding als enige trouwe vriend.
Mensen zoals wij al aan de wieg vervloekt, thuis onrustige paranoia, absurde argumenten.
En het gevoel was dat van iemand die aan een touw hing en van binnen stierf zonder dat iemand het merkte.
Maar toen ik dit spul zag, kon ik mijn ogen niet geloven. Ik begreep meteen dat het hier geen hobby was.
In de provincies tussen de zombies verzamelde ik de stukken, wij de andere paar, de koningen van de banken in de blokken.
Hier opgegroeid waar alleen maar rook en boosters waren, slaapzalen die nu voor sommigen koelte zijn.
Je gaat nooit naar huis, rookt deze gele kreet, je hield geld opzij voor Kai-lijm.
We namen onze ruimte in zonder serieuze ruimtes, echte bazen 's nachts, magazijnpersoneel overdag. Ik rende weg van degenen van mijn leeftijd en stierf in de bar,
Simo, wat zeg je ervan als we dit album 'Dageraad' noemen?
Het hoofd dat vertrekt op een ruimteschip, de verbeelding als enige trouwe vriend.
Het hoofd dat vertrekt op een ruimteschip, de verbeelding als enige trouwe vriend.
En al het goede dat ik in me heb, komt uit mijn lichaam, hoe meer ik me concentreer, hoe meer ik mezelf tolereer.
Er is meer verwarring, er is meer ongemak, dan kronkel ik, het ruikt naar zwavel.
Demonen die aan het spelen zijn terwijl ze gedachten grijpen, ik mis ze als ze lichter zijn.
Ik vergeet de geur van benzine op de muren van de buurt niet, mama, de politie belt.
Ik, die grote labels en het geld waarvoor je je ogen zou geven, afwees, wilde me vrij voelen en artiest kunnen zijn.
Vrijheid van meningsuiting, trotskistische revolutie, betaal mij tien jaar als analist.
Ik herinner me de freestyles op de trappen en de purini van één meter, de tuinen in Bolo kennen het geheim.
De donkere kant van de kust klinkt luid in de donkerste tijden, ik stap in de metro, ik woon in glazen koepels.
Verbeelding als de enige trouwe vriend, die het hoofd verlaat op een ruimteschip.
Verbeelding als de enige trouwe vriend, die het hoofd verlaat op een ruimteschip.
Verbeelding als de enige loyale vriend