Meer nummers van Zaz
Beschrijving
Producent: Romain Descampe
Mastering Engineer: Eric Chevet voor Masterdisk
Componist: Noé Preszow
Tekstschrijver: Noé Preszow
Tekstschrijver: Charlie
Tekstschrijver: Charlie
Arrangeur: Romain Decampe
Arrangeur: Egil ‘Ziggy’ Franzen
Songtekst en vertaling
Origineel
J'veux plus hocher la tête quand ça me ressemble pas.
Au milieu de la fête, répondre que ça va.
En regardant l'allumette me consumer les doigts.
Consommer ce qui me reste d'ambition et de joie.
J'veux plus longer les murs et me recroqueviller.
Sous les regards obscurs de ceux qui n'osent pas douter.
Plus supporter les feintes furtives et brutales.
De rapaces qui suintent la violence banale.
J'veux plus qu'on me demande d'où je viens, où je vais.
Je viens de l'avenir et je ne fais que passer.
J'veux plus me laisser happer par des écrans cruels.
Qui prétendent libérer, mais qui brûlent les ailes.
J'veux plus donner mes nuits aux histoires toutes les mêmes.
Qu'ils gardent leurs séries, je garde les poèmes.
J'veux plus me persuader de vivre à la capitale.
J'veux plus m'habituer à ne pas voir les étoiles.
Plus qu'on réponde pour moi aux précieuses questions.
Que je ne me pose pas, à tort ou à raison.
J'veux plus qu'on me demande d'où je viens, où je vais.
Je viens de l'avenir et je ne fais que passer.
Plus rester silencieuse lorsqu'une main se lève sur la mine frondeuse d'un gamin qui rêve. De pleurer toutes ses larmes d'incompréhension.
J'veux plus baisser les armes, quelle que soit l'agression.
Plus me cacher en vitesse devant une injustice, un délit de faciès, une insulte complice.
Dans le même wagon, sur le même boulevard. J'veux plus monter le son, j'veux plus changer de trottoir.
J'veux plus qu'on me demande d'où je viens, où je vais.
Je viens de l'avenir et je ne fais que passer.
J'veux plus qu'on me demande d'où je viens, où je vais.
Je viens de l'avenir et je ne fais que passer.
Nederlandse vertaling
Ik wil niet meer knikken als het niet op mij lijkt.
Reageer midden in het feest en zeg dat het goed is.
Het kijken naar de wedstrijd verteert mijn vingers.
Ik consumeer wat ik nog over heb aan ambitie en vreugde.
Ik wil niet meer langs de muren lopen en me oprollen.
Onder de donkere blikken van degenen die niet durven te twijfelen.
Tolereer geen heimelijke en brutale schijnbewegingen meer.
Roofvogels die banaal geweld uitstralen.
Ik wil niet langer dat mensen mij vragen waar ik vandaan kom, waar ik heen ga.
Ik kom uit de toekomst en ik ben er maar op doorreis.
Ik wil niet meer verstrikt raken in wrede schermen.
Die beweren te bevrijden, maar die hun vleugels verbranden.
Ik wil mijn nachten niet langer doorbrengen met dezelfde verhalen.
Laat zij hun serie behouden, ik bewaar de gedichten.
Ik wil mezelf er niet langer van overtuigen om in de hoofdstad te gaan wonen.
Ik wil er niet aan wennen dat ik de sterren niet meer zie.
Geen waardevolle vragen meer beantwoord voor mij.
Laat ik het mij niet afvragen, terecht of ten onrechte.
Ik wil niet langer dat mensen mij vragen waar ik vandaan kom, waar ik heen ga.
Ik kom uit de toekomst en ik ben gewoon op doorreis.
Je hoeft niet meer te zwijgen als een hand zich uitstrekt over het rebelse gezicht van een kind dat droomt. Om al zijn tranen van onbegrip te huilen.
Ik wil mijn wapens niet langer neerleggen, ongeacht de agressie.
Je hoeft je niet langer haastig te verstoppen als je geconfronteerd wordt met onrechtvaardigheid, een racistische overtreding, een medeplichtige belediging.
In dezelfde auto, op dezelfde boulevard. Ik wil het volume niet meer hoger zetten, ik wil niet van trottoir wisselen.
Ik wil niet langer dat mensen mij vragen waar ik vandaan kom, waar ik heen ga.
Ik kom uit de toekomst en ik ben er maar op doorreis.
Ik wil niet langer dat mensen mij vragen waar ik vandaan kom, waar ik heen ga.
Ik kom uit de toekomst en ik ben er maar op doorreis.