Meer nummers van Quique González
Meer nummers van Gorka Urbizu
Beschrijving
Er zijn dagen die ruiken naar nat asfalt en ademen alsof ze in een droom zijn. Alles lijkt rustig, maar van binnen flikkert een zwakke stroom - dezelfde stroom die je haren rechtop doet staan als je te dichtbij komt. De wereld is een beetje scheef, een beetje glitchy, maar mooi: als een oude video waarvan de kleuren zijn vervaagd, maar de emoties juist zijn uitgebrand.
Het lijkt alsof je elk moment begrijpt waar je heen moet, maar de kaart vouwt zich weer tot een vliegtuigje en vliegt weg. Je moet de weg opnieuw uitvinden - voorzichtig, maar zonder medelijden met jezelf. Alles trilt van de elektriciteit, van onuitgesproken woorden en van het vreemde gevoel dat redding soms naar regen ruikt, maar toch je lippen prikt.
Zang en akoestische gitaar: Kike González
Zang en achtergrondzang: Gorka Urbisu
Elektrische gitaren: Tony Brunet en Javier Pedreira
Elektrische bas: Jacob Regilón
Piano: Raúl Bernal
Drums: Edu Olmedo
Opgenomen in Estudio Uno (Madrid)
Producent en mixage: Tony Brunet
Mastering: Ángel Medina
Songtekst en vertaling
Origineel
Los días extraños son dientes de león.
Nos dejan silbando, nos devuelven al rincón.
Estamos salvos, eso mismo dije yo.
Con sangre en el labio, respirando el pétrico.
En un trance, cerca del relámpago.
En el viaje nos acompañamos.
De verdad lo siento, tan profundamente dentro que me tengo que apartar.
Los cuerpos gastados dan sombras en color.
Las horas que estás por estar sin llegar a estar nunca contigo.
Circuitos cerrados, mapas del tesoro para estar entretenidos.
Navegando, navegando en un trance cerca del relámpago.
Al mirarte todo estaba claro.
De verdad lo siento, tan profundamente dentro que me tengo que apartar.
De verdad lo siento, de verdad lo siento. No sé bien por dónde tirar.
Me lo cuento sin piedad.
Nederlandse vertaling
Vreemde dagen zijn paardenbloemen.
Ze laten ons fluiten, ze zetten ons weer in de hoek.
We zijn gered, dat is wat ik zei.
Met bloed op de lip, het petrisch inademen.
In trance, vlakbij de bliksem.
Wij begeleiden elkaar op de reis.
Ik voel het echt, zo diep van binnen dat ik me moet afwenden.
De versleten lichamen geven schaduwen in kleur.
De uren die je gaat doorbrengen zonder ooit bij je te zijn.
Gesloten circuits, schatkaarten om te entertainen.
Zeilen, zeilen in trance bij de bliksem.
Als ik naar jou keek, was alles duidelijk.
Ik voel het echt, zo diep van binnen dat ik me moet afwenden.
Het spijt me echt, het spijt me echt. Ik weet niet waar ik heen moet.
zeg ik tegen mezelf zonder genade.