Meer nummers van JAY10!
Beschrijving
Producent: T.O
Componist Tekstschrijver: Jay Babatunde Adebisi
Songtekst en vertaling
Origineel
Yeah.
Ten.
Uh.
It's good.
Tears in my eyes for the ones that we lost to the sky, they left us to fly.
Don't feel the same when I chill with the guys 'cause my heart got broke on the day that you died. Many days that I cried.
Many days I was fried, I was hiding from all of the trauma.
My life weren't normal, I tried to escape, couldn't find that portal. They say this is life in the Babylon.
Every day I wonder where the magic gone. I don't know if it's a sprint or a marathon.
It doesn't matter what it is, you just gotta run.
So I'm back on the track, tryna take back pain through the raps. Tryna get racks, cover up what I lack.
Tryna put my name on the map, make changes and that. J10 on your playlist, that's slap. This is life in the Babylon.
Every day I wonder where the magic gone.
I don't know if it's a sprint or a marathon. Doesn't matter what it is, you just gotta run. Swear this is life in the
Babylon. Every day I wonder where the magic gone.
I don't know if it's a sprint or a marathon. Doesn't matter what it is, you just gotta run, you just gotta run.
Running since they took me out the womb.
Felt like I was doomed, ghosts up in my room. Always felt like the reaper coming soon.
Felt like I was doomed, talking to the moon. Violence made the streets to turn maroon. How'd I make it through?
Felt like I was doomed. Mother told me that we were on the move.
Left home and I hope to find some truth. I was 12 when I left Nigeria.
Just a young kid tryna fit criteria. Dark clouds, I saw sky clearing up.
Stuck in the books just like librarian. Dad said I had to study to go make money.
White kids would make jokes and they weren't funny. They would laugh at the skin tone, imposter syndrome.
Oh man, this just the intro. This is life in the Babylon.
Every day I wonder where the magic gone. I don't know if it's a sprint or a marathon.
Doesn't matter what it is, you just gotta run. Swear this is life in the Babylon.
Every day I wonder where the magic gone. I don't know if it's a sprint or a marathon.
Doesn't matter what it is, you just gotta run, you just gotta run.
You know, these people, they're coming over. They're taking all our jobs.
Let's say I wanted to be a doctor. I couldn't be, could I?
Why, haven't you got a medical degree?
No.
Nederlandse vertaling
Ja.
Tien.
Eh.
Het is goed.
Tranen in mijn ogen voor degenen die we in de lucht verloren hebben, ze lieten ons vliegen.
Voel niet hetzelfde als ik met de jongens aan het chillen ben, want mijn hart brak op de dag dat je stierf. Vele dagen dat ik huilde.
Vele dagen was ik gefrituurd, ik verstopte me voor al het trauma.
Mijn leven was niet normaal. Ik probeerde te ontsnappen, maar kon dat portaal niet vinden. Ze zeggen dat dit het leven in Babylon is.
Elke dag vraag ik me af waar de magie gebleven is. Ik weet niet of het een sprint of een marathon is.
Het maakt niet uit wat het is, je moet gewoon rennen.
Dus ik ben weer op de baan, probeer de rugpijn door de raps heen te krijgen. Probeer rekken te krijgen, verdoezel wat ik mis.
Tryna zette mijn naam op de kaart, bracht wijzigingen aan en zo. J10 op je afspeellijst, dat is klap. Dit is het leven in Babylon.
Elke dag vraag ik me af waar de magie gebleven is.
Ik weet niet of het een sprint of een marathon is. Het maakt niet uit wat het is, je moet gewoon rennen. Zweer dat dit het leven in de is
Babylon. Elke dag vraag ik me af waar de magie gebleven is.
Ik weet niet of het een sprint of een marathon is. Het maakt niet uit wat het is, je moet gewoon rennen, je moet gewoon rennen.
Rennen sinds ze me uit de baarmoeder haalden.
Het voelde alsof ik gedoemd was, geesten in mijn kamer. Ik had altijd het gevoel dat de maaier spoedig zou komen.
Het voelde alsof ik gedoemd was, terwijl ik tegen de maan praatte. Het geweld zorgde ervoor dat de straten kastanjebruin kleurden. Hoe kwam ik er doorheen?
Het voelde alsof ik gedoemd was. Moeder vertelde me dat we onderweg waren.
Ik ben van huis vertrokken en ik hoop de waarheid te vinden. Ik was twaalf toen ik Nigeria verliet.
Gewoon een jong kind dat aan de criteria voldoet. Donkere wolken, ik zag de lucht opklaren.
Zit vast in de boeken, net als bibliothecaris. Papa zei dat ik moest studeren om geld te verdienen.
Blanke kinderen maakten grapjes, maar die waren niet grappig. Ze lachten om de huidskleur, het imposter-syndroom.
Oh man, dit is nog maar de intro. Dit is het leven in Babylon.
Elke dag vraag ik me af waar de magie gebleven is. Ik weet niet of het een sprint of een marathon is.
Het maakt niet uit wat het is, je moet gewoon rennen. Zweer dat dit het leven in Babylon is.
Elke dag vraag ik me af waar de magie gebleven is. Ik weet niet of het een sprint of een marathon is.
Het maakt niet uit wat het is, je moet gewoon rennen, je moet gewoon rennen.
Weet je, deze mensen komen langs. Ze nemen al onze banen af.
Laten we zeggen dat ik dokter wilde worden. Dat zou ik niet kunnen zijn, toch?
Waarom, heb je geen medische graad?
Nee.