Meer nummers van Basta
Meer nummers van GUF
Beschrijving
Componist: Вакуленко Василий Михайлович
Tekstschrijver: Вакуленко Василий Михайлович
Tekstschrijver: Долматов Алексей Сергеевич
Songtekst en vertaling
Origineel
Эти улицы заберут твой огонь.
Весь нужен твой огонь, твоя любовь, твоя мечта, твоя мечта.
Этим улицам нужен твой огонь, твоя душа. Это их топливо.
Я понял только сейчас, что понял это вовремя. Улица ломает слабых. Жестокая школа.
И тот, кто через это прошел, заплатил сполна за этот страшный опыт.
И мы брали это там, жадно впитывая боль и страх между мутками, чтобы что-то вымутить и чтобы не встрять.
И видел, как босяк урвав куш, уходил в тень, как братья умирали и воскресали несколько раз в день. Девяносто шестой, Аксай, заброшенная стройка.
Помню рэпчик, помню, как скомканные рифмовал те строки бледнолицые на связи по Садовой сто двадцать четвертый. Там было много копоти. Наш маленький Чернобыль.
Я видел радость в их глазах. Я видел, как грустят они.
И не забыл, тридцать лет спустя о них личный опыт, взятый не из прочитанных книг. Так сложилось вследствие определенных причин.
Я помню радость первых тус. Каждый рэп как последний. Мы шли, как сумасшедшие.
Максимум последствий. Качели. Легко делать смело. Рамсайда по стенам.
Проблемы посылались нахуй, и мы смеялись следом. Нас разлучила смерть.
Кто-то сел, кто-то одумался. Все мы рано повзрослели, попрощавшись с юностью.
Я помню, как толпой встречали рассвет, мечтали о том, что, повзрослев, перевернем этот мир, -разделим на всех поровну.
-Эти улицы заберут твой огонь.
Весь нужен твой огонь, твоя любовь, твоя мечта, твоя мечта.
Эти улицы заберут твой огонь, твой огонь.
Весь нужен твой огонь, твоя любовь, твоя мечта, твоя мечта.
Эти улицы мой огонь давным-давно уже забрали.
Более того, я сам его спокойно отдал им. Я вспоминаю свои годы сразу после Китая.
Я понял тогда только, что все вокруг меня летают.
Я каждый день сгорал практически дотла, болтался на углах, топтался на углях, охуевал с утра. Зато рядом всегда была старшая братва.
Был наглухо потерян страх. Конец девяностых, центр Москва. Связь только по домашнему.
Через пятнадцать минут на Новокузнецкой или потом уже будут спрашивать.
Нам было абсолютно неважно, кто у нас на пути, сколько их там шпана или реально кто-то важный.
Кто-то после автоподставы ждал терпилу в Балашихе, кто-то катался по городу, забыв о том, что кто-то в багажнике.
Мы отбирали все абсолютно у тех, кто-- у сутенёров отбирали телок продажных. Все было схвачено.
Первые тачки были самыми удачными.
Жаль, что они оказались последними для многих из пацанчиков. Улица была нам, как мачеха, казалась заманчиво.
Но сколько она отобрала удачи, история умалчивает. Мы ее били ногами, она давала нам сдачи.
И я сейчас не про махач. Я помню всех до единого.
Дорогие мои, за всех молюсь, за тех, кто рядом, и тех, кого уже нету в живых.
Эти улицы заберут твой огонь.
Весь нужен твой огонь, твоя любовь, твоя мечта, твоя мечта.
Эти улицы заберут твой огонь, твой огонь.
Весь нужен твой огонь, твоя любовь, твоя мечта, твоя мечта.
Мечта.
Nederlandse vertaling
Deze straten zullen je vuur opvangen.
Het enige dat ik nodig heb is jouw vuur, jouw liefde, jouw droom, jouw droom.
Deze straten hebben jouw vuur nodig, jouw ziel. Dit is hun brandstof.
Ik realiseerde me nu pas dat ik het op tijd besefte. De straat breekt de zwakken. Wrede leerschool.
En degenen die dit hebben meegemaakt, hebben volledig betaald voor deze vreselijke ervaring.
En we brachten het daarheen, terwijl we gretig de pijn en angst tussen de stuipen door absorbeerden, om er iets uit te halen en niet in de weg te zitten.
En ik zag hoe de zwerver, nadat hij de jackpot had gepakt, de schaduw in ging, hoe de broers stierven en meerdere keren per dag weer tot leven kwamen. Zesennegentigste, Aksai, verlaten bouwplaats.
Ik herinner me de rapper, ik herinner me hoe verfrommeld de bleke lijnen rijmen op de verbinding langs Sadovaja honderdvierentwintig. Er zat veel roet in. Onze kleine Tsjernobyl.
Ik zag vreugde in hun ogen. Ik zag hoe verdrietig ze waren.
En dertig jaar later ben ik mijn persoonlijke ervaringen met hen niet vergeten, niet ontleend aan boeken die ik heb gelezen. Dit gebeurde om bepaalde redenen.
Ik herinner me de vreugde van de eerste feestjes. Elke rap is als de vorige. We liepen als een gek.
Maximale gevolgen. Schommel. Het is gemakkelijk om moedig te doen. Ramside op de muren.
Problemen werden naar de hel gestuurd en daarna lachten we. De dood heeft ons gescheiden.
Iemand ging zitten, iemand veranderde van gedachten. We zijn allemaal vroeg opgegroeid en namen afscheid van onze jeugd.
Ik herinner me hoe we de dageraad begroetten met een menigte, in de droom dat we, als we volwassen waren, deze wereld op zijn kop zouden zetten - we zouden haar gelijkelijk onder iedereen verdelen.
-Deze straten zullen je vuur wegnemen.
Het enige dat ik nodig heb is jouw vuur, jouw liefde, jouw droom, jouw droom.
Deze straten zullen jouw vuur opvangen, jouw vuur.
Het enige dat ik nodig heb is jouw vuur, jouw liefde, jouw droom, jouw droom.
Deze straten hebben lang geleden mijn vuur veroverd.
Bovendien heb ik het zelf rustig aan hen gegeven. Ik denk terug aan mijn jaren net na China.
Ik besefte toen pas dat iedereen om mij heen vloog.
Elke dag brandde ik bijna tot de grond toe, hing rond op de hoeken, stampte op de kolen en raakte 's ochtends in paniek. Maar de oudere broers waren altijd in de buurt.
De angst was volledig verdwenen. Eind jaren negentig, centrum van Moskou. Alleen contact aan huis.
Over een kwartier op Novokuznetskaya of dan zullen ze vragen.
Het maakte ons helemaal niet uit wie ons in de weg stond, hoeveel punkers er waren of echt iemand belangrijks.
Sommige mensen wachtten in Balashikha na een autostop, anderen reden door de stad en vergaten dat er iemand in de kofferbak zat.
We hebben absoluut alles weggenomen van degenen die... we hebben de corrupte meiden van de pooiers weggenomen. Alles werd vastgelegd.
De eerste auto's waren het meest succesvol.
Jammer dat dit voor veel jongens de laatste bleek te zijn. De straat was als een stiefmoeder, het leek ons verleidelijk.
Maar hoeveel geluk ze wegnam, de geschiedenis zwijgt. Wij schopten haar, zij sloeg ons terug.
En ik heb het nu niet over de makhach. Ik herinner me ze allemaal.
Mijn geliefden, ik bid voor iedereen, voor degenen die dichtbij zijn en voor degenen die niet meer leven.
Deze straten zullen je vuur opvangen.
Het enige dat ik nodig heb is jouw vuur, jouw liefde, jouw droom, jouw droom.
Deze straten zullen jouw vuur opvangen, jouw vuur.
Het enige dat ik nodig heb is jouw vuur, jouw liefde, jouw droom, jouw droom.
Droom.